POWIEKI

5.2.2026

Ps 127,2; Łk 2,29-32

Gdy powieki już ciążą

jakby rzęsy ołowiem się stały

podobnym temu co na wędce

spławik ustawia do pionu

by mrugał zwiastując branie

tu jednak może to być

cichym znakiem pana czasu

który tak właśnie działa

makiem siejąc po oczach

które zmrokiem znęcone

same szukają czaru nocy

by pogrążone w błogim śnie

znaleźć nieblednące światło

CIEPŁO

2.2.2026

2Tm 3,1-5

Ciepło rozgrzewa i duszę

w termicznie bezpiecznym ciele

jest zatem błogosławione

choć solą bywa we wrogim oku

tak jak dzisiaj w Ukrainie

obdarzanej ruskim mirem

burzącym wszystko wokół

co jest źródłem ciepła

a to obnaża czczą filozofię

areopagowych mów o pokoju

jakoby w trosce o wolność narodów

wyzwalanych z faszyzmu okowów

bo zakuwa się je w mrozu kajdany

systematycznie i bez litości

z wpisanym w metodę zadaniem

miażdżenia kręgosłupów

MIŁOŚĆ NA ULICY

30.1.2026

1Kor 13,4-8a i 1J 4,7-8 i 16b

Miłość jak co dnia wyszła na ulice
chcąc poznawać napotkanych ludzi
by ich sobą darzyć
ale tu odzewy były zgoła różne
czasem z politowania uśmiechem
jakby mówiły kocham już
siebie i to mi wystarczy
niekiedy wydały się one przyjaźniejsze
choć pod ugrzecznionym płaszczem
czuć było zwietrzony interes
taki co przynieść może jakąś korzyść
były też reakcje nerwowo krzykliwe
niczym reklamy przekupek na targu
zachwalające siebie jako towar w stylu
u mnie nabyć można kilogramy miłości
za niewielką cenę
Dopiero gdzieś pośród bezdomnych
i tych którzy troskę w sobie zrodzili
stawszy się łaskawi cierpliwi
niczego nikomu nie zazdroszcząc
a nadto przebaczać umieli
nie gniewać się i nie zapiekać złego
Tu Miłość znalazła otwartych na siebie
o sercu czystym i żywym
i tutaj widziała że nie skończy się nigdy

HOLOCAUST

27.1.2026

Wj 20,1-3,7-8,12-17 i 34,27-28

Holocaust to nazwa powstała z łaciny
od holocaustum – całopalenie
słowo zatem jak dla Auschwitz
gdzie komory gazowe z rzędem pieców
spopielały ludzi z politycznych względów
w metodycznie zaplanowany sposób
wyrosły z diablej tożsamości
stosowne jednak i w katowniach innych
miejscach bezwzględnej zagłady
milionów światów ludzkich
po których zostają pamięć i fotografie
tudzież ból niespełnionej nadziei
że całopalenia znikną z metod tego świata
lecz one wracają jak bumerang upiorny
do naszej nadal upadającej historii
choćby niosące śmierć rakiety i drony
jatki fanatyzmem karmione
gułagi w satrapiach każdej maści
z polami śmierci nie tylko w Kambodży
lecz i w mniejszych przestrzeniach
międzyludzkich nawet w rodzinie
trudno wymieniać tu wszystkie
choć dla ogółu zbrodni zasada jest jedna
dzieją się wszędzie gdzie kolce nienawiści
wyparły dziesięć podstawowych słów
z fundamentu jak kamień dekalogu

MALTESERSTIFT ST. NICOLAUS 1

23.1.2026

J 2,13-16 i 8,12; 2 Tym 4,7

Niczym na dziedzińcu świątyni

gdzie wszyscy się mieszali

z handlarzami bankierami klientami

w tężejącym gwarze rynku

tu w lewym rogu w małej kaplicy

która dzieli przestrzeń

z barem szybkiej obsługi

światło przenika ciemność głodu

i cierpień starości bólu

wnoszonych tutaj by jaśniej patrzeć

na dni odliczane do mety

ku której zmierza wszystko

co żyje co oddycha co się nie porusza

a szuka zwornika nadziei

jakiejś nowej jasnej gwiazdy

która jak betlejemska

zaprowadzi do życia świtu

KIEDY CIEMNOŚĆ

22.1.2026

J 8,32 i Ap 9,1-2, 11

Kiedy ciemność otula ciało

jak przednia kołdra z puchu

i kusi czułością rozkoszy

wpierw badaj czy jest w niej

choćby cień śladów słońca

a wtedy poznasz prawdę

czy jej twórcą jest światło

co niesie wyzwolenie

czy też demony przewrotne

co łaszą się ze szczęściem na niby

gdyż są jako prorocy fałszywi

palatynami czarnej dziury

najgłębszej we wszechświecie

gdzie króluje Abaddon

a jego imię to zatracenie i nicość

PRZEBUDZENIE

21.1.2026

Ethanowi

Mt 5,14a i 16; 1Tes 5,4-5

Kiedy rano się budzę

i świadomy łykam pierwszy kęs powietrza

czując już że oddycham

wtedy wiem że żyję

i nieśmiało szepczę dziękuję

A kiedy niczym drzwi do domu

powieki nieco uchylę

jakby zapraszając wiązki porannych promieni

by światło chciwie łapać oczami

wtedy mówię dziękuję i za nie

Kiedy zaś głód genetyczny

burczeniem odezwie się w duszy

z tęsknotą do słów co czynią mnie mądrym

wtenczas stając w prawdzie o sobie

proszę wspomóż mój blask przyćmiony

POLITYCY

18.1.2026

Mt 7,15-18

Politycy czasami są jak kaci
ścinający głowy przeciwników
współcześnie nowocześnie
medialną gilotyną
na niepublicznym szafocie
i już bez Robespierre’a
z barykad francuskiej rewolucji
teraz w kanałach swojej telewizji
w internecie z maską na twarzy
ze skrytą nadzieją że się opłaci
gdyż nic nie kosztuje
a da triumf w przyszłej batalii
tną więc jakby szli w zawody
kto bardziej się wykaże
bo wydajny i skuteczny
z najostrzejszym nożem fałszu

MĘDRCY

6. i 9.1.2026

Mt 2,1-2; 9b-11 i J 1,4-5

Jak trzech mędrców ze Wschodu

gdzie słońce najwcześniej wstaje

i świt bezkreśnie rozlewa na niebie

wyzwalając świat z ciemności

do Światła ze Światłości

wiodła Nowa najjaśniejsza z gwiazd

choć tylko przez tygodnie

pewnie z chęci oddania blasku

Temu który zawsze świeci

i nie gaśnie w czerni najgłębszej

przed Nim wszak wszystko blaknie

ogień krzepnie i blask truchleje

tu jest bowiem wszechświat nowy

wielowymiarowo empatyczny

w ludzkim ciele swego Stwórcy

stąd na twarz przed Nim padli

ci co brzasku szukali o zmroku

mędrcy co jak pieczęcie narodów

oddali Mu pokłon

wydobywszy z otwartej szkatuły

ludzkie godła jako najcenniejsze dary

złoto kadzidło i mirrę

I ZNÓW NOWY

2.1.2026

Koh 1,7 i Iz 43,1b-2a

I znów nowy pędzi

w gruncie symbolicznie

coś się zaczyna

a coś się kończy

jak rok przeszły i przyszły

w skali czasu bieżący

ten zaś jest jak strumień

który z prądem płynie

odtąd dotąd i tyle

gdy można doń wchodzić

by ugasić pragnienie

ogrzać się nieco

albo i się schłodzić

nikt jednak nie wejdzie

po raz drugi z rzędu

do tej samej rzeki

KALENDARZE

31.12.2025

Syr 11,15-19

Kalendarze umierają szybko

te zwykłe szaro wydane

i bogatsze z kolorową skórą

po równo kończą się ich dni

wszystkie w przeszłość zamgloną

tak samo opadają

niczym kartki kreślonych dób

które jakby w niebyt idą

właśnie wymazywanej pamięci

wpadając w którąś z czarnych dziur

z wielu w rzeszocie kosmicznym

tu okazuje się jednak

że wszelkie wydawane terminarze

w duszach mają własną pamięć

gdzie każdy z przeżytych już dni

zaczyna żyć życiem własnym

miłym wspomnieniem dusznym

dobra serdecznych okruchów

każdej powiedzianej prawdy

i piękna uśmiechniętych twarzy

tych trzech boskich drogowskazów

z niebnych wiecznie kalendarzy

BOŻE NARODZENIE

25.12.2025

J 1,4-5; 9-11 i 14

Słowo stało się ciałem

w betlejemskiej ciszy

gdy narodził się oczekiwany

wypatrywany od początków

lecz kiedy przyszedł do swoich

ci go nie przyjęli

włożywszy czarne okulary

z Herodem spiskowali

ciemność widać woleli

która przewrotne skryła charaktery

jak rozdwojone języki żmijowe

co wrzeszczą na rynkach zapiekle

prawda i wolność to wizytówki

naszych niezmiennych przekonań

szkoda tylko że bez określnika

zakłamanych programowo

by w nieczystym świetle

ciemność rozwłóczyć

ale nadeszła światłość prawdziwa

której ciemność nie ogarnęła

NIECHCIANI

22.12.2025

Mt 25,34-36

Niechciani

na szpitalnych łóżkach

są krzyczącym wyrzutem

dla ich dalekich bliskich

w tak zafałszowanych świętach

z wygody dla spokoju i ciszy

bez szeptanych próśb o pomoc

o podanie łyku wody

i pragnienia czułej obecności

oni przeżyją te święta

jako medyczne depozyty

niczym niechciane przesyłki

pozostawione w paczkomacie

bez odbioru

UŚMIECH ŚWITU

19.12.2025

Ps 119,145-147

Dziś świt uśmiechnął się szeroko

całą gamą szminkowanych ust

zmieniając co chwila tony

jak szkiełka w kalejdoskopie

kładąc je na niebie

niczym pełną paletę

trzech pierwszych kolorów

modrego czerwonego i żółtego

te zaś mieszane dodają bieli

tworząc wariacje odcieni

granatu karminu żółcienia

które wychodzą z cienia

i tu pojawia się kwestia

że nie każdy świt bezcienny

zwiastując przyjazną pogodę

z uśmiechem w pełni się spełni

dzień bowiem może być już inny

NIE MYŚLCIE II

18.12.2025

Hi 25,4-6

Nie myślcie że skoro usnął dzień

bo za horyzontem zgasło słońce

umarł czas gdyż pękła sprężyna

starego zegara z naszego domu

on nie przestał chodzić tylko utyka

ociężale bowiem już stary

nie łudźcie się więc robaczki małe

jutro na pewno obudzi się słońce

wzejdzie ponad nasz horyzont

i znów bezlitośnie zapyta

co dalej

co potem

jaka nasza perspektywa

MY CHRZEŚCIJANIE

16.12.2025

Mt 25,40 i 13,3-9

My chrześcijanie na co dzień

umiemy być wspaniali

gdy ludzka bieda wzrusza serca

wtedy byśmy płakali

wiedząc co mówi siewca

o ziarnie w ziemię wrzuconym

które kiełkuje wzrasta owocuje

a tego nie rozumie dusza grzeszna

o sercu twardo niewzruszonym

stąd jad rzuca na obcych

oskarża i atakuje

tak stają ci wśród ofiar drżących

tykanych wyzwiskiem i czynem

wtedy sam Bóg rany opatruje

my zaś pozostajemy pyłem

NARCYZ II

14.12.2025

Flp 2,3-4

Nad spokojną wodą

niczym nad zwierciadłem

pochylony Narcyz

sprawdza swoją twarz

czy wciąż bez zmarszczek

a wiecznie młoda

kusi zazdrość jędrną skórą

niepooraną czasem

i niemowlęco gładką

kiedy zaś po latach

co szybko odpłynęły

ujrzał znowu swe odbicie

łza z oka spłynęła rozbijając lustro

widać wodę to zmąciło

i pomarszczyło twarz

PASTERZ DOBRY

12.12.2025

Mt 18,12-14

Kim jest pasterz dobry

pośród hordy nadętych pastuchów

pytanie na miarę wieków

bo sporo mrocznych interesów

wylewa się z szamb zakłamanych

krzykliwych tub czarnej propagandy

przebiegle ukrywanych celów

Pasterz dobry pójdzie i na wojnę

nie przeciw ludziom lecz w ich potrzebie

na krwawych polach śmierci

nie pławi się przy tym posiadaną władzą

nad nieśmiertelnikami co pozostały

lecz życie poświęca temu co zaginął

z miłości do człowieka

GRUDZIEŃ

8.12.2025

Ps 130,5-6; Iz 59,9

O grudniu adwentowo fioletowy

nieżałobnie boś zrodzony

z właśnie konającej jesieni

co oddaje gasnące oddechy

by gdzieś w twej połowie

w dniu radosnej niedzieli

stać się różem nadziei

narodzin światła boskiego

a po nim coraz dłuższych dni

i ciepłego serca w oziębłej aurze

wszystko zaś gdy nadejdą

jedynie niepowtarzalne w roku

święta Bożego Narodzenia

MŁODOŚĆ

5.12.2025

Prz 1,4; Koh 11,9

Młodość jest jak tchnienie lata

jego wciąż zbyt krótki podmuch

przyjemnie ciepły i lekko wilgotny

przy tym na tyle marny

by stać się dojrzałym oddechem

głębokim co trwałby nieskończenie

wszak szybko zaczyna kasłać

krztusić się karlejącym wydechem

wcześnie nadchodzącej jesieni

najpierw jeszcze obficie złotej

z brzozami pełnymi złocistego kruszcu

o kształcie prawie że kuszących monet

spadających z wysoka na ziemię

po pierwszych przymrozkach

i nagłych mroźnych nocach

potem już listopadowo ponurej

z brązami liści powolnego rozkładu

gdyż wszystko wraca do ziemi

z coraz krótszym oddechem

który zawsze kiedyś się skończy

NOCE LISTOPADOWE

30.11.2025

Ps 16,7

Noce listopadowe są długie

i nie wybudzają krzty nadziei

na świt nad widnokręgiem

oblany złotem jaśniejącego nieba

z całą gamą odcieni

w tonacjach durowych i molowych

wpisanych w zegar pór roku

co się kręci jak pogodowa ruletka

szybka i kapryśnie zmienna

oparta na niepewnych czynnikach

niczym nastroje ludzkich humorów

też zależnych od wielorakich bodźców

rojeń niepięknie zgiełkliwych

zaś czasem także atmosferycznych

GDY PADA

25.11.2025

Ps 94,4

Gdy pada deszcz ze śniegiem
można być przez chwilę
jak bałwan rozeźlony
albo bałwanek sympatyczny
z marchewkowym nosem
węglikami w oczach
bo on nie musi ukrywać myśli
a śnieg szybko stopnieje
stając się spływającą wodą
niby z heraklitejskiej rzeki
tej z niemocą powrotu do źródeł
dlatego warto wiedzieć
zanim wypali się bezdusznie
co ślina na język przyniesie
do niewyparzonego pyska

BYĆ KRÓLEM

23.11.2025

J 3,16, Pwt 21,23; Rz 5,8-10 i Flp 2,6-11

Być królem jak On
z galaktyką progów do przejścia
i zatrutą naturą zjadaczy chleba
naznaczoną nadto ślepotą na mądrość
tę przyrodzoną rozumnym stworzeniom
które mogą otworzyć się na nią
odrzuciwszy upartą butę
i to bez żadnych skutków ubocznych
w naturze już po detoksie
wskrzeszonej z jadu grzechu
w nowym stworzeniu
istot z mesjańskiej generacji
On wyrzekł się przecie korony gwałtu
pozwolił wcisnąć kolczasty czepiec
na swą niewinną głowę
i umarł na hańbiącym krzyżu
jak nie Bóg lecz złoczyńca knajacki
I powieszono Go na przekleństwa drzewie
w przeddzień święta starej paschy
by tak spełniła się nowa
kiedy On zbawił człowieka

SKĄD

20.11.2025

Prz 21,24; Ps 123,4; Jk 4,6 i 1P 5,5

Skąd biorą się ludzie

co jak balony czubate powietrzem

są nadmuchani do granic pychą

sklejoną z bezczelną butą

mającą samych siebie

za lepszych od innych

i to pod każdym względem

a plując gadzim jadem

na wolnie myślących współbraci

są jak arizońskie helodermy

meksykańskie i odmienne w gatunku

przez wszystkie imion przypadki

ludzkich upadłych charakterów

DZISIAJ MÓWIĘ DOBRANOC

16.11.2025

J 1,1-5

Dzisiaj mówię dobranoc

wszystkim zegarom świata

co tykając miarowo odliczają dni

do wyznaczonej granicy życia

gdy Tanatos na oczach położy dłonie

by nie ujrzały kolejnego świtu

budzenia się światła wiecznego

zapadłszy wprzód w bezczasowy sen

w śmierci tajemnej krainie

gdzie włada nocny mrok

który przeniknąć może

tylko jeden jedyny promień

Słowa które stało się ciałem

CENA ŻYCIA

14.11.2025

Mt 26, 14-16

Zastrzelonym w Sarajewie
trzeba by wyjaśnić
skąd wzięła się wycena ich życia
gwałtem im odebranego
przez strzelców wyborowych
co przyjeżdżali tutaj polować na ludzi
za opłatą jak za grubego zwierza
cena za sztukę była zaś jedna
sto tysięcy w nieznaczonych biletach
Europejskiego Banku Centralnego
i nie był to pomysł odkrywczy
wszak już Judasz sprzedał Mistrza
za trzydzieści srebrników
a to rodzi pytanie o inflację srebra
bądź dewaluację życia

OJCZYZNA

11.11.2015

Łk 19,41-44

Ojczyzna to ziemia
z której wyrósł naród
tożsamy językiem historią kulturą
owocami zrodzonymi z ducha
tego co trwa przez pokolenia
i nigdy złamać się nie da
lecz zrzuci każde kajdany
by sztandar białoczerwony
mógł trzepotać jak wiatr swobodny
i poruszać wolne serca
noszące w naczyniach glinianych
skarb perły bezcennej
naszej ojczystej mowy

LISTOPADOWE NOCE

13.11.2025

Mt 6, 14-15

Listopadowe noce są dłuższe
kładąc na powieki coraz cięższy ołów
by za szybko się nie otwarły
przerywając toczący się sen
marzenie o świetlistej przyszłości
budzące tęsknotę za rajskim pięknem
mieszanym jednakże niczym życie
z poplątaniem spraw przyziemnych
nierozwiązywalnych przy braku woli
grzebanej w grobie tumaniących intencji
karmionych czarcim podszeptem
ciągle dzielącym ludzi
miast ich jednoczyć w dobrym duchu
słów z wyciągniętymi rękami
do przebaczenia pojednania i zgody

GDY NADEJDZIE

10.11.2025

1J 3,14

Kiedy nadejdzie dzień
wyznaczony od poczęcia
i powieki nie zechcą się otworzyć
by wpuścić w zwierciadła duszy
światła nowy promień
niczym oddech głęboki
ten ożywiający i rześki
jak świt przebudzenia
tamtego pierwszego dnia tygodnia
gdy sądzili że triumfuje śmierć
na ten dzień co jak słup graniczny
jest jeden jedyny
który zdarzy się tylko raz w życiu
nauczyć się trzeba miłości
prawdziwej do bólu
bo ciężko nie kochać ludzi
kiedy się odchodzi

FARYZEUSZ I CELNIK

7.11.2025

Łk 18,9-14

Obaj przyszli do świątyni
stawiając się przed trybunałem
prawomocnie najwyższym i ostatecznym
miejsce poczesne zajął faryzeusz
by wszyscy mogli usłyszeć jak się lansuje
wtedy też obwieścił ułożony już wyrok
w jego butnym sercu acz obłudnym
dziękując gębą pełną lichych frazesów
karmiących świadków że nie jest jak oni
zdziercą lubieżnym i niesprawiedliwym
choćby i takim jak tamten celnik
który pokornie stanął z daleka i w kącie
i nie wygłaszał żadnych sentencji
chwalby o swym cnotliwym życiu
tylko serce skruszone biło mu w piersi
w rytm litanijnych petycji o zmiłowanie
on więc odszedł usprawiedliwiony

ZADUSZKI 2025

5.11.2025

Mdr 1,4 i 3,1

To nie mickiewiczowskie Zaduszki
rodem z wizjonerskich Dziadów
nabitych sekretami romantycznego dramatu
dzisiaj przywołują atmosferę duchów
jak pół żartem lakieruje je Halloween
Zaduszki na serio mają się dobrze
uznając niezmiennie nieśmiertelność duszy
mimo zwątpienia zaręczonych z ziemią ateuszy
jednak takie patrzenie jest żabią perspektywą
z przyziemnego dystansu żabiego skrzeku
potem kijanek płazów bezogonowych
widzianą z pozycji stawów i oczek wodnych
gdzie wiosną kumkają radośnie
jurne żaby podczas godów
łykając jednakże temat ważki
gotowania we wrzącym garnku

MODLITWA NA DZISIAJ

31.10.2025

Rdz 3, 6-7; Iz 2, 3-5; Wj. 17, 8-16 i 1Kor 13,8.

Do Ciebie Boże modły wznoszę
jak Mojżesz ramiona w bitwie o życie
w trakcie pustynnej pielgrzymki
przez lat czterdzieści do Ziemi Obietnicy
zielenią mlekiem i miodem pachnącej
proszę więc by mi nie drętwiały kończyny
wypatrując potrzeby podtrzymywania
lecz trwały wzniesione jak najbliżej nieba
w błaganiu o wysłuchanie pokory pacierza
za ten świat przecież już wyzwolony
z okowów opacznego wyboru ego miłości
i wreszcie odnalazł serce prawdziwe
to jedyne wśród gwiazd konstelacji
którego nie ima się czas co przemija
gdyż ono trwa wiecznie bo jest oazą pokoju
śladem spełnionych wyroków mesjańskich

WIECZÓR PAŹDZIERNIKOWY

28.10.2025

Mk 13,35-37

Wieczór już zgasił złotą latarnię
jak świecę zdmuchniętą nad horyzontem
rozlawszy czerwienią gasnący płomień
na zszarzałym błękicie mierzchnącego nieba
opinając świat czernią niby płaszczem nocy
ta zaś jak na palecie kolorów bywa różnoraka
raz jest słoniową raz marsową raz sadzą ciepłą
by wreszcie być szwedzką bądź winylową
malując głębie nocy zdobne księżyca kręgiem
ze skrzącymi milionami brylantów
gęsto rozrzuconych wokół
co układają się pospołu w wachlarze galaktyk
a te niczym wykwintne kolie na mlecznej drodze
wszystkie bogactwem wspanialsze
od skarbów zrabowanych w Luwrze
ten wieczór uspokaja studząc emocje
nęcąc dotknięciem czerni aksamitnej
godzącej zgaszony dzień z rządzącą już nocą

CHCIAŁBYM

25.10.2025

1Sam 12,20-21 i Mdr 13,1
Chciałbym byśmy patrząc na świat
naszej szaro-ziemistej codzienności
byli na co dzień bardziej słoneczni
od naszych wciąż blaknących poglądów
za to krzykliwych w pysznej ostentacji
chciałbym też być prawdziwym profetą
którego ożywia wewnętrzny ogień
bym mógł rozjaśniać poglądy przyćmione
o myśli odwiecznej w świecie ujawnionej
istotom zanurzonym we mgle wyboru
z mocą rozpoznania mądrości stwórczej
w czasie kolejnych badań dowodów
wszystkich za i krańcowo przeciw
także tych iście śmiesznych powodów
skutecznie betonujących wszelkie dialogi
już u progu elementarnych dyskusji
głosem stanowczym i władczym
bodaj w imię zasady nie bo nie
a moje i tak będzie na wierzchu

DYPTYK
O
CIEMNOŚCI I ŚWIETLE

ZŁO

18.10.2025

1J 3,14-16

Zło jest jak rdza co żelazo kruszy
milimetr po milimetrze na martwe grudki
mając na to całe wieki
ono zżera i wolność duszy
kawałek po kawałku z subtelnej niematerii
a jej nieśmiertelność trawi nieprawością
by nieodwołalnie płonęła w biblijnym szeolu
czyniąc istnienie snującym się cieniem
bez ziarnka przyszłości w mrocznym hadesie
domenie zdefiniowanej beznadziei
wszystko zaś po to by potęgować cierpienie
toczyć je po granice nieskończoności
niczym kamień Syzyfa bo podejść chciał bogów
bezustannie wtaczany na górę
z której tuż przed szczytem i tak się stoczy
Zło jest jak rdza co żelazo kruszy
piękno zmieniając w popiół
które widziane w zwierciadle fałszywym
jawi się jako nieistniejący pozór

DOBRO

19.10.2025

Ps 13,6 i 16,2

Dobro jest dyskretne
a nie będąc krzykliwe
na świat patrzy oczami słońca
śląc mu ożywcze promienie
kładzie nad ranem chłodną rosę
na trawach i liściach zielonych
gdzie skrząc się perliście
chroni je przed pragnieniem
deszczem darzy z niebnych cystern
nawadniając glebę żywicielkę
by nie spękała jej skóra
kiedy oswobodzi się susza
Dobro to także oczy człowieka
niezamknięte na ludzkie światy
te w szczególnej potrzebie
spierzchnięte gorączką wojny
biedy i nieszczęść różnych
ale i te naznaczone szczęściem
uśmiechniętych twarzy

KONSCJENS I RÓŻOWE OKULARY

10.102025

Prz 10,28; 11,7 i 14,26-27

Konscjens chciałby być zarządcą
wszystkich różowych okularów
przez które przynajmniej od czasu do czasu
można na świat popatrzeć pogodnie
nie ten co wiosną zakwita przyrodą
pachnąc świeżą zielenią i bukietami kwiatów
irysami z pędzla Van Gogha
majowymi konwaliami w Dolinie Baryczy
i spiesznymi narcyzami wiosną w ogrodach
chciałby też widzieć gromady ludzi
uśmiechniętych na co dzień wolnością
od wszystkich chorób grzechów i śmierci
poprzedzanych cierpieniem strachu
i od przemijania z zaprzysięgłą ucieczką czasu
który na zawsze odchodzi w przeszłość
dźwigał jednak życiowy realizm
ten co od wieków otwiera mu oczy
rodzony przez krzyż ludzkich nieprawości
które rozbijają okularów szkła szczęścia

JESIENNE FIGLE

7.10.2025

Pwt 11,13-14

Jesienne figle płata pogoda
tak zmienna o tej porze roku
raz przecież prawie że mroźna
bliska neutralnemu zeru
by nagle ciepłem powiać jak w sierpniu
wtedy złocą się i czerwienieją liście
kręcące w locie wymyślne piruety
zjawia się babie lato rosą okryte
rankiem frunące w rześkim powietrzu
pajęcze żagle klejąc do twarzy
na szlaku migracji pociech pajęczaków
a po dotknięciu lica ich psotą
budzi się odruch gonienia komarów
co wilgotnawą letnią porą
na jeziornych niby namorzynach
połaciach bagnistych i podmokłych
żądne krwi tną bez litości
zaostrzając kąsanych nastroje
z przyjaźnie jasnych i ciepłych
na szare w październikowym chłodzie

KŁAMSTWO

1.10.2025

J 8,32

Kłamstwo jest niczym pająk
snujący lepką pajęczynę
przetwarzając płynne białko w jedwab
a ten we włókna sieci łownych
kokonów dla ochrony potomków
lin do własnej asekuracji i żagli do lotu
co z powietrzem popłyną jako babie lato
a wszystko po to by się wyżywić
zaś w kokonie ustrzec jajeczka
z których wyłonią się z czasem młode
podobnie kłamstwo gdy tka słów pajęczynę
dobierając te wyrafinowane
by snuć fałszywe opowieści
czasem okraszane półprawdy domieszką
która ma starannie zacierać ślady
ale te stają się jak kleiste liny
i niby pajęcze sieci więżą kłamcę
zasklepiając w kokonie nieprawdy

STAROŚĆ

30.9.2024

Mdr 4,8-9 i 1,13-14

Starość przychodzi jak Marzanna¹
nieoczekiwana bez zapowiedzi i kosy
nie puka też do drzwi czekając na proszę
i choć przekracza granice nie ma paszportu
za to omija najszerszym kręgiem
człowiecze myślenie o sobie samym
w poczuciu jestem przecież wiecznie młody
śmieje się przy tym z wietrzejącego ciała
w którego kościach coraz częściej strzyka
dokuczają kolana i stawy biodrowe
słabują jelita wątroba i trzustka
a na organów magazynie kurczy się skóra
co fałdy układa marszcząc się głębiej
wydajnie miniaturyzując człowieka
by materia ciała lżej się atomizowała

¹Słowiańska bogini zimy i śmierci, ale także odrodzenia.

JESIEŃ 2025

28.9.2025

Koh 3,1-2

Ta jesień przyszła po niestałym lecie
wcześniej jednak odleciały bociany
te z dachu żarnowieckiego klasztoru
dokąd od lat jak do domu powracały
czując moc gregoriańskich śpiewów
porannych laudesów i późnych vesperów
odfrunęły z odargowskich łąk sejmikowych
gdzie rok do roku trenowały odloty
a z nimi te z gniazd rozrzuconych wokół
dziś już rodzinnie opuszczonych
bo przez Mądrość stworzone czują i wiedzą
że wieczory z długimi nocami są chłodne
my zaś pod ciepłą kołderką to co innego
bo z delikatnego gęsiego i kaczego puchu
a nie z bocianiego pierza co jakoś tłumaczy
długodystansowe ptaków migracje
do odległych acz cieplejszych krajów
w czasie chimerycznej rodzimej słoty

ZAPACH BURZY

24.9.2025

J 14,27

Coraz silniej czuć
wojenny zapach burzy
i wciąż można też doznawać
wrogi warkot nalatujących dronów
niczym kruki i mewy Hitchcocka
bądź samolotów gwałcących granice
wspólnoty krajów wolnego Zachodu
a także słychać choć jeszcze odległy
złowieszczy świst pocisków i rakiet
wzbudzający zwierzęcy lęk
u zwyczajnych zjadaczy chleba
chcących żyć w wolności i pokoju
ciesząc się tym przyrodzonym darem

ODDECH LATA

21.9.2025

Mdr 2,4-5

Tej wrześniowej niedzieli
niemal z końcem miesiąca
lato oddało swój ostatni
gorący oddech z błękitnego nieba
po którym leniwie płynęły
rozgrzane słońcem białe obłoki
pulchne i pyszne jak obwarzanki
niespieszne jakby spowolnić chciały
umieranie letniego zegara
który da się wprawdzie zatrzymać
chociaż i wtedy
czas przezeń mierzony
coraz szybciej umyka


NA ŻYCIE

19.9.2025

Ap 7,13-14

Na życie składają się strony
wszystkie wszelkie wszelakie
niczym kartki na grubość książki
zapisane w metafizycznej chmurze
każde dobrze lub źle przeżyte dni
ich sekundy minuty godziny i lata
wyryte w twardej pamięci granitu
a ten wietrzeje wolno jakby był w czyśćcu
o refleksyjnym imieniu Purgatorium
czyli w swoistej duchowej oczyszczalni
resztek niemoralnych ścieków
gdzie przy pomocy niechemicznych środków
krew Baranka plamy wybiela
niczym złośliwe raki brudnych szat

PIETA

15.9.2025

J 19,25-27

To gotyk odkrył
cierpienia matek
co synów bez sensu traciły
płacząc bezsilnie w ukryciu
skrywszy bezwładną rozpacz
w załzawionym fartuchu
a ból ten prędko skojarzył
z bezłzowym męczeństwem
na bolesnej twarzy
milczącej Matki
gdy stała pod krzyżem
wtedy też przekształcił
Madonnę z Dzieciątkiem
w żałobną pietę
z ciałem martwego Syna
wyciosaną w drewnie
jak Pieta Żarnowiecka
z twarzą rzeźbioną boleścią

NA SPOTKANIE

15.9.2025

Ap 7,16-17

Bliskim

Na nasze spotkanie
po drugiej stronie rzeki
namaluję duszę
i przyjdę ubrany w złoty ornat
z kadzielnicą w ręku
niosącą wonie żywic agarowych
i mirry z żył balsamowych drzew
nadejdę otulony bielą muzyki
pełną cudownych tonów
i anielskich śpiewów
z sercem żywo bijącym
w rytm niebiańskich brzmień
na życzliwie otwartej dłoni
nieśmiertelnie młodej
z radością w duszy
i ciałem pełnym jasnej krwi
niczym tryskające życiem
malarskie fons vitae<sup>1

1</sup> Źródło życia

KONSCJENS I PIEKŁO

14.9.2025

Mt 25,41

To nie Dante Alighieri
w swojej Boskiej Komedii
napis zamieścił na bramie piekieł
ten o pozbyciu się wszelkiej nadziei
przez tych co weszli w gehennę
Lasciate ogni speranza, voi ch'entrate¹
brzmi w dantejskim archetypie
odrzućcie na wieczność
to znaczy porzućcie na zawsze
nawet najmniejszy okruch otuchy
bo wyrok jest ostateczny
za życia rozstrzygający wybór
a to przestroga spisana w kamieniu
mówi stróż sumienia
emblematyczny Konscjens

¹Wy którzy tu wchodzicie, wyzbądźcie się wszelkiej nadziei.

ĆMY

12.9.2025

Rdz 1,5; Łk 12,20

Ćmy to motyle nocy
które skazane na ciemność
tęsknią za światłem
jak upadłe anioły
stąd fruną do byle jasności
zawsze gdy gdzieś się pojawi
jako nikłej nadziei płomyk
wtedy lecą do niego
także gdy to ogień
zapalonej świecy

MEJL

9.9.2025

Kiedy gdzieś z niewidzialnej chmury
spływa mejl esemes czy notka
możemy poczuć się przez chwilę
jak prorocy natchnieni biblijnie
bo przecież to łącze prawie duchowe
bez atramentu papieru i pióra
które słowa skrobie na kartce
tu wszystko dzieje się bez szmeru
stalówki trącej po papierze
znacząc inkaustem ciężar liter
i wtedy właśnie jesteśmy jak profeci
powiązani cumami duchowej więzi

KONSCJENS I POLITYCY

4.9.2025

J 8,31-32

Zniesmaczył się Konscjens klasą polityków
znaczy jej brakiem w wydaniu ojczystym
gdzie niby walki bokserskie w błotnym nocniku
jak noże rzuca się słowa zabijając spotkanie
a przecież politika wyraz greckiej demokracji
oznacza sprawy istotne dla bytu państwa
i płynące zeń zobowiązania na rzecz ogółu
co dał władzę decydentom szczebli różnych
ci zaś czując wiatr we własne plecy
dialog zmienili w afirmacji niebyt pełen agresji
obrzucając adwersarzy łajnem manipulacji
mieszanym ze szlamem szatańskiego fałszu

JAK DZIAŁA MIŁOŚĆ

2.9.2025

1Kor 13,4-8

Miłość rozbraja z uśmiechem
najcięższe nawet granaty
z wyrwaną już zawleczką
oczyszcza z granatowych chmur
ciężkie jak ołów
najmroczniejsze spojrzenia
wygładza skórę na twarzy
luzując mięśnie dzikiego gniewu
do granic napięte
czyści z chciwej zazdrości
gdyż nie szuka swego
nadto jest bezmiernie cierpliwa
co jedną z podpór jej wielu
nie wzburza złych emocji
a nie pamiętając złego
spokojnie wszystko znosi
bo tak działa miłość na co dzień
ofiarna w swej istocie
i trwa nie wyczerpując się wcale

KONSCJENS I LETNIOŚĆ

30.8.2025

Ap 3,14-17

Ofiarom przemocy w Ukrainie i Gazie
Zastanawiał się Konscjens nad letniością
tą apokaliptycznie karygodną
jasno mówiącą o byciu ni zimnym ni gorącym
elektrycznie znaczy obojętnym jak neutron
w jądrze atomu pośród protonów
jednak tu idzie o obojętność ludzi
na człowieka w potrzebie palącej jak ogień
z nędzą jego egzystencji i łzami cierpienia
zadawanego mu agresją słów i czynów wrogich
pobudzanych pychą władzy nad tłumami
i jej chorobliwym pożądaniem
żarłocznym nieumiarkowaniem
zazdrosną chciwością gniewnym wyuzdaniem
czy lenistwem wygodnie rozpasanym
a wszystko gdy zapomniano o własnej małości
i poddaniu czasowi w bezwzględnym przemijaniu

JAK UMIERAJĄ MOTYLE

25.8.2025

Koh 3,1-2

Ten motyl rodził się dwa razy
wpierw z motylowego jajeczka
gdy zeń wykluła się włochata liszka
i dziarsko jak stonoga ruszyła w życie
na przykrótkich nóżkach z pazurkami
ciągnąc brzuch po zielonych łodygach
i smakowitych liściach swych żywicielek
tak rosła do rozmiarów dojrzałych
po drodze zrzucając zużyte garnitury
by wreszcie móc się przepoczwarzyć
niby całunem owinąwszy się wprzódy
nicianym kokonem subtelnie utkanym
z którego wiosną wyleciał kolorowy motyl
teraz usiadł przy oknie w kościelnym glifie
pewnie zmorzony już życiem
a złożywszy skrzydła jak dłonie do modlitwy
zwyczajnie usnął

ZACHÓD NA ŻUŁAWACH

22.8.2025

Rdz 1,14

Słońce rozlało się na niebie
złotym wieczornym uśmiechem
jakby chciało powiedzieć dobranoc
kładąc się na poduchach lekkich obłoków
by spocząć pod horyzontem
jak gdyby zeszło pod ziemię
niczym uprowadzona do królestwa Hadesa
Persefona jego małżonka z musu
władcy surowych ciemności
i tylko wyrokiem Zeusa
zrodzonym z rozpaczy Demeter
matki ziemi dającej ludziom plony
co nieutulona w żalu nie zaowocowała
Kora-Persefona spędzać miała z matką
dziewięć letnich miesięcy
a trzy pozostałe z mężem hadesowym
to zaś światu wieszczy zmiany pór roku
znacząc nadto odradzanie po upływie czasu

WCIĄŻ

15.8.2025

Mt 7,15-20

Wciąż mam więcej pytań
niż odpowiedzi
wiążących życie z teraźniejszością
zbyt często brutalnie bolesną
wpinającą stalowe pazury
w subtelną tkankę duszy
zadrapując otwartą ufność
do współbraci ludzi
pytam więc czy nadal warto
między Bogiem a prawdą
zawierzać swój los kłamcom
co nie zdjęli masek z twarzy

W SZEOLU

14.8.2025

Hi ,20-21 i J 15,13

Św. Maksymilianowi
W tej piekielnej enklawie
gdzie władała nienawiść rodząca śmierć
iż zdało się że sam Pan Bóg
zapomniał o tym przeklętym miejscu
odgrodzonym od jeszcze żywej przestrzeni
granicą pod zabójczym napięciem
skąd można było wyjść na wolność
tylko przez komin krematorium
zostawiając ślady bosych stóp
tam gdzie selekcjonowano ludzi
na wciąż zdatnych i tych zbędnych
których jak trzodę zaganiano do rzeźni
cyklonowej łaźni z literą B
gdzie tak jak Bóg ich stworzył
stawali przed Nim odarci ze wszystkiego
by uciekając ze ślepego szeolu
doświadczyć prawdziwej miłości
która nigdy się nie kończy
bo i tu znaleźli się ludzie
i tu znalazł się człowiek
ten co za bliźniego chciał umrzeć

KIEDY SEN

7.8.2025

1Kor 13,1-8

Kiedy sen
kładzie się cieniem na oczy
szczelnie domykając powieki
zmęczenia zimnym potem
wtedy otwierają się źrenice duszy
pozwalając widzieć senne marzenia
sceny niesłychanie cudowne
i niewyobrażalnie piękne
z kształtami w barwach wieczności
nabitymi tonami emocji
prawie ze świata fantazji
przebudzonych tęsknot własnych
rysujących przechodzenie
z czasu zastygłego na tarczy
do kraju żywego wzrostem
niekończącej się miłości

KONSCJENS I KULTURA

3.8.2025

Konscjens nie odmienia kultury
jak czynić zwykli to ludzie
przez wszelkie możliwe przypadki
deklinacji żeńskich męskich
mieszanych i nijakich
choć gdy o tę ostatnią chodzi
rodzaj obojętny może znaczyć
coś niezdefiniowanego
jakby z połowy drogi albo z pomiędzy
gatunków czy odmian kultury
a także jej duchowej sfery choć tutaj
niczym w rozpisanym przetargu
na cenę pożądanej usługi
którą pewnie można gdzieś kupić
po znajomości czyli nieco taniej
tylko że człowieczeństwa dziedzictwo
nie pozwala sprzedać się komuś na własność
czyjejkolwiek światopoglądowej stronie
tak kategorycznie mówi Konscjens
kultura jest bowiem wiecznym dobrem
darowanym w sukcesyjnym spadku
równie z genetyczną rolą archetypów
tych najcenniejszych w stopniu osobistym

W KAPLICY

26.7.2025

Hi 14,5 i 1Kor 15,22-26
W kaplicy Centrum Seniora
rotacyjnie ożywa galeria obrazów
te zaś niczym rzymskie popiersia
rzeźbione prawdziwym do bólu wyrazem
werystycznych portretów
znaczonych przemijaniem marnym
a całkowicie wirtualnie
jakby olejem na temperze z laserunkiem
wiernie rysują myśli i nastroje
te już uśpione zmęczonym życiem
i tu pogubione lecz pilnie szukające siebie
gdzieś w odległych przestrzeniach
czasu który przebrzmiał bezpowrotnie
inne jeszcze są jak gdyby natchnione
z wyraźnie malującym się uśmiechem
oczu radośnie ożywionych
i pieczętowanych aczkolwiek przejrzyście
szczęściem rozszerzających się ust
wreszcie są też twarze nieobecne
gdzieś z krawędzi kończących się światów
te co zapewne stoją już na progu
czekając tylko na swoją kolejkę
by przejść na drugą stronę

CZWARTY WYMIAR

22.7.2025

Mt 6,14-15

Tego wymiaru nie tykają oczy
nawet otwarte szeroko
z wyostrzonym obiektywem
jego muzyki nie słyszą też uszy
a powonienie całkiem nie czuje
muślinowego zapachu sfer
oddzielonych granicą zmysłów
z feerią światła za nią rozlanego
ciepłego jak czuły dotyk matki
i silnego niczym ramię ojca
ale to już są przestrzenie ducha
co zdobył się na wolność
przebaczania w dobru i prawdzie
jeszcze w trzecim wymiarze

PO DRUGIEJ STRONIE

20.7.2025

1Kor 2,7-10

Po drugiej stronie zegara
gdzie wahadło już nie tyka
bo tak jak za horyzontem
tam na zawsze umarła godzina
gdyż nic już więcej nie przemija
tylko ja przy eucharystycznym stole
przez parę chwil ulotnych
poczułem się zaproszony
na radośnie dziejącą się ucztę
a wtedy ujrzałem pośród oblicz wielu
pokrewnie znajome twarze
wzruszeniem bliskie walącemu sercu
wszystkie zaś odmłodzone
jakby znów miały osiemnaście lat
i beztrosko figlarny uśmiech
na zapraszających buziach
po młodzieńczemu
bez żadnych zmarszczek
a pośród zgromadzonej tam rodziny
i ten najmłodszy w tym kręgu
co ledwie przed rokiem doń trafił

PROWADŹ

14.7.2025

Mt 13,31-32

Prowadź mnie na wyżyny marzeń
bym wzniósł się ponad równiny
do pasm wysokich wzgórz i szczytów
gdzie poczuję krystaliczne tchnienie
to pierwotnie stwórcze i niosące życie
wtedy chwycę ustami świeży oddech
a gdy będę zmęczony ciężarem dni
i smutek zagości na ogorzałej twarzy
prowadź mnie przez doliny cnót
szlachetnych i na wskroś prawych
by one nie były żałosnym brakiem
niby pożądane metale ziem rzadkich
lecz ukorzeniły się w krwiobiegu
w duszy zaś były gorczycy ziarnkiem

RZEKA

11.7.2025

Ez 47,1b-3; 5-7 i 8b-9

Nie szumi już nurtem głębokim i wartkim
przy stepowiejącej ziemi
która więcej nie chce rodzić
konająca rzeka ta co kiedyś była wielka
teraz zaś kwili jak niemowlę
albo wątły strumyk pośród łąk w dolinie
co tylko szmerze bodaj zadowolony
że wciąż ma w sobie odrobinę życia
które spławia w ciemniejące jutro
i tylko królowie stworzenia całego
patrzą na wszystko wielkimi oczami
może zdziwieni że tak się dzieje
jakby zupełnie nie pamiętali
bo przecież zbawić chcieli się sami

W KAŻDYM

3.7.2025

J 20,24-29

W każdym drzemie
wątpiąca cząstka Tomasza
która zbyt silnie poczuła
zapach krwi i pot śmierci
z krzyża spływające na ziemię
by móc na słowo uwierzyć
że zabity powrócił do życia
gdyż nikt jeszcze nie doświadczył
co znaczy zmartwychwstać
pytał więc o ślady gwoździ
i włóczni w przebitym boku
jako o pieczęcie prawdy
po wsze przemijające czasy
i po każdy śmiertelny oddech
a dotknąwszy
poznał tożsamości obu
i zaświadczył
Pan mój i Bóg mój

DZIŚ

30.6.2025

Dziś próbuję uczesać już myśli
spakować je i ułożyć na półkach
w archiwum osobistego spokoju
który nie zgasi sumienia wyroku
lecz tylko wyciszy na czas burzy
by zamilkły wytoczone działa
wybuchowych słów pojedynków
zabójczych dla każdego gatunku
demagogią trujących myślenie
i przypisany doń dar wyboru

OBOK

29.6.2025

J 8,32

Czym są te słowa mnogie
obok prawdy stojące
czy też z nią twardo sprzeczne
niebudujące monolitu
wspólnoty ludzkiej
gdyż są załganiem skażone
nadto minują fundament
posiadłszy moc eksplozji
by niezależnie myślących
wysyłać w przeszłość zapomnianą
beznadziejnie ciemną
w bezwzględnym szeolu niebycie
bez śladu w gwiazdozbiorach
z czarnomartwymi dziurami
które w bezkresnej przestrzeni
wchłaniają wszystko co inne
będąc istnienia piekłem

BECZKA PROCHU

24.6.2025

Siedzimy na beczce prochu
taką przecież stała się Ziemia
a przywódcy światowi
przez nas bodaj wybrani
wciąż skwapliwiej stają do wyścigu
o władzę nad podpiętym lontem
by dzierżyć berło strachu
nad nieuświadomionym tłumem
i o to kto pierwszy knot podpali
my zaś zwyczajni zjadacze chleba
drżymy o zagrożone godziny
czasu który wtedy się skończy
ŁZY ODWRÓCONE

22.6.2025

Bywają i łzy odwrócone
niezasadowe lecz kwaśne
jak powietrze skażone wokół
ale te płacze nie wzruszają
i ducha nie koją
lecz żrą świadomość jak rdza
albo kwas solny
co zmiękcza kamienie i kości
wypłukując wolność
z mózgów zniewolonych
ta zaś lekko spływa w niebyt
jakby po naciśnięciu spłuczki
zmywającej ułomności
te ludzkiej codzienności
o których wolimy zapomnieć

ŁZY

19.6.2025

J 15,12-13

Miłość roni łzy
tych którzy czują jej piękno
i nie jest to płacz rozpaczy
lecz doświadczonej błogości
szczęścia wolnego od ziaren zła
posianego lęku nieuchronnej śmierci
miłość przecież wyzwala
i z mocą zachęca do czynów
czyniąc serce gorącym
skorym do poświęceń
gdyż dużo szybciej bije
w duchu zachęty
z podtytułu

WIECZORY

18.6.2025

Czerwcowe wieczory
jeszcze wyciągają szyje
by sycić się światłem
będąc najdłuższymi w roku
z jasnym niebem do zmroku
coraz późniejszego
lecz wnet się to zmieni
gdyż w następnym półroczu
karki zaczną się kurczyć
jak przesłony stawiające granice
zrazu powoli niemal niezauważenie
bo cóż powiedzieliby ludzie
światłolubni niecierpiący mroku
i tak zostanie do grudnia
gdy wahadło spowolni na chwilę
by po nowym roku odwróciwszy trend
zacząć znów wyciągać szyje

KONSCJENS I TRÓJCA

15.6.2025

Mt 28,16-20

Zadumał się Konscjens
w ten dzień trynitarny
nad kwestią z pogranicza nauk
matematyczno-teologicznych
podobną nieco roztrząsaniu
absurdu kwadratury koła
gdyż tej ludzka kondycja
rozgryźć nie zdoła
tutaj idzie o jedno równanie
w którym trzy równa się jeden
a do tego On Jest Jedyny
myślenie tu więc niby łatwiejsze
bo nie ma w nim cienia bezsensu
i łatwiej wyobrazić sobie trójkąt
w geometrii zwany równoboczny
który jest tylko jeden
wyróżniając się pośród trójkątów
gdyż tworzy doskonałe sześciany
choćby na obrazie Salvadore Dalego
nazwanym Corpus Hybercubicus
co się tłumaczy Heyperkubiczne Ciało
prościej Ukrzyżowany
a to są też boskie tajemnice
matematycznych sum i podziałów
BYĆ

10.6.2025

Mt 5,13-16

Być jak sól ziemi
ta co nie zwietrzeje nigdy
nawet po burzliwej ulewie
nie rozmięknie zatracając się
w bezbarwnej bezsolności
i być jak światło na świeczniku
nieukrywane pod korcem
tłumiącym płomień gorącego dobra
a ono jest jak miasto na szklanej górze
widoczne z daleka
lśniąc w obumarłej ciemności
ogarniającej horyzont człowieka
choć ona nie zdoła ogarnąć jasności
wszak nie jest potęgą dobrego ducha
ZIELONE ŚWIĄTKI

8.6.2025

Dz 2,1-4

Usłyszeć szum wiatru
ogniście nasilający się wokół
zrazu jakby w tle tylko
a za chwilę we wieczerniku
gdzie wszystko wypełnił
niczym subtelne uderzenie
bezpośrednie i nad wyraz czułe
pełne najczystszej miłości
i dostrzec obok języki ognia
moc Ducha Pięćdziesiątnicy
który może serca zapiekłe skruszyć
te w skamieniałym fałszu
uwolnić je od słów krzykliwych
zakutych w kajdany nietolerancji
by wszyscy je rozumieli
dając pokój poranionej ziemi
z wysoka spływający na nią
w ten dzień Zielonych Świąt

NOC

6.6.2025

Mdr 13,1-3

Kiedy zasypia dzień
i noc gasi światło
oczy stają się nieprzydatne
gdyż w ciemności nie widzą
a kiedy i dźwięki zmilkną
niczego nie szepcząc do uszu
widać i one źle czując się z ciszą
marnieją bezużyteczne
także i nos nie doznając zapachów
gdy brak wonienia impulsów
nawet gdyby był wielgachny
stałby się nieprzydatny
cóż dopiero umysł
co jest zdolny do poznania stwórcy
bujnego świata pełnego przepychu
lecz nic w sprawie tej nie czyni
kluczy tylko jak ślepy w zaułku
zastygając w niewiedzy mroku
ten jest już umarły

O PANIE

4.6.2025

O Panie mój i Boże
po nocy znów wzejdzie słońce
i blask rozleje na morza lustrze
jeszcze uśpionym i niemarszczonym
powiewem budzącej się bryzy
tej która co dnia zwroty czyni
swego wiania kierunku
pozwól mi podziwiać ten odblask złoty
lejący się po beztroski horyzont
oceanu marzeń ziemskich
co chcą się wprosić w boską przestrzeń
nieograniczaną niczym
ni czasem ni kończącym zgonem
lecz oddychającą wolnością prawdziwą
od wszelkich lęków i żalów gorzkich
tych co wżarły się jak rdza
w nasz skażony zapis dziedziczny

KIEDY

30.5.2025

Rdz 3,1-6 i 23-24

Kiedy rano się budzisz
i w kościach bez serca cię łupie
wiedz że wciąż jesteś na ziemi
a jeszcze nie w niebie
i gdy stawy ci skrzypią
piszcząc przeraźliwie z bólu
wiedz że zardzewiały z wiekiem
jak żelazo co też niszczeje
zaś wszystkie te symptomy
są jak zegarów ołowiane dusze
co poganiają wahadła
obciążone grzechem czasu
który opieczętował wszystko
na początku dziejów
w utraconym raju

CO SIĘ DZIEJE

29.5.2025

1Sam 16,7

Co z nami się dzieje
gdy przymykamy oczy
na wszelkie nieprawości
sprzeczne z przykazaniem boskim
nie chcąc widzieć oczywistych win
złoczyńcy bo ponoć wierzy
choć nikt nie wie w kogo i w co
a przy tym skreślamy ludzi
z krwi i kości słabych
lecz bez szwindli nieprawych
i po tysiąckroć sprawdzanych

ZMROK

27.5.2025

Znowu zmrok niczym Tanatos
kładzie dłonie na oczach
zmęczeniem obarczając powieki
a one opadając wyłączają światło
pozwalając otulić się całunem nocy
ślepej jak kret pod ziemią
co gęstniejąc zakrywa widzenie
księżyca i gwiazd perłowych
które skrząc się budzą nadzieję
na ostateczny przedświt
brzask wieszczący nadejście dnia
tego co nigdy się nie skończy

DO TEGO KTÓRY JEST

21.5.2025

Wj 3,13-14 i Rdz 2,7

Ty który JESTEŚ
w niebie i na ziemi
którego czas się nie ima
zdejmij mnie błagam
z tarczy przewin
gdy zegar mój się zatrzyma
i dozwól bym po prostu był
choć z prochu jestem ulepiony
lecz na twój obraz
z twym tchnieniem
nieogarnionej Miłości

KRAKELURY

20.5.2025

Ps. 143,6 i Rdz 37,5-8; 41,17-27

Krakelury ziemi co rodziła owoce
prażonej zdradliwą suszą
niczym w proroczym śnie faraona
pojętym przez Józefa syna jakubowego
i takie jak na starych obrazach mistrzów
wszystkie one podobne krakelurom duszy
spierzchniętej tęsknotą za poranną rosą
ożywiającą ziemię jakby deszcz o świcie
spadający kroplami z nawodnionych niebios
gdzie mieści się źródło pomocnych dłoni
biegnących z anielskim wsparciem
dla kruchych ludzkich kości
charakterów słabnących w bezsile
w krakelurach zrzeszotnionego ducha

URZEKA MNIE

8.5.2025

Rdz 1,26-27

Urzeka mnie czystość wiosennych liści
co jak pisklęta dopiero się wykluły
zrzucając więżącą je skorupę
i śmieją się świeżością barw nadziei
lejąc w serca radość pełnymi garściami
do której tęsknimy zimą znużeni
wypatrując końca granicy czasu
który przerwie przekleństwo upływu chwil
bezpowrotnie ugniatanych walcem historii
by na pełnym oddechu czuć własne bycie
obrazem tego który nas stworzył
na podobieństwo bezkresnej Miłości
by naśladując ją kochać innych
i móc bezgranicznie żyć w szczęśliwości

SAMARYTANIN

3.5.2025

Łk 10,25-37

Niełatwo być Samarytaninem
który miłosiernie przystanie na drodze
gdy napotka obcego w palącej potrzebie
a ten leży niemal bez ducha
choć już rozpalany agresji ogniem
co działa jak imperatyw wrogi
i płoszy nożem osiołka a potem zabija
więc nie może go dowlec do gospody
gdzie czeka nań komórką uwiadomiony
pielęgniarz i lekarz z tego samego soru
gotowi na dyżur przy poranionym
w trakcie ataku bliźnich złowrogich
tylko że i on stał się nożownikiem
świat zaś stanął na absurdalnej głowie

POKÓJ

26.4.2025

J 14,27-31a

Ile wart jest sczezły pokój
kupowany w jarmarcznym zgiełku
gdzie licytuje się cenę sprawiedliwości
grabiącą napadniętego
przetrącając mu kręgosłup
by jak gęś z podciętymi skrzydłami
nigdy więcej nie latał
ile wart jest taki pokój
co agresora pragnienie syci
karmiąc je zawistną złością
o dobra cudze i granice
niepohamowane w drapieżnej żądzy
łapczywie i wściekle okrutnej
za cenę przelewanej krwi
słanych na śmierć
przez pozbawionych Boga satrapów

FRANCISZEK

22.4.2025

Dz 1,8

Odszedł papież Franciszek
jak zwiędły czerwony tulipan
z okwiatu pochyłym kielichem
z którego wyciekło życie
niespodzianie nagle
w wielkanocny poniedziałek
po życzeniu dobrej Paschy
i błogosławieniu ludu
zebranego na tłumnym placu
a pascha znaczy też przejście
między oboma światami
naszym gdzie o dobro walczył
i niebnym domem Ojca
gdzie ostatecznie się spełnił

NOWE ŻYCIE

20.4.2025

Ap 1,18

Dzisiaj to Życie obudziło słońce
zdobywszy klucze śmierci i otchłani
a ujarzmiwszy umieranie
przyćmiło też gwiazdy i księżyc
zdejmując ze świata twarzy
żałobną woalkę z czarnego tiulu
i uwolniło z krępujących więzów
istoty naznaczone piętnem kresu
zastygłe w beznadziejnym bezruchu
na ten dzień czekające od wieków

TRZY DNI

17.4.2025

Mt 26,17. 26-28 i J 19,25-30. 20,1-10

Trzy dni
ledwie mgnienie oka
w rozlanej historii świata
a zmieniły biegun globu
punkt osi Ziemi
na golgotę znaczy czaszkę
jakby łysy czerep
umarłego Człowieka
który śmierć wziął na siebie
by ją pobić w zabójczym zwarciu
kiedy w niedzielę Paschy
o pierwszym brzasku
obudzi się słońce
i odrodzi życie

OGIEŃ

10.4.2025

Dn 3,14-20. 91-92. 95

Zaprzyjaźnić się z ogniem
by wejść w niego jak w wodę
ufając że jest znakiem Tego
który stworzył go z niczego
i dać się objąć żywym płomieniom
delikatnie liżącym po twarzy
już wolnej od lęku
po ramionach i nogach uwolnionych z więzów
nie wyrządzając im najmniejszej szkody
tylko wypalając strach niczym glinę w piecu
aby ciało stało się jak kamień
podwaliną nieśmiertelności

CELNIK I FARYZEUSZ

9.4.2025

Łk 18,9-14

Celnik budzi szacunek
bo gdy przyszedł się modlić
miał odwagę
stanąwszy przed Tym
który wie wszystko
bić się w piersi
i mówić o sobie jako grzeszniku
inaczej niż ten co sam się chwalił
niby dziękując że lepszy od innych
bo nie jest jak zdziercy nieczuli
jawnie też pości dwa razy w tygodniu
oddając podatek z tego
co go bogaci czyniąc tak zacnym
tylko że ten odszedł z niczym

NA ŚRODKU

7.4.2025

J 8,1-11

Być postawionym na środku
bezwzględnego sądzenia
z tłumem złowrogim wokół
oskarżycieli ciskających kamienie słów
twardych jak granit litery prawa
przyszli z kobietą pochwyconą na grzechu
zakazanych cudzołożnych uczynków
tak chciano Pana wystawić na próbę
by przy okazji móc go o oskarżyć
o łamanie moralnej konstytucji
lecz On patrzał głębiej
i pochyliwszy się ku ziemi
niby wyrok gestem sędziego
zapisał na niej winy oskarżycieli
po czym wstał i wyprostowany przemówił
kto z was jest bez grzechu
niech pierwszy rzuci kamieniem
CIELCE

4.4.2025

Wj 32,7-14

Był to nie jeden cielec
obok ulanego na pustyni
ze złota błyszczącego blichtrem
lecz bez bycia a se
to znaczy z siebie
co niedobrze wróży
bytom zanurzonym w czasie
który bezlitośnie upływa
bez jakiejkolwiek ulgi
stąd cielce mają to do siebie
że są panami końca
bożkami hazardowych wyborów
zła namiętności i złudzeń

DOTKNĄĆ

31.3.2024

Mdr 13,1-3

Dotknąć obecności Boga
w widoku wschodzącego słońca
na budzącym się ze snu niebie
z chmurami jak amorki leżące wokół
ozłacane rozlewającym się blaskiem
i móc wlać go w duszę otwartych już oczu
niczym czarę przepełnioną świtem
by zobaczyć myśl stwórczą
w pęczniejącym wiosną pąku
z którego za chwilę wychyli się liść
pachnący świeżą zielenią
nieskalanie czystą jak u stworzenia progu
i soczystą bo nie utraciła uroku
a wszystko po to by odnaleźć siebie

ILE

28.3.2025

Mk 12,28-31

Ile ze złych duchów
jest w człowieku zanurzonym w chaosie
który miesza w życia tyglu
półprawdę z występkiem
by ukryć złe zamiary i niechęć do innych
przykryte fałszywym uśmiechem
wątpliwej życzliwości dla ludzi
A ile duchów dobrych
świadomość śmiertelnika przenika
która szczerze uśmiecha się na twarzy
i przyjaźnie bez podstępu ukrytego pod skórą
lecz z duszą otwartą na swego bliźniego
co podobnie czuje lęka się i cieszy
doświadczając własnego istnienia
PERSPEKTYWA ODWRÓCONA

21.3.2025

Łk 16,19-31

Czym napawał się bogacz
odziany w cenne purpurę i bisior
gdy mu doniesiono
o żebraku w łachmanach leżącym u dworu
pragnącym resztek z pańskiego stołu
do tego pokrytym wrzodami
które lizały litościwe psy

Pewnie był dumny że on tak nie musi
bo stać go na wystawne życie
z ucztami w zazdrosnym towarzystwie
udającym przychylność i przyjaźń
do czasu odwrócenia się perspektywy
I tak się zdarzyło
gdy raptem obaj umarli
żebrak tam gdzie leżał a bogacz na biesiadzie
tyle tylko że role ich się odwróciły
biedak znalazł się na niebieskim dworze
a krezus zapoznał bezlitosny ogień
gdzie purpura i bisior stały się popiołem

KONSCJENS I ABRAHAM

18.3.2025

Rdz 12,1-4

Konscjens poznał Abrahama
w czasie częstych dyskusji
stawianych pytań wątpliwości
i poszukiwań słusznych odpowiedzi
w gąszczu trujących podszeptów
co na grząskie bezdroża wodzą
zaplątane jak węzeł gordyjski
z dereniowego łyka
wiążący dyszel z jarzmem
na powozie królewskim
wieszcząc że kto go rozwikła
zostanie władcą Frygii
rozciął go Aleksander
mieczem wielkiego zwycięzcy
nie bawiąc się w skrupuły
i kluczem swego wyboru
tak nie postąpiłby Abraham
co Konscjens chwali żywo

KONSCJENS I SZKLANKA

16.3.2025

Zastanawiał się Konscjens
nad fascynacją szklanką
nieprzeźroczyście pustą
i nie ze źródlaną wodą
patrzał na szkło na dopingu
wpierw wysokoprocentowym
choć mniejszych rozmiarów
potem na kryształ
większy lecz mniej nasycony
jednakże gęsto wzmacniany
kolejkami polewań i łyków
toastów pohukiwań i krzyków
uwznioślając wyobraźnię podpitą
chwiejnie złudnymi obrazami
próżnymi jak naczynie
zanim nalano w nie procenty

GDYBY DZISIAJ

13.3.2025

Jon 3,1-10

Gdyby dzisiaj
jakiś nowy Jonasz z morza wyłowiony
szedł przez świat ucywilizowany
w naszym mniemaniu
pyszniący się szczytami kultury
z workiem popiołu na objuczonych plecach
wzywając zarozumiałych ludzi
do zjednoczenia i pokoju
pewnie odszedłby z niczym
prócz wora pełnego zmarnowanego prochu
tak dumnie trwamy spełnieni zapiekle
godząc ościeniem w rywali mentalnych
bez krzty cienia refleksji
dlaczego

WIOSNA 2025

11.3.2025

Ta wiosna rozlewa się
suszy potokiem
spieczonych ust ziemi
rozwartych w krzyku
znikających jezior
i rzek coraz płytszych
wcześniej zatrutych
iż nie zdołały uciec
tony śniętych ryb
brzuchami do góry
spływających z prądem
bo utraciły sterowność
ciał swych kadłubem
my też trwonimy tę zdolność
systematycznie acz powoli
jak żaba w garnku z wodą
stale podgrzewanym
gdzie ona się przyzwyczaja
do śmiertelnie groźnej
temperatury cieczy
a biernie uśpiona
nie wyskakuje
z gotującej się opresji

PRAMT

4.3.2025

Cesarz Pramt się zdenerwował
brak wdzięczności pysznie czując
niedobór dziękowań kornych
wodza najechanego narodu
co trzy lata krwawi
brocząc dla porządku świata
i wolności z woli Boga
na huśtawce krzywych dziejów
wskutek imperialnej hydry
zanęcanej wagą słów
liczonych korzyści ciężarem
do czasu który upływa
i mocarzom tego świata
śniącym o swej potędze

O MGŁY PRZEMOŻNE

28.2.2025

O mgły posiwiałe
wy co przemożnie
ciągniecie się po ziemi
niby mleczna rzeka
która wystąpiwszy z brzegów
tuli się do gleby
jak dziecko do matki
by przeniknąć każdą komórkę
zmieniając w niej wszystko
najpierw czutą ciepłotę
na końcu zaś świadomość
zamgloną już nieco

TRZY LATA

24 i 28.2.2025

To już trzy lata
stania świata na głowie
siwej ze zmartwienia
i zdumionej wydarzeń tokiem
wprowadzonej w nieme osłupienie
jak na krzyku Muncha
z twarzą na której przerażenie
ryczą krągle otwarte usta
a strachem wybałuszone oczy
patrzą z narastającą trwogą
na tę świata historię
która właśnie staje się tutaj
na załzawionych oczach

TRUDNA MOWA

24.2.2025

J 6,60-63; Łk 6,27-31 i Pwt 21,23

Trudna jest mowa dobrej nowiny
gdy każe miłować tych od nas innych
co przeklinają nienawidząc bo źle życzą
samych siebie stawiając po stronie wrogów
do tego pozwalać walić się pięścią w twarz
poddając się poniekąd nienawistnej przemocy
sprzecznej z nowiny kodeksem wartości
wprawdzie i ON upodlić się pozwolił
jako powieszony na drzewie człowiek przeklęty
do tego przybity doń bretnalami kutymi
z płaskimi łbami by nie rozerwały dłoni
wyrok bowiem miał być ostateczny
jak sąd na końcu ludzkich dziejów
ten ważący miłość także nieprzyjaciół

REQUIEM

Gdynia-Chylonia 13-14.2.2025

J 11,25-26

Organy już wydały tchnienie
dech piszczałek żałobnie brzmiący
w molowej tonacji mówiący adieu
kiedy requiem wybrzmiało w kościele
żegnając świat co właśnie się skończył
przestrzeń człowieka który zgasł
jak gwiazdy wybuchłe w kosmosie
umarłe supernowe czy białe karły
gdy z siebie wypluły martwą materię
olbrzyma który przestał istnieć
my też stajemy na bytu granicy
na hamletowskim być albo nie być
z pytaniem na ustach co dalej będzie
i wtedy właśnie gdy myśli wiarę orały
durowe alleluja przestworza rozdarły

LĘKAM SIĘ

16.2.2025

Kiedy widzę zakochane w sobie
pyszne twarze zapiekłe w gniewie
tęgo opalone czy blade śmiertelnie
sztucznie ulepszone by udać cierpienie
za wiwatujące na ich cześć miliony
tłumy kwiczące w hołdzie dla swego guru
już na piedestale z litego marmuru
bo nieomylny niczym bóg na tronie
co zdaje się wszystko o ciżbie tej wiedzieć
paraliżując pokorę ostrym spojrzeniem
jak brzytwa nieznosząca żadnego nie
a kiedy to wszystko widzę i słyszę
zwyczajnie po ludzku lękam się

BRZASK

9.2.2025

Co dzień o porannym brzasku
wyrywam się z objęć ciemności
zniechęceniem więżącej duszę
i rozrywam niewoli skorupę
zwyczajnym otwarciem oczu
na mozaikę podniebnych chmur
od szarych po wyblakle czerwienie
i rokokowe róże na poler złocone
błyskami przebudzonych promieni
zrazu nieśmiało jakby nieproszone
teraz zaś z werwą spływają na niebo
kokietując rozsypanym zlotem
które zaprasza żywymi blaskami
do brania życia pełnymi garściami

WIZJA OSTATECZNIE POZYTYWNA

4.2.2025

Ap 22,12-14

Kiedy słońce zatrzyma się w zenicie
by nie krocząc dalej nieustanie świecić
oświecając głodne tłumy stworzeń
spragnione światła jak kania dżdżu
wtedy z niego nagle ku ziemi spłynie
pełen łuk tęczy nieskazitelnie czysty
jaśniejący pastelowymi barwami
że wyraźnie osłabnie blask słoneczny
a wtedy na łuku jak na tronie zasiądzie
ten który JEST początkiem i końcem
pierwszym i ostatnim alfą i omegą
gdyż sam w sobie jest wszystkim
i oto zgodnie pójdą w jego kierunku
kąpiąc się w świetle i nim się żywiąc
jak żywą wodą co wskrzesza wszystko
oczyszcza i leczy najciemniejsze rany
serc rozdartych nieprawością ciemną
i po drodze opłuczą zabrudzone szaty
by wejść przez bramy do miasta Bożego

POKOLENIA

29.1.2025

J 8,32

Pokolenia niby kolejne księgi
oprawne w skórę imionami wytłoczoną
tomy ludzkich historii wiedzących
jak encyklopedie pisane obok siebie
na półce co jak wektor czasu
stoi na straży kolejności i ciągu
i choć treści bywają w nich różne
jako różnorakie motywy i poglądy
odczucia fascynacji i ich przeżycie
w rzeczy samej do siebie są podobne
i między sobą nie różnią się wiele
bo życie jednako boli gdy zaplątane
w sieci toksycznych zależności
co omotały je szczęściem złudnym
a i radości uwznioślają tak samo
wznosząc na wyżyny olśnionego ducha
który garściami chwyta szczęśliwe chwile
i zaczyna rozumieć siłę pełnionego dobra

SŁOWA

26.1.2025

Łk 4,16-21; Mk 1,21-28 i Rz 10,16-17

Te słowa działają i w nocy
gdy senne marzenia okryte ciemnością
przenikają jaźń ogarniętą drzemką
jakby zniewalającymi kajdanami
co nie pozwalają dostrzec słów światła
w beznadziejnie żałobnej czerni
za opadniętymi powiekami
ciężkimi jak ołów
i tylko uszy pozostają otwarte
kiedy tylko chce się usłyszeć słowa
tej nazaretańskiej dobrej nowiny

BEZSENNOŚĆ

23.1.2025

Kiedy noc przeciera się między palcami
przeganiając bezwiedne minuty senne
wraz z nierzeczywistymi marzeniami
zaczarowanego kwiecistego ogrodu
jak paleta pełnego krystalicznych kolorów
to znów z krainy niemożności ciemnej
pełnej grozy na ołowianych nogach
jak w mule grzęznących w podświadomości
niebezpiecznie i trwożnie bez kapki nadziei
czasem zaś jak caprichos Goi rozdwojonych
wtedy bezsenność jak gdyby ulgę przynosi
budząc świadomość jawnej rzeczywistości
choć ciało zmęczone godziny wciąż tulą
te nieprzespane gderliwie szepcąc do ucha
dziś już nie uśniesz i nikt cię nie słucha

SZADŹ

19.1.2025

Ten niedzielny poranek
kraj ocucił miejscowy
łzami mgieł które chłód zamieniał
niczym różdżką mrozowej wróżki
we włochate kryształki lodu
niby mufki otulające zimnem
przebudzone konary drzew
i krzewy zdobne białymi wałkami
co jakby w papilotach po pobudce
tak tu szadzią maluje zimowe obrazy
jak Fałat na tekturowym gwaszu
z kartonową zimą acz surową na Polesiu
i Chełmoński w ciepłym kożuchu
z kuropatwami na śniegu
i Ruszczyc u brzegu Wilejki
czy Grottger gdy upamiętnił
zakutych w zimowe okowy
sybiraków przez ruskich zsyłanych
po powstaniu styczniowym

SARY I ZUZIE

16.1.2025

Małe dziewczynki i te nieduże
ledwie co zrodzone Sary i Zuzie
są przeznaczeniem starego narodu
w modnym dziś millenialsów widoku
w wózkach dziecięcych piesków i kotów
miast Sar i Zuź cudownie uśmiechniętych
a przy tym twarzy inteligentnych
do nas podobnych którzy przemijamy
czyżby bez jutra w przeszłość odchodząc
niewinnie pięknych buziek noworodków

I ZNÓW

8.1.2025

J 20,1-10

I znów życie wskoczyło na stare tory
jak stuletni tramwaj codziennego biegu
co potakuje na szyn styku puk tak tuk
że miało być dobrze w nowym obiegu
i lepiej po raz dwa tysiące któryś
a wyszło jak zwykle po staremu
bez świeżego myślenia do zmian skorego
woli faktorów i chcenia markerów
by ludzkie żywoty skutecznie uzdrowić
na twórczej drodze obustronnych relacji
bo te zjednoczone potrafią bryłę ziemi ruszyć
aby świat pierwotnie skażony uczynić lepszym
Tylko że dalej ogarnia nas niemoc
we wciąż bezsilnej duchowej chęci
aby cokolwiek zmienić gdyż jest już błogo
a uległym powodzi się lepiej cóż niby mądrzejsi
znaczy nie warto drażnić ciągających za sznurki
sztucznych powodzeń i rzekomo dobrych wieści
że niby wodę potrafią przemienić w nieczyste wino
i podczas spektakli w krew nieprawdziwą
a chleb w umarłe ciało co nie zmartwychwstało
lecz w grobie przeleżało sczezłe na wieki
gdyż prawdziwa mogiła okazała się pusta
z opróżnionym całunem i osobno leżącą chustą

NOWY

1.1.2025

Znowu wchodzę do nowej rzeki
gdy bieg jeszcze źródlany
krystalicznie niewinny i żywy
pytam więc dokąd zawiedzie
przez jakie popłynie meandry
czy pozostanie w zwyczaju korycie
czy też rozerwie stare granice
i jako żywioł niszczący się rozleje
pachnąc krwią i łzami śmierci
a może ziemię łagodnie użyźni
nawodni gasząc ciągłe pragnienie
ona zaś wyda stokrotne plony

KONIEC ROKU

29.12.2024

Koniec roku jak ostatnia kartka
z trzydziestego pierwszego grudnia
wyrwana ze ściennego almanachu
i zmięta w dłoni jak gdyby pamięć doby
która odchodzi do zdarzeń minionych
pokrywana niepamięci mgłą niby kurzem
tak jak fiszki wcześniej wydarte
żółknące niczym pamiętnika strony
każda ważąca zapisanym wspomnieniem
z konkretną datą miesiącem i dniem
wydarzeń blaknących w głowach
przepełnionych gęstwą niby karteczek
jak na lodówce z magnesem od spodu
bowiem i na niej jest już za ciasno

WIGILIA

24.12.2024

Ten wieczór jest zupełnie inny
wśród wszystkich wieczorów roku
choć nawet nie skrzy bielą spadłego śniegu
a szarość świata wciąż gryzie go w oczy
i nie wiadomo czy słońce nań spojrzy
ale zwierzaki go czują gotując się do mowy
by w tę noc po ludzku przemówić do ludzi
neutralnie i ponad wszystkimi rozbiorami
wyznaczywszy spośród siebie osła i wołu
aby w zimnej stajence Dzieciątko ogrzały
i tylko ludzie są wciąż niezdecydowani
niby pasterze co dotąd nic nie wiedzą
przysnąwszy we skórzanych jurtach
bo nie było jeszcze od Gloria aniołów
pocą się przeto ich myśli jak ocalić twarze
i przeżyć ten wieczór bez żadnych pozorów

CZASEM

20.12.2024

Czasem i ludzie
śpiewają jak anioły
wydobywając z płuc
tenorowe dźwięki
dyszkanty soprany i koloratury
albo z drugiej strony klawiatury
basy barytony i alty
a one wszystkie tworząc harmonię
niby chóry niebieskie
ziemi zwiastują pokój

NOWA

18.12.2024

Łk 2,1-7

Już rodzi się Nowa
betlejemska gwiazda
z warkoczem zaplecionego światła
ciągnącym się po niebie
gdzie anioły ćwiczą chorały
by śpiewać czystszymi nutami
Gloria in excelsis Deo
w promiennej durowej tonacji
z wieścią o królu niebiańskim
który rychło w Betlejem się narodzi
a wiedzą to mędrcy z dalekiego wschodu
co pisma prorocze kontemplowali
z darami szykują się więc do drogi
wie też Józef z Maryją i są już na miejscu
nie w pięciogwiazdkowym hotelu
i nie w wynajętym pokoju
bowiem dla nich go nie było
tak trafili do stajni ze zwyczajnym żłobem
gdzie niby w kołysce pieluchami okręcony
zostanie złożony ten co ma się narodzić
a który po prostu JEST

GAJA

14.12.2024

Ps 74,13-14; Iz 27,1 i Hi 3,8 i 26,10-13

Gaja te oceany i gleby Ziemi
tętniące życiem lesiste obszary
krainy lessowych wąwozów
żyzne czarnoziemy chleb rodzące
stepy rozległe i piaski sypkie
wszystkie co są tej kuli skorupą
która rodzi żywi i wchłania w siebie
życia gasnące okryte milczeniem
tak Gaja zbiera wszelkie przeciwności
warstw życiodajnych rodzących owoce
i otchłań szeolu błagalną krainę
zapomnienia w śmierci z nicią nadziei
na spodziewane skruszenie łańcuchów
pęt lewiatana potwora z czeluści
ikonie chaosu wód najciemniejszych

POEZJA

11.12.2024

Ta muza myśli w metafory pakuje
mieszając słowa niby farby na palecie
by malować obraz budzącej się wiosny
świeżą i niewinnie żywą zielenią veronese
lub wciąż słonecznie wesołej jesieni
z barwnymi liśćmi tańczącymi na wietrze
kręcącym szalone piruety w lewo i prawo
trzy do przodu dwa do tyłu i kolejny w bok
albo portret pociągłej kościście twarzy
śmiertelnie bladej z melancholią w oczach
z rozwartymi ustami z których wypływa
pieśń o życiu które jak rzeka swym nurtem
wiedzie do ujścia by tam się zanurzyć
w wiecznym oceanie nieogarnionym
sumie wszystkich mórz niebieskich wód
i wszelkich bytów żywych czy nieożywionych
których racją jest nieporuszony Demiurg

NIEWIASTY

8.12.2024

Rdz 3,1-15 i Ap 12,1-5

O tych dwóch niewiastach
mówi się przez wieki w kulturze
znaczy w pismach i sztuce
o pierwszej że dała się zwieść wężowi
który odnóża postradał
za ojcowanie pierwszemu grzechowi
a ona tylko chciała być równa Bogu
tworzyć własne zasady
określając co jest dobre i złe
ta druga nie zaprzyjaźniła się z krętaczem
zaś jej potomek zmiażdżył mu łeb
z kłamliwie rozdwojonym językiem
natomiast on zranił go jedynie w piętę
tak dokonało się to przed wiekami
o czym pisma jasno mówią
malując obraz nowej niewiasty
całej obleczonej w słońce
z białymi promieniami bijącymi z twarzy
księżycem uległym pod stopami
wieńcem na głowie z tuzina gwiazd
i nieskalanej chociaż porodziła syna

JANCZARZY

5.12.2024

Tak nazywano nowe wojsko
Osmańskiego Imperium
tworzone w trakcie branki
z chrześcijańskich dzieci
gwałtem porywanych z kołysek
wyrywane z bolejących rodzin
od czternastego wieku
osmańskich podbojów
w chmurnej europejskiej historii
dziś w dwudziestym pierwszym stuleciu
w wyniosłym duchu ruskiego miru
prorocy cara podupadłego imperium
co jak hydra chce się odrodzić
uprowadzają ukraińskie dzieci

ZNAKI

30.11.2024

Łk 21,25-33

Widzimy znaki
na słońcu księżycu i gwiazdach
te które śledzimy i podglądamy
choćby w astrologii regułach
jednakże nie widząc sedna znaczeń
tego co na niebie i ziemi
postrzegamy bowiem ich twardą skorupę
to że ciemne chmury przynoszą deszcz
niebo czerwone o półmroku wróży wiatr
a jasny zmierzch jest przedsionkiem nocy
lecz nie ma w tym jeszcze mądrości
bo to ocenianie zjawisk oczywistych
ale wciąż nie ma tu figowca rodzącego owoce
drzew które wybudzając pąki
wieszczą bliską wiosnę i lato
i tego że zmieniając się coś nadchodzi
jako czas ostateczny choć nieokreślony

KRÓL

24.11.2024

J 19,1-5 i Mt 27,39-44

Jakiż władca panuje
jak ten z tytułem Ecce Homo 1
płaszczem hańby okryty
człowiek w cierniowej koronie
wysadzonej krwistymi perłami
gęsto toczącymi się po czole
z ranami otwartymi na miażdżonym ciele
przybity dłońmi i stopami
do belek krzyżowego tronu
na którym rozciągnięty
jak jękliwa struna
wzgardą upokorzony
i wyśmiany szyderczo
innych wybawiał a siebie nie może
jeśli przeto jesteś
zejdź z majestatu swego
a uwierzymy w ciebie

SARA

19.11.2024

A ząbkująca Sara
to cud stworzenia
niewinnie uśmiechnięta
i święcie szczera
bez fałszywej zmarszczki
która przeczyłaby temu
jest po prostu prawdziwa
w założeniu człowieka
bo nie dotyka jej grzech

KALENDARZE

18.11.2024

Mam za sobą wiele kalendarzy
wydartych z życia jak oddech z płuc
przed zaś coraz mniej do przeżycia
by móc czuć dech świeżego powietrza
które jak Duch pojawia się w wichrze
gwałtownym wirze mądrości darów
stąd proszę w skróconej perspektywie
choćby o cząstkę podmuchu wiatru
co nie obciąży tężejących miechów
lecz je otworzy i dlań poszerzy
ożywiając w duszy moje kalendarze
BANAN

17.11.2024

Banan w krypcie arkadowej
za wejściem łukiem zwieńczonym
z cięciwą napiętą do bólu dyskusji
o owocu do ściany przyklejonym
budowlaną taśmą szarą
wystawionym na aukcji za milion dolarów
dziele Maurizio Cattelanego
współczesnego Włocha z dubiami
czy to dzieło sztuki czy żart
lecz można jeszcze jedno stawiać pytanie
banał to już czy nadal banan

CIEMNOŚĆ

14.11.2024

J 1,4-5

Ciemność otula ciało
i też ogarnąć chce duszę
lecz gdy o nią chodzi
lepiej rzec próbuje
gdyż ducha jasnością
nie są same słońca promienie
lecz te w których jest życie
iż są światłością ludzi
tą co w ciemności świeci
a mrok otulić jej nie zdoła

BIAŁOCZERWONA

11.11.2024

Mt 12,25

A Białoczerwona
zjednoczona na fladze
rozdarta jest na pół
jak w Katyniu Wajdy
nie przez sowieta dzielona
lecz sumptem własnym
teraźniejszych oskarżeń i kłamstw
wyciąganych z fałszywego kapelusza
do którego niczym do urn
wpaść mają głosy wyborcze
wolne i te zmanipulowane
byleby partyjnie zwyciężyć
tylko jak się ostanie
królestwo wewnątrz skłócone
czy miasto i dom złem krojone

GRA UCZUĆ

10.11.2024

Grę uczuć
porównać można z monetą
taką z reszką i orłem
uczuć zaś i wzruszeń czucie
w tej grze to awers
przednia strona
na ogół jasna i pogodna
lecz o łzę może się otrzeć
rewers tutaj jest ciemniejszy
jako druga strona medalu
i wyrafinowane uczuciami granie
znacznie częściej łzawe
z zasady dotkliwe boleśnie
zdarza się i krwawe
tu widać emocje co uciekają rozumowi
i temu czym jest panowanie woli

KONSCJENS I 5 LISTOPADA

5.11.2024

Oczy Konscjensa
z świata szerokimi źrenicami
patrzyły dziś na Amerykę
na głosy wrzucane do urn
te zapisane atramentem obietnic
i te które w ich duchu
mają uciszać los wzburzonego świata
niczym sam Pan Bóg
Tu Konscjens spojrzał krytycznie
wiedząc że w perspektywie globu
i jego historii zawsze po Bogu
był żandarm dyscyplinujący
ten co pilnował ustalonego porządku
choć co rusz na brutalne sposoby
raz z sierpem na szyjach a na głowach młotem
to znowu ze swastyką wypalaną w duszach
wreszcie z mrzonką wydumanych komun
a wszystkie one z zabitą wolnością
tą co człowieka jest istotą
darem z duszą rozumną i czułą
dla subtelności zadanych ludziom

MIŁOŚĆ

4.11.2024

Mk 12,28b-34
Do Rabbiego przyszedł
pewien uczony w Piśmie
nic więcej o nim nie wiadomo
czy żywił wątpliwości
do różnorakich prawideł
czy szukał tylko ich syntezy
w klarownym przykazaniu
pytał więc co jest najważniejsze
w rogu przepisów obfitości
sypiących się iście po faryzejsku
i usłyszał ów uczony
po prostu będziesz miłował
sercem i duszą bliźniego i Boga
WSZYSCY ŚWIĘCI 2024

1.11.2024

Ap 7,14

Tak spiął się kolejny rok
ten od Zaduszek dziś zamknięty
w pełni Wszystkich Świętych
a tych przybyło mrowie
w nim mnóstwo bezimiennych
jakby z twarzami ukrytymi w dłoniach
spracowaniem pomarszczonych
z odciskami przyciężkiego wysiłku
skromnie cichego bez emfazy
i szyldów reklamowych
zwieszanych na ciężarówkach
wykrzykujących wokół to mozół
dźwiganie życia ciężaru
ci święci milczą po prostu
wybieliwszy szaty w Krwi Baranka

ŁAPAĆ PROMIENIE

30.10.2024

Jeszcze można łapać promienie
jak spadające złote liście
barwne klejnoty krzewów i drzew
klonów kasztanów czy brzóz
co jeszcze wolne się przebijają
przez mgły porannie sine
i niski pułap szarych chmur
ociężałych coraz to bardziej
jakby z ołowiem na grzbietach
listopadowo pochyłego nieba
które płacze z przerwami
smagane jesiennym wiatrem
zimnym i nieprzyjaznym
tym co budzi nocne demony

PRZEŁOM

28.10.2024

Przełom października i listopada
jest ważny nie tylko z powodu
Wszystkich Świętych i Zaduszek
grzanych milionami zniczy
wbijającymi się w ciemność
wahliwie wątłymi ognikami
lecz też z powodu skracających się dni
które zdają się obumierać powoli
jakby traciły ożywczy oddech
we wciąż rozciągającej się nocy
co wydaje się zaczyna królowanie
lecz pewnie nic bardziej fałszywego
albowiem tuż przed nami
na coraz bliższym horyzoncie
jawi się jasność Bożego Narodzenia
a w niej też dnie odradzać się zaczną

ODEJŚCIA

26.10.2024

Odejścia bolą bardziej niż czyraki
te w najczulszych punktach
bo są jak obecność niewidzialnych ludzi
których nie da się już wziąć w ramiona
by przelać smutek ich nieobecności
i nie daje się powiedzieć kocham
oczekując podobnej odpowiedzi
te odejścia są milczeniem

BILLY PILGRIM

22.10.2024

Billy Pilgrim pielgrzym dwudziestego wieku
w epickim dramacie Kurta Vonneguta
Rzeźnia Numer Pięć
to podróżnik po czasie i przestrzeni
Amerykanin z wyobrażonego Ilium
i żołnierz przez wojnę wessany
w tysiąc dziewięćset czterdziestym czwartym
kiedy z innymi trafił do niewoli
w wymarłej rzeźni numer pięć
tam przeżył dywanowe trzepanie Drezna
burzę bombowo-ogniową co spopieliła miasto
i Zwinger Matthäusa Pöppelmanna
obracając wszystko w księżycowy pejzaż
Billy uciekał zatem od życia absurdów
nawet lądując w Zoo jako ćwierćobywatel
na Tralfamagorii planecie z iluzji
od ziemi gdzieś miliardy kilometrów fantazji
w surrealistycznej wyobraźni
Billy’ego Pilgrim’a i autora tejże epiki
wprawdzie wizja powracających przeżyć
swych narodzin umierania i śmierci
nawrotu w mgnieniu oka do chwil ulubionych
i życia które bez końca odradzać się może
wyrastając z wydobywanych wspomnień
niczym feniks ożywiany z popiołów
jest na wskroś interesująca
to tak jakby minione wciąż żywe było
i nie tylko w pamięci trwało

BŁAZEN

19.10.2024

To komiczny artysta
klown i pajac w cyrkach
grający głupca i nieudacznika
na dworach zaś królewskich
i wielkopańskich a jakże
jeszcze chłopca do bicia
dziś sam poczułem się błaznem

MOJE ANIOŁY

18.10.2024

Moje anioły posłane
w zasadzie są niewidoczne
czasem tylko pojawiają się
na błękitnie czystym niebie
jako niewinne chmurne obwarzanki
delikatnie pierzaste i białe krystalicznie
lecz bez zarysowanych skrzydeł
są przeto poniekąd incognito
jednakże zdecydowanie czujne
gdyż kręcąc się lekko wokół
obserwują przestrzenne kwatery
powierzone ich autopsji życzliwej
by w nagłej potrzebie od razu zstąpić
i pomóc w sytuacji krytycznej
bo to przecież anioły stróże
między tym co boskie a ludzkie

ZŁOTA JESIEŃ

15.10.2024

Październik już dobiega połowy
szybko skracających się dni
a wciąż nie ma spóźnionej jesieni
tej złoto-jaśnie-polskiej
z soczystym kolorytem wzorzystych liści
cóż postarzały się tylko
i ich pomarszczone oblicza
straciły świeżość wiosennej zieleni
stając się szare jak dni schodzącego roku
ze słońcem co za chmurami się skrywa
jakby szczędząc ciepła swych promieni
rzadziej śląc je w podarunku dla ziemi
choć ta tak bardzo oczekuje światła
tęskniąc za nim wraz z upływem lata
które uleciało gdzieś za granicę
jak odwiecznie wędrowne ptaki

KOLORY

12.10.2024

Za 4,6

Świat jest wielokolorowy
jak paleta artysty pełna farb
a życie jest krwistą czerwienią
raz jasno tętniczą
to znów żylną i ciemną
w cielesnych obszarach
gdzie barwa zależy od dotlenienia
inaczej się dzieje w duszy
choć i jej pasują oba kolory
tylko że inne ma tlenu źródło

PROŚBA O ŚWIATŁO

10.10.2024

Dziś proszę o światło
bym w przetartej ciemności
tej nieodgadnionej czerni
odnalazł drogę nieskalaną
a ciemnica mnie więzi
jak ciasny kaftan z żelaza wykuty
i nie pozwala widzieć jutra
mamiąc w mroku ułudą szczęśliwości
budzoną w pokrętny sposób
używek niby krzepiących
co zdradliwie rodzą fałszywe ekstazy
ciągnąc jaźń w czarne dziury
oszukaną w tej pomroce
proszę więc tylko o światło
niech wleje się we mnie jak woda
krynicznie czysta i nieskażona
obmywając z losowego błota

TATUAŻE I BLICHTRY

5.10.2024

Rdz 1,26-28

Nie wierzę by Bóg
sobie robił tatuaże
chcąc siebie upiększyć
jest przecież doskonały
i w swej istocie najpiękniejszy
więc po co by mu było
zbyteczne nosić błyskotki
ludzie jednakże inaczej
wprawdzie przez Niego stworzeni
tatuują się gromadnie i modnie
chcąc wciąż być piękniejszymi
czując niedosyt istnienia
i własnej urody
choć są na Boży pierwowzór

ŻYCIE

29.9.2024

Życie jest jak łańcuch rozstań
latami ciągnący się za nami
to w nich tracimy kolejne ogniwa
co odłączyły się od zdarzeń ciągu
zupełnie bezwolnie lecz według prawa
fizyki biologii i samego życia
które dojrzewa starzeje się i kruszy
jak wszelkie najtwardsze łańcuchy żyć
gdzieś i one pękają i brakuje im ogniw
by jeszcze coś mogło z nich ubyć
i właśnie tak wszystko się kończy

LENISTWO

26.9.2024

Syr 22,1-2

Ludzie swe winy zwalili na małpę
tak uosabiając upadłego człowieka
w emblematycznym sensie
sięgającego złych instynktów
nieokiełznanych bestii
tę słabość złączono ze zwierzęciem
małpo podobnym
nomen omen z leniwcem
a ten Bogu ducha winny
nad wyraz zwinny jest w wodzie
choć z zasady powoli się porusza
jakby w zwolnionym tempie
i spokojnie żyje na drzewie
inaczej od swego pierwowzoru
który na kanapie wygodnie leży
i z reguły nic nie robi

GNIEW

25.9.2024

Ps 37,1 i 8

Z wypiekami na twarzy
i złym błyskiem w oku
gniew spluwa jadem helodermy
ukrytym w gwałtownym słów potoku
furiacko rzucanych w bliźnich
których uznaliśmy za winnych
rozbuchanych emocji
co umknęły rozsądnej kontroli woli
tak od słowa przeciw słowu
niby spokojnej dyskusji
padło słowo jak granat
i wybuchło charakterem porywczym
rodząc grzeszny gniew

NIEUMIARKOWANIE

23.9.2024

Iz 24,20; 1P 4,3

Nieumiarkowanie jako brak miary
szczególnie w jedzeniu i piciu
kojarzy się nagannie
ze zwierzęcym obżarstwem wśród ludzi
a więc ordynarnym żerem
i pijaństwem do upadłego
na tak zwany umór
nawet bez zużytych hamulców
pokarmowo jakościowo wagowych
powstrzymujących wzrastanie otyłości
która nie pozwala chodzić ni się ruszyć
i do stężenia delirycznych wizji
ruiny świadomości à la mente captus 1
tak nieumiarkowanie odpłaca człowiekowi
potocznie zwanemu opojem pasibrzuchem

NIECZYSTOŚĆ

21.9.2024

Jk 3,16-18

Ten grzech pożera rozum
dając przyzwolenie rozbuchanym zmysłom
na wygaszenie myślenia z ciała kontroli
a przejąwszy tak dowodzenie nad nim
sądzi że może używać ludzi
ich sponiewierać nękać czy gwałcić
traktując jak gadżet nabyty w seks szopie
niczym zabawka dla własnych chuci
depcząc tak wolę i godność osób

ZAZDROŚĆ

19.9.2024

Zazdrość jest jak frywolna kobieta
co w swawoli frustrację skrywa
gdy widzi modniejsze kiecki
i jest jak mężczyzna jeżdżący gruchotem
rozdrażniony pojazdem sąsiada
najnowszym modelem Porsche Carrera
jest też zawiść dziecięca
mniejsza wzrostem i wiekiem
ta co zazdrości zabawek i pysznych ocen
okazywana twarzą wykrzywioną grymasem
tupaniem nóg i histerycznym płaczem
gdy nie ma tego co inne dzieci

CHCIWOŚĆ

17.9.2024

Mt 6,19-21

Chciwość szczerzy zęby
do bogactw wszelkiej maści
nieczuła na serca klejnoty
by z nimi się zaprzyjaźnić
chce tylko je posiąść ażeby uwięzić
w skarbcu zazdrośnie strzeżonym
przez chciwe ja więc niby bezpiecznym
a jednak rdza i jego się ima
mole niszczą rozkradają złodzieje
niby bogactwo obracając w popiół
bez pamięci rozwiewany w przeszłość
jak zgrillowane pomielone kości
to los chciwości niechcącej się dzielić

PYCHA

14.9.2024

Rdz 3,4-5;1Kor 8,1b-2

Pycha jak chuć urwana ze smyczy
jest chęcią bycia niczym bóg
lecz wyzwolona z miłości rozumu
nie będąc nawet instynktem
tym samozachowawczo pospolitym
staje się czystym pożądaniem ego
ja myślę ja wiem ja tworzę ja działam
by w końcu dojść do istotnego ja jestem
a to już jak Jestem Który Jestem
jestem więc jak sam ON
wszystkowiedzący wszechwidzący
czuły i najlepszy ze wszystkich
tak moje przerośnięte ja
oparło się na wymarłej wiedzy

DRABINA DO NIEBA

10.9.2024

Rdz 28,10-22

Jak drabina Jakubowa
wyśniona w drodze do Charanu
w miejscu nazwanym post factum
Betel – Domem Boga
po jej szczeblach wspinali się
i schodzili aniołowie
z wysokiego nieba na ziemię
jak u Williama Blak’a
czy Michaela Willmanna
drabina do nieba jest odwrotnością
w zaświaty alpinizm otwiera
po niekończących się stopniach
własnej doskonałości
czynów moralnie dobrych
sumujących się w miłości
tyle że po każdym jej braku
wypada kolejny szczebel
ze swojej wspinaczki w górę

MĄDROŚĆ

7.9.2024

1Kor 3,18-23

Pytanie o mądrość wydaje się ważne
o to czym jest ta pożądana cecha
czy tylko paletą wiedzy w czytelni
zebraną na jednym miejscu
czy też świadomością jej braków
niczym czarne dziury pustych pozycji
i Sokratesowe scio me nihil scire
– wiem że nic nie wiem –
wszystko wobec wszechświata sekretów
nieprzenikniętych lat kilometrów
ale i najbliższych na Matce Ziemi
Czym jest więc mądrość
niebędąca wachlarzem Googla
z nieprzebranych fiszek wiadomości
wprawdzie nie zawsze sprawdzonych

MESZU-AH

4.9.2024

Łk 4,16-21

W ten dzień przyszedł do sąsiadów
do swych wielu w bóżnicy znajomych
tej faryzejskiej w której się spotkali
tam podano Mu księgę proroka Izajasza
i z niej sam będąc Słowem
odczytał wyrazy przez Jahwe stworzone
Duch Pański nade mną
tak doraźnie spełniła się obietnica
mesjasza namszczonego duchem
meszu-ah po grecku Christos
i tego sceptykom za wiele było
przecież go znali
więc im nie starczyło znaków
bo nie docenili spełnionych
żądając dla siebie wciąż nowych
choćby takich z Kafarnaum
wtedy skończyła się cierpliwość Losu
który odwrócił się od nich


MONIKA

29.8.2024

Trudno odkryć znaczenie imienia
którego pochodzenia się nie zna
bo jeśli greckie ma korzenie
może oznaczać osobę samotną bądź tę jedyną
ale jeżeli z afrykańskiej wyrosło ziemi
czy też dojrzało w kraju fenickim
właściwie niewiele wiemy
jedynie o Monice matce z czwartego wieku
mówić możemy jako o znaku
niczym o Niobe dumnej rodzicielce Niobidów
siedmiu synów i tyluż córek
zabitych zazdrością Latony
matki Apollona i Artemidy
udręka Niobe po stracie dzieci
była tak wielka że Zeus w skałę ją przemienił
z której jak górski potok wciąż płyną łzy
Monika również płakała
błagając w pacierzach o życie Augustyna
który pogubił się w mroku
a dzięki matce światło odzyskał

BEZDOMNI

23.8.2024

Mt 8,22 i Łk 9,58

Czym zawinili piętnastolatek z mamą
że w królewskim Krakowie mieszkają na dworze
jak Jezus nie mając gdzie głowy położyć
usiąść przy biurku by lekcje odrobić
a przy stole rodzinnie łączącym jedzenie spożyć
czym zawinili wszyscy bezdomni i głodni
brzydko przy tym pachnący co rani powonienia czułe
bez jakichkolwiek sprzężeń zwrotnych
naszych chrześcijańskich sumień że trzeba pomóc
bo taka jest ewangelia taka jest miłość i taki jest Bóg

WNIEBOWZIĘTA

20.8.2024

Rdz1,9-12

O Wniebowziętej mówią w kategorii cudu
wpierw wolności od wszelakiej zmazy
niczym ziemia w dzień stworzenia
wolna od pierwotnej winy człowieka
potem z Ducha poczęcia Syna
a w końcu zaśnięcia w pustym grobie
gdzie zakwitły wiośniane kwiaty
pachnące świeżością jej odrodzenia
wszystkie te cuda są zmysłom niedostępne
stawia więc rozum wiadome pytania
jak jest możliwe łączenie komórek
skoro duch ich ciała nie ma
i jak jej zwłoki zniknęły z grobu
w którym zostały rozkwitnięte pąki
woniejące życiem złożonej w nim somy
po ostatnim zaśnięciu wziętej do nieba

MARZENIE

18.8.2024

Patrzę na gwiazdy i marzę
o odległych przestrzeniach
w nieskończonym czasie
miliardów lat świetlnych
mierzących odległości
między nierozpoznanymi światami
gdzieś daleko poza nami
tak jakbyśmy nie chcieli
być wyjątkowymi
w czasoprzestrzeni
choć samotni ale niezagrożeni
istotami od nas mędrszymi

PRZESZŁOŚĆ

12.8.2024

Mk 7,14-16 i J 3,19
Kiedy przeszłość dopada człowieka
niczym harpia żarłoczna i harda
wygrzebując z archiwum akty ukryte
i jaźń szantażem męczyć zaczyna
wydobywając na jaw czyny ciemne
wtedy wstyd wypala rumieńce lęku
na twarzy zagrożonej prawdą
tą kim jestem w życia oglądzie
na czarno-białej kadrów palecie
z odcieniami szarości pomiędzy
jak plusy i minusy niezależnej oceny
tego który JEST i wie o tobie wszystko

COGITATIO

10.8.2024

Św. Teresie Benedykcie, Edycie Stein
Myślenie nie jest czymś
danym na zapas
choć zdolność rozumowania
od poczęcia zapisana jest w genach
goszczących duszę rozumną
tylko że nieuczone wysiłki twórcze
oczekują źdźbła refleksji
choćby tylko w gatunku dlaczego
po co jest coś skoro mogłoby nie być
i o to dia ti właśnie tu chodzi
po to by obudzić świadomość
ogląd umysłu logiczno-krytyczny
szukając Logosu w akcie demiurgicznym
stworzenia świata naszego
i światła uskrzydlonych aniołów
które w logice swej mądrości
odbijają w lustrze twarzy
mądrość Pana bez granic

KASZUBSKIE WZGÓRZA

7.8.2024

Zielone wzgórza
na kaszubskiej ziemi
jak przyrzeczona kraina
mlekiem i miodem płynąca
pokryta złotem pachnących plonów
których woń spływa
do jezior rozsianych wokół
tkwiących pośród pól i lasów
niczym wielkie oczyska w oczodołach
odbijające błękit sklepienia
po którym płyną tłuste chmury
gnane przyjaznym wiatrem
co studzi skwar przesadny
lejący się z gorącego nieba
na spragnione pola
które stepowiejąc konają

NIEMIŁOSIERNY

3.8.2024

Przy miłosiernym Bogu
czas który go nie dotyczy
jest niemiłosiernie ślepy
a nie znając krzty litości
pędzi lejąc się przez palce
jak górski strumień w kaskadzie
gdzie jest nie do zatrzymania
ludzkimi zdolnościami bycia
i nieskrywanych pragnień
niczym niekrępowanej wieczności
wolnej od wskazówek zegara
choć te dają się zatrzymać

DO DOMU SYMBOLICZNIE

25.7.2024

2Tm 4,7 i J 12,24

Ta rozstajna droga
do domu wiodła symbolicznie
nie siódemką niejako z nawyku
dziś poddawaną głębokiej przemianie
lecz bocznymi drogami Mazowsza
w tempie Szopenowego żałobnego marsza
z Legionowa do Nasielska i Płońska
przez zaporę Dębe nad Zalewem Zegrzyńskim
spiętrzającym prądy rzeki Narew
i dalej przez sielskie pola
szeroko rozpostarte po obu stronach szosy
płaskimi niwami hen po horyzont
ciężkimi dostatkiem plonów
złotych zbóż z pochylonymi głowami
pełnymi ziaren ociężałych kłosów
woniejących w chlebie życiem
tym które już spoczęło w tej ziemi
kończąc swój bieg po to co wieczne

CZEMU PUKASZ

20.7.2024, godz. 2.25

Bratu Janowi

1 Kor 15, 54-55

Czemuż znów pukasz Niechciana
do przechodnich drzwi domu
za którymi ciężko się zadomowić
wiedząc o tobie że nadejdziesz
gdy czas zbyt szybko przeminie
jak spełnione kartki z kalendarza
dzień w dzień wydzierane z życia
które oczy zamknie niespodzianie
czemuż więc pukasz Niechciana
skoro i tak wejdziesz do środka

KONSCJENS I ŚWIT

18.7.2024

Konscjens wcześnie otworzył dziś oczy
i ujrzał niebo co twarzy nie marszczy
jak ocean w czasie spokojnej flauty
bez chmurki postrzępionej na jasnym błękicie
przeźroczystym tak że światło wlewa się obficie
w wyciszoną przestrzeń pozbawioną wiatru
i listka drżącego na zastygłych konarach
wciąż zaspanych choć wzniesionych wysoko
jakby czekały na to co dzień ten przyniesie
tak też myślał Konscjens znawca tylu sumień
z ciągiem nagich faktów szeregowanych cicho
gdyż nie mają niczego co chciałyby ukryć
jak głośne zapisy w kampanii wrzeszczące
barwnie opakowane by zło patrzało niegroźnie
przyciągając do siebie szeptaną obojętnością
z uśmiechem pogardy dyskretnie skrywanym
znowuż liczące na wahnięcia człowiecze
co lgną bezkrytycznie do sztucznego miodu

NIEBO O ZACHODZIE

14.7.2024

Pastelowe niebo o dnia zachodzie
z delikatnym różem flankowanym szarością
pierzastych poduszek przysypiających chmur
przykrywanych kołdrą szybkich cumulusów
a wszystko na subtelnie rozbielonym błękicie
skromnie przygaszonym w solidarnym geście
wobec koleżanek z palety kolorów które pomału
gaszą perspektywę tonując zieleń drzew
przecieraną niemal jak we wnętrzu oceanów
na głębszych poziomach gęstniejącej ciemności
która wszystko zaczyna godzić układając do snu
i kładąc na oczy ziewnie rozwarty płaszcz nocy

MLEKO

Lembeck, 12.7.2024

Tego wieczoru rozlała się rzeka
lotnie jakby pełna ciepłego mleka
unosząc woń wołającą wspomnienia
zamierzchłych sielskich wywczasów
pośród magicznie szumiących lasów
aromatem wonnej marzanki i łubinów kwitnących
obok pachnących sianem skoszonych łąk
i pól rodzących kłosiste owoce ziemi
wiosną krowiakiem suto dożywionej
co pokrzepił jej siłę rodzenia namnażając plony
a z niewielkiej oddali taflę jeziora
lśniącą między trzema wioskami
ciętą przed wojną światową graniczną rzeką
płynącą do morza przez dębczańskie ujście
gdzie rozcina zalewem rozłożystą plażę
z białym jak rajski piaskiem nieskalanym niczym
przecież i tutaj za dalekim horyzontem
niebo styka się z morzem ziemią i losem

SŁOWO

10.7.2024

J 1,14 i 15,13

Słowo ciałem się stało
krwią zarażoną śmiercią
a będąc światłem odkryło ciemność
życia meandrów pokrętnych
poznało smak łez i uśmiechów
ból zbitych kolan dziecięcego wieku
zaś po latach z górą trzydziestu
bicza rzymskiego okrzepłe czucie
gdy bretnalami wieszano je na drzewie
by dla ludzi stało się przeklęte
choć z nieczystymi się bratało
okrytymi trądem ciała i duszy
nie brzydząc się lękliwie podania ręki
guzkom obrzmiałym na oszpeconej twarzy
i plamom które kładły się na życiu
dotykało też słowem nienabytej empatii
w imię największej miłości
tej co przenika do szpiku ducha
którego oczyszcza ze złogów

OBLICZA

6.7.2024

Lembeck, Centrum Seniora św. Wawrzyńca

Mt 5,14-16

Przybył do miasta leżącego na górze
tego co nie może się ukryć
nawet w kaplicy Seniora Centrum
gdyż i tu głosił Słowo składając Ofiarę
wobec dwudziestu dwóch obliczy
które na spotkanie wieczności przyszły
w dzień który jak inne za chwilę się skończy
a wszystkie twarze były podobne
wyraźnie zmęczone przeoranym życiem
chorobami cierpieniem i czasem
który nieubłaganie minął
pięć zaś z nich było jak ołtarzowe putta
z podciętymi skrzydłami że już nie odfruną
nie uniosą się w górę o własnych siłach
bo są już po drugiej stronie rzeki
choć wciąż w nurcie silnym i bezwzględnym
tylko ich duch w odległej przestrzeni
między niebem a ziemią z której ciało wzięły
tą co teraz dopomina się swego

OBERHAUSEN NEUE MITTE 1

3.7.2024

Miejsce tu jest magnetyczne
przyciąga więc jak biegun tysiące ludzi
kusząc pułapem rozrywkowej konsumpcji
w setkach sklepów pyszniących się w galerii
luksusowo acz cierpliwie uśmiechniętych
w bitwie o prymat w skali elegancji
pośród różnych gustów i smaków
oferowanych a jakże w lokalnych barach
łącznie z kompleksem kinowym
gdzie repertuar zawsze jest świeży jak menu
w każdej z tutejszych restauracji
a tuż za kanałem ze spokojną wodą
i kołem diabelskim w stanie spoczynku
niby na szezlongu wytwornie betonowym
przysiadły gęsi szare bernikle kanadyjki
zdaje się w smokingach bo z czarnymi szyjami
dziś są niemrawe pewnie po podróży
albo zwyczajnie brak karmiących je ludzi
których tego dnia jakby na lekarstwo
za to na stałe jest tu kaplica
miejsce zadumy w dominium Hermesa
gdzie ponoć wszystko jest na sprzedaż
a widać i miejsce dla niesprzedajnych aniołów

GARBSEN

28.6.2024

Garbsen to lądowa wyspa
niby garb chroniony
w którym sen jest spokojny
tuż obok Hanoweru w Dolnej Saksonii
przy autostradzie oznaczonej dwójką
aorcie europejskiego krwiobiegu
jednak oddzielona od niej mięsistą tkanką
gęstej zieleni drzew i krępych krzewów
które jak botaniczny kokon
zapewniają ciszę niedostępną wokół
a ta niczym Morfeusz bóg marzeń sennych
także mi pomogła przeżyć
i spisać na hotelowych półkach
całą bibliotekę przedziwnych obrazów
jakby wyjętych z kolekcji Dalego
te jednak powstały tutaj
w Garbsen
garbie dobrego snu

BURZA NA JEZIORZE

23.6.2024

Mk 4,35-41

To było skrajne przeżycie tego dnia
gdy już zapadł zmierzch
i zerwał się wicher
potężniejszy niż gwałtowny szkwał
choć równie zgubny i groźny
wietrzysko co na jeziorze rozbudziło burzę
podczas gdy sternik spał na szczycie łodzi
to gotowy scenariusz napisany życiem
które nagle zamieniło bezpieczne zacisze
na niedający się ujarzmić żywioł
co natarł na stateczek gwałtownością fal
na przekór sile wioseł i ramion wioślarzy
finał okazał się jakże szczęśliwy
kiedy krzyk strachu obudził sternika
który tylko mocą swego słowa
rozkazał wichrowi by się uciszył i milczał
i nastała głęboka cisza

ŚWIATŁO

21.6.2024

J 1,1-5

O tej wieczorowej porze
bliskiej już zachodowi
złote słońce wejrzało
roześmianą twarzą
i z siłą akurat poczętego lata
przez nieprzesłonięte okno
prosto w oczy otwartej duszy
rozcieńczając nieufne mroki
ciemniejące dotąd gdy zrodzi się noc
bezgwiezdna i beznadziejnie ślepa
nawet bez jednego martwego piksela
na kruczym ekranie sklepienia
a wtedy właśnie to wlane światło
które w ciemności świeci
będąc życiem i jasnością ludzi
wybudziło nadzieję z martwej mitręgi
by nie owładnęła nią czerń niemocy

LATO JAK SEN FARAONA

19.6.2024

Rdz 41,25-32

Już w przedbiegach tego roku
lato było tematem gorącym
strumieniem lejącym się z nieba
z końcem marca i kwietnia początkiem
teraz rozlewa się żarem śmiertelnym
na rzeki i lasy na stepowiejącą ziemię
która nie zrodzi obfitych plonów
umarłych z pragnienia przed dojrzeniem
albo utopionych w niepohamowanej powodzi
lub zsieczonych gradobiciem szalonym
co jak kosiarka ścinająca zbożowe pędy
kładło je pokotem po przedwczesnym połogu
niczym na sarkofagu spieczonej ziemi
na której też jęczy ateński Akropol
skwarem rozgrzany do czerwoności
który i dla niego jest zwiastunem śmierci

ZOBACZYŁEM

17.6.2024

Iz 49,15-16

Zobaczyłem miłość
na szczerej matczynej twarzy
tulącej w uśmiechniętych ramionach
narodzony człowieczy okruszek
jej dzieciątko przywołujące na pamięć
jeden wieczór grudniowy
przyjaźnie ciepły w panującym mrozie
otaczającym go wokół
i wtedy poczułem bolesne zimno
tak nachalne i niezależne od pór roku
jak na tym świecie zabójczo otula
miliony nieurodzonych istnień

A MNIE SIĘ WYDAJE

15.6.2024

Mt 5,21-26

A mnie wciąż się wydaje
że zawsze mam rację
niczym samozwańczy bóg
co wie wszystko i zna się na wszystkim
choć z gruntu zasada to narkotyczna
i jest jak gejzer gorącym źródłem
wybuchowych fraz złamanych dialogów
pewnych siebie pysznych monologów
budzących gniew i burze pseudodyskusji
samym brzmieniem amplitudy dźwięków
rozgrzanych do czerwoności
a one już gwarantują eksplozję kłótni
tylko że to wciąż mi się wydaje
stale wnika w głąb i niszczy to co dalej
kładąc się płaszczem nocy
na kruchym braterstwie ludzkim

ZIEMIA

10.6.2026

Rdz 1,1-2 i 26-28

Ziemia kiedy się trzęsie
niczym w febrze bezkrwistej
rozpalana lawy wrzeniem
co zetli po drodze wszystko
z popiołem wystrzelonym w nieboskłon
przez wybudzone z letargu wulkany
teraz sypiącym się z nieba na ziemię
wraz z ruchem jej płyt tektonicznych
gdzieś głęboko pod skorupy skórą
burząc i tworząc przepastne rowy
wchłaniające żywe osoby i ich kulturę
ten element trzy pozostałe żywioły
ognia powietrza i wody łączy w jedno
przywracając chaos pierwotny
a jednak ta ziemia jest zieleniącą się glebą
wiosną kiedy zakwita i dojrzewa latem
plonami pachnącą naszą żywicielką
z owocami swymi i ludzkiej pracy

POWIETRZE

9.6.2024

1Krl 19,11-13; Dz 2,1-4

Powietrze też nie ma kształtu
chyba że jest jak wichry zamknięte
na Wyspach Eolskich w Aiolosa worku
gdzie pan wiatrów Odysa gościł
darując też sakwę więzienie wiatrów
zanim wypłynął w rejs do Itaki
wolnym pozostawał tylko łagodny wiatr
ten co żeglarzy miał chronić od flauty
i jak po sznurku prowadzić do domu
zazdrość jednak ta wścibska uwolniła wichry
które mszcząc się na więznącym je śmiałku
gnały statek w odwrotnym kierunku
do zirytowanego głupotą demona wiatrów
ta Homerowa historia uczy jednego
zła ciekawość i zazdrość są źródłem złego
ale obok szkód wiatr jest żywym tchnieniem
jak łagodny powiew co po wichurze przeszedł
czy szum z nieba jakby wichru uderzenie
we wieczerniku w dniu pięćdziesiątym
kiedy otwarły się dusze na dar ognia języków
zstępującego Ducha który pozwala im mówić
tak by wszyscy mogli się zrozumieć

OGIEŃ

7.6.2024

1Krl 18,38 i 19,12 i 15-16

Ogień w istocie nie ma kształtu
tylko gwałtownie strzela płomieniami
kiedy pożera wszystko wokół
i wypala każdą bruzdę ziemi którą zapala
wylewając się z atomowych grzybów
albo z termobarycznych kartaczy diabelskich
płomieniami nienawiści piekielnych wyziewów
wysysając oddechy i spopielając życie
lecz ogień oczyszcza też rany
gdy jego płomienie są ugrzecznione
i ogrzewają liżąc nietykalne powierzchnie
tak jak srebro i złoto w tyglu
czyniąc je lśniąco szlachetnymi
już naznaczonymi oczyszczeniem
tak też żywioł ognia i z Jahwe jest kojarzony
zwiastując jedynie obecność boską
tę ozdrowieńczą kojącą i utrzymującą
oddech życia stworzeń zwany tchnieniem

(ŻYWIOŁY: Woda, Ogień, Powietrze i Ziemia)

WODA

4.6.2024

Rdz 6,11-14 i 7,10. 17-24

Kiedy z nieba jak z cebra leje się woda
obnażając niemoc ludzkich możności
na ulicach co jak rwące potoki łupy toczą
porwane żywiołem na zdobytej przestrzeni
przeszukanych domów mieszkań piwnic
zalanych szalonym wodnym agresorem
zbierającym również z kloacznej kanalizy
niczym z sieci naczyń połączonych
cały szlam brudów ludzkich nieczystości
co kalają człowieczeństwa piękno
choć równolegle demonstrują siłę wody
jej moc oczyszczania człowieczych słabości
zwłaszcza wstydliwych ukrywanych skrzętnie
ta inwazja żywiołu niczym biblijny potop
wypłukuje złogi z ludzkich sumień

ZAGUBIONY

2.6.2024

Człowiek zagubiony
jest jak marniejąca dusza
która po bezdrożach błądzi
jakby bez żadnego azymutu
wyjścia z bagiennej matni
co go coraz głębiej wciąga
w bezdenną otchłań niemocy
blokując kawałek po kawałku
przyrodzoną mu wolność
myślenia wyboru i miłości
która w zaangażowaniu
służy dobru wspólnemu
będąc jedynie zdolna
na nowo wskazać kierunek
zagubionemu człowiekowi

ICHTYS

31.5.2024

Ez 47,1 i 8-9

Ichtys to ryba zwierzę nieświęte
choć znak jej w uproszczonej formie
największej świętości dotyka
ją przedstawiając lecz nie reklamę
że ryby szlachetnych gatunków
w najczystszych wodach pływają
tak ryba z pomocą antycznej greki
stała się symbolem metaforą
która nazwę też dała ichtiologii
nauce o rybach wszelkiego rodzaju
a tu wkroczyli językowi śledczy
skrzętnie tłumacząc znaczenie liter
w samej nazwie ryby – ichtys
pierwsze dwie to Iesous Christos
kolejne w rzędzie brzmią Theou Yios
ostatnie zaś S znaczy Soter a w całości
Jezus Chrystus Boga Syn Zbawiciel

TEN WIECZÓR

29.5.2024

Ten wieczór pod koniec maja
otula ziemię kołdrą rozbielonego nieba
co powoli gaśnie w rytm zachodu słońca
który określa odmierzanie czasu
tak jak wschód jego pomiaru początek
a to jest pulsem wszelkiego życia
świty poranki wieczory i zmroki
jakby gasnące echo przedwiecznej walki
ciemności z jasnością śmierci z życiem
choć wynik tego boju jest oczywisty
o świcie znów obudzi się słońce

TEGO ROKU

27.5.2024

Tego roku lato zaczęło się w kwietniu
w pierwszej połowie bez przymrozków
gdy przyroda wybuchła świeżą zielenią
pachnąc ciepłem rozkwitających kwiatów
jabłoni i bzów zwykle kwiecących się w maju
wspieranych przez przedwczesne kasztany
z dumnymi świeczkami kwiatostanów
a wszystko podparte zalotnym świergotem
gniazdujących ptaków co zaczęły lęgi
nie bacząc na majowe przymrozki
które wstrzymały owady wyziębiły kwiaty
grożąc nieurodzajem soczystych owoców
w rogu obfitości minerałów i witamin

ZACHÓD

25.5.2024

Ten zachód rozlewa się na skórze Ziemi
żałobnymi barwami początku rozkładu
szarością żółcieniem czerwienią i czernią
kładącymi się na ciemniejących chmurach
i wciąż rozrzedzanym błękicie nieba
którego widok wcale nie jest smutny
jakby miał zwiastować nicości narodziny
przeciwnie jest piękny i wesoło kolorowy
już zapowiadając niedzielny wschód świtu
DZISIAJ SŁOŃCE

21.5.2024

Rdz 1,1-5, 14-18, 20-21, 24 i 26-27 i 2,7
Dzisiaj słońce wiernie jaśniejące
niby w starej latarni na nieboskłonie
świat ogrzewając i budząc dzień
suszy poranną rosę łez nocy
która zasnąwszy odchodzi o świcie
do cienistego Hadesu skrytego głęboko
za rzeką Styks tajemną czasu granicą
to słońce wspiąwszy się nad horyzont
pyta o wierność co dla nas znaczy
ta lojalność która by pozostać sobą
winna być jak prawdziwa miłość
która nigdy się nie kończy
wiernie trwając przy kochanych podmiotach
z kimś albo z czymś
przy człowieku żonie mężu idei jakiejś
prawej szlachetnie jasnej i dobrej
co jak słońce wzbogaca życie
świata przyrody ziemskiej i ludzi
i tu zapytuje Słońce zrodzone przedwiecznie
pyta proch na obraz Boga stworzony
ożywiony życia tchnieniem
co wierność znaczy z perspektywy prochu

ANIOŁ STRÓŻ

17.5.2024

1Kor 13,1-13

H. Sz.
Ten anioł który przy mnie stoi
zwiewny niby subtelne powietrze
ogarnia mnie jasnymi skrzydłami
czutymi eterycznym zmysłem
jako pancerz realny duchowo
co odpycha czerń ciemności
usiłującą zgasić światła promień
we wciąż jasnej mej świadomości
otwartej na szczęśliwą przyszłość
spełnianą przez największą miłość
która nieskończenie trwa

MODLITWA DUSZY

16.5.2024

Łk 11,34-36

Jak gałąź bezowocnie sucha
szarą mgłą tylko otulona
jest dusza ślęcząca w mroku
w który nie wpada kropla światła
ni łza zasmuconego Boga
który czuje ten brak miłości
co w ciemności się zatraca
gasnąc dla wiecznego ducha
proszę przeto płacz mój Panie
niech łzy kruszą skorupę duszy
jak krople wody żłobiące kamień
a z nimi niech we mnie wpadnie
choćby jedna kapka światła

PESELOZA

14.5.2024

Kiedy z upływem lat
znienacka dopada człowieka
przypadek usychającego drzewa
co ujawnia się na raty
naprzód strzykaniem w kościach
to bólem chrzęsnącym w stawach
niestrawnym kłuciem w boku
gąszczem słów milczących
niedosłyszanych w dyskusji toku
wzrokiem zmętniale przyćmionym
i stopami zimnymi nocą
żądającymi skarpet do piżamy
a kiedy ma się wszystkie te objawy
nie trzeba szukać spec diagnozy
i nazwy tego schorzenia
bo jest to peseloza
choroba umykającego czasu

JAKUB

10.5.2024

Rdz 25,20-34 i 32,25-32

Jakub to ten
którego Bóg wspomógł 1
najpierw był to syn Izaaka i Rebeki
bliźniaczy brat Ezawa
co jako pierwszy się narodził
kupił więc Jakub jego starszeństwo
za miskę soczewicy
po czym za matki radą udając brata
ojca błogosławieństwo wyłudził
i tu widać że Bóg go wspomagał
planując rolę jaką miał pełnić
tak bowiem stał się patriarchą
protoplastą Izraela
– bo po walce z Bogiem to imię otrzymał –
Judy i Dawidowego rodu
z którego narodził się mesjasz
odwieczne Słowo
które stało się ciałem

RADOŚĆ

8.5.2024

Dz 2,1-4

Czekam na radość
która się nie skończy
uśmiechu tylko pragnąc
co bezinteresowny
taki który po prostu jest
nielimitowanie szczery
obecny regularnie
na słonecznej jasnej twarzy
pieczętując otwartość
oczyszczoną z nieba wichrem
który wszystko wymiótł
co ciemne i niegorące
a serce napełnił
ogniem Ducha

TRWAĆ

6.5.2024

J 15,9-11; 1Kor 13,1-13

Być znaczy istnieć w klamrach czasu
w których trzeba wytrzymać
wiele scenariuszy smutnych i uroczych
życiem pisanych i wolą
wytrwać tu jak porosty na skale
których nie zerwie wicher ni deszcze
choć one są tylko nieświadome
to takie trwanie na posterunku
rozumne i odpowiedzialnie twórcze
co przenosi ciężar życia na wyższy poziom
lecz można trwać w pewnych nawykach
pachnących złem i tak kojarzonych
to tu trzeba postawić hamletowskie pytanie
jak przeto wytrwać w miłości
tej co trwa nie kończąc się nigdy
która raduje i koi wznosząc do szczęśliwości
ze wszech miar upragnionego stanu
choć często jest jak pustynia spragniony wody
i tu diabeł tkwi w szczegółach
drobiazgach w scrupulusach 1
kamyczkach co uwierają w butach
niwecząc radość stąpania i bycia
i tak bywa z miłością choć też zwyczajnie
tu trza się nauczyć wyrzucać skrupulusy z duszy
przebaczać i kochać czynnie żyjąc dla innych

SĄDY

2.5.2024

Mt 7,1-2

Niemało jest wśród naszych sądów
chwilowo wygłaszanych
jak w czasach wojen i rewolucji
ludzi na niebyt doraźnie skazanych
do tego w towarzystwie szalejących emocji
bezkrytycznie wzburzonych
lecz bez dowodów o winie krzyczących
za to okrytych cieniem pomówień
oszczerczych podejrzeń skrzywionych
zarzutów tak stawianych
a we wszechświecie jest dziesięć słów
deka logos prawd natury
uniwersalnych reguł fundamentalnych
z ósmą glosą brzmiącą nakazem
nie mów nie rozpowiadaj nie dawaj
fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu
i to jest prawo natury co wiąże każdego
z wszczepionym imperatywem dystansu
do siebie i własnych osądów
pewnie też dlatego Sąd ten Ostateczny
odbywa się na końcu
i z ostatecznego dystansu

KWIECIEŃ

30.4.2024

Tak dopełnia się kwiecień
tego przestępnego roku
nie jako przysłowiowy plecień
lecz kolorowo ukwiecony
a rozkwitły nie tylko śpieszne rośliny
śnieżynki żonkile narcyzy
ale też bzy białe i liliowe
pylące alergię brzozy topole
kasztany a jeszcze nie czas matur
i jabłonie kochające maj
choć też boją się przymrozków
jarzębiny karminowe i orzechy włoskie
żeńskie szyszeczki świerków pospolitych
klony srebrzyste i wierzby
wreszcie wiązy te szypułkowe
których owoce głowami zwisają w dół
na szypułkach zielonych
tylko wciąż chłodów jesiennych czekają
aksamitki astry i chryzantemy
kwiaty listopadowej jesieni

LOS CAPRICHOS

29.4.2024

Chciałbym móc przecierać
wszelkie caprichos Goi
jakby własne lęki i zmory
nie terpentyną a serca spokojem
wyciszonego czystością duszy
już wolnej od zła co niepokoi
tylko czy da się oddzielić
przestrach egzystencjalny
ten z głębin podświadomości
nieujarzmionej żadnymi granicami
poddanej czarnowidztwu
przeraźliwych stworów
bestii nietoperzowych fruwających wokół
i ociężałych nóg jakby z betonu
co nie dają rady przed nimi uciekać
od perspektywy z błękitem nieba
na którym leży pełen łuk tęczy
łącząc świata przeciwne strony
a słońce doń wlewa ze swej wysokości
niekończące się promienie światła

WIECZÓR

26.4.2024

Mt 5,13-16

Znów mamy wieczór
z wkradającym się zmierzchem
który pomału acz konsekwentnie
swój zawój zarzuca na oczy
spowalniając życie
taka jest nasza natura
skrupulatnie uściślana peselem
nie trza się jednak przejmować
jutro znów rozbłyśnie świtanie
odrodzenie dnia nowego
on zaś otworzy źrenice
wyrywając z rozpaczy ciemności
dusze trwające w niepoznania nocy
i wprowadzi je do miasta na górze
gdzie słońce wlewa nadzieję

ŚWIĄTYNIA

22-23.4.2024

Dz 2,1-4

u św. Józefa w Gdyni
Wczoraj zagościł tu wicher
w przeziernej jak gotyk świątyni
powiew zstępującego Ducha
choć bez widocznych płomieni
na dorastające już dzieci
tak samo jak w tamtym wieczerniku
gdzie objawił się w sprawczej pełni
tutaj też trzeba wierzyć
że miłości niewidocznym płomieniem
te młode serca przemieni

PASTERZ

22.4.2024

J 10,1-3 i 11-18

Tytuł rodzi pytania
choć też jest królewski
o pasterza właśnie
naznaczonego atrybutem dobry
cóż więc w tym kontekście znaczy
przymiotnik ten gdy mowa o wilkach
uciekających najemnikach
i rozproszonych owcach
rozbiegających się ze strachu
dobry znaczy tu że pachnie
bo czuć go owcami
wełną spoconą nasączonym lękiem
przed złowieszczymi kłami
że wchodzi przez bramę
i po imieniu woła każdą
co czując owce w zagrożonym stadzie
wiedzą że to ich dobry pasterz
gotów oddać życie za nie

ADORACJA

19.4.2024

J 6,35 i 53-58

Gdy klękasz przed krążkiem
białego chleba z pszennej mąki
zdobnie oprawionym w słońce
wtedy nie mów nic
nie szepcz nawet próśb pilnych
tylko otwórz się na ciszę
patrz i czekaj aż usłyszysz
że to jest chleb życia
nie taki jak manna na pustyni
ten tutaj zstąpił z nieba
i jak chleb codzienny
spożywać go trzeba
by nie zemrzeć na wieki
a pijąc krew przelaną na krzyżu
na nowo żyć wiecznie

GRZECH

18.4.2024

Łk 18,9-14

Wciąż biją mnie po twarzy
moje winy te błahe na pozór
młodzieńczo nieodpowiedzialne
i te drugie wszystkie razem wzięte
co policzkują boleśnie
aż wstyd rozpala rumieńce
na policzkach piekących żalem
za wszystkie ciemne czyny
których ciężar teraz czuję
dźwigając wagę ich podłości
tak oto żalem przynaglony
łzy pokutne obficie ronię
powtarzając w pokorze
bądź miłościw mnie grzesznemu
Boże mój miłosierny Ojcze

CHŁÓD

16.4.2024

Ten kwietniowy chłód
przygnany wiatrem północy
wzmożony zimnym deszczem
co zdaje się Primaverę wypłoszył
z wiosennego korowodu
który teraz dalej kroczy
u Sandra Botticellego
bo tutaj pszczoły skryły się w ulach
przestając zbierać miodne pyłki
z kwitnących już kwiatów
a te nie chcąc tracić ciepła
przymknęły rozwarte kielichy
by osłonić słupki i pręciki
dalej idą tylko zwierzęta i ludzie
wszyscy co nie zasypiają na zimę
idą ufając że będzie cieplej

INKARNACJA

10.4.2024

Zwiastowanie

Rdz 1,3-5; Łk 1,26-38, J 1,1-14 i 14,1-6

Ta inkarnacja zmaterializowała Słowo
odwieczne
zrodzone przed genezą czasu
gdy wyszło z ust Boga
i odtąd jest zawsze
jako niech się stanie
we wszystkim co istnieje
była ona rozbłyskiem Wszechświatła
nieograniczonym jak błysk jądrowy
i bez żadnego promiennego grzyba
z falą co zabija żarem słonecznym
kosząc gamma emanacją resztę żniwa
stało się gdy nastała pełnia czasu
kiedy Duch zstąpił na dziewicę
a Ona poczęła
tak odwieczne Słowo
dla nas
człowiekiem się stało
i jest drogą prawdą i życiem

TOMASZ

8.4.2024

J 20,19-31

Można by pomyśleć
że Tomasz miał pecha
nie był przecież z nimi
w niemal warownym pokoju
gdy ON przeszedł przez zaparte drzwi
był też stanowczy w swojej niewierze
dopóki nie zobaczę mówił
póki nie dotknę i nie włożę ręki
w bok otwarty włócznią
wiary nie wykrzeszę
osiem dni później doczekał się próby
w tej samej uczniowskiej twierdzy
gdy ON znów przeszedł przez drzwi zamknięte
oznajmiając po prostu
podnieś palec Tomaszu
chodź tu i zobacz
podejdź i dotknij
włóż dłoń w mój bok przebity
i to wystarczyło nie czekał dłużej
doświadczył uwierzył i wyznał tylko
Pan mój i Bóg mój

WIOSNA

7.4.2024

Przyszła w tym roku w zgodzie z astronomią
zapisaną w kalendarzu botanicznym
jak u Botticellego tiulem tylko okryta
cała obsypana najświeższym kwieciem
przechodzi pierwsza niczym wiosenna burza
nie płosząc wcale ocuconych zwierzaków
co za nią idą w zgodnym korowodzie
wśród zakwitających łąk i długich zagonów
zieleniących się wzrastaniem łanów zbóż
i pośród rozśpiewanych ptasich lasów
melodiami poważnych godowych barw
rytualnych tańców i zalotnych ćwierków
przebijanych tokami głuszców i cietrzewi
czasem rytmicznym stukotem dzięciołów
co rusz zaś głosami rykowisk łosi i jeleni
wreszcie pomrukami zbudzonych niedźwiedzi
a wszystkie pieczętowane dwoma stemplami
niskich tonacji chrapiących żubrów
i owadów bzyczeniem dźwięków wysokich

DO EMAUS

4.3.2024

Łk 24,13-35

Ich droga do Emaus była burzliwa
dźwigali przecież przegrany ciężar
balast zawodu bo się spodziewali
że nauczyciel szczerze podziwiany
wyzwoli Izrael z rzymskiej niewoli
tak szli i rozmawiali co było nie tak
skoro ich nadzieję przybito do krzyża
żłobiąc na twarzach smutku bruzdy
tak zbliżył się do nich Nierozpoznany
pytając o smutek ten właśnie
tłumacząc przy tym że tak być miało
i każde proroctwo się wypełniło
ich rozum jednak pozostał uśpiony
nie ogarniając zmartwychwstania cudu
dopiero połamany chleb błogosławiony
ten z czwartkowej Ostatniej Wieczerzy
uwolnił dotąd zaślepione oczy

ŁZY MAGDALENY

2-3.4.2024

J 20,11-18

To nie łzy Magdaleny
zmiękczyły kamień zamkniętego grobu
i nie dwa anioły w nim siedzące
by On mógł z niego wyjść żywy
bardziej pewnie poruszyły one
zmartwychwstałe serce
które w pierwszym oka rzucie
za ogrodnicze wzięte
z czułością przyjaciela
przywołały ją imieniem
Mario
wtedy opadło nieufności bielmo
wiarą otwarłszy źrenice
na niemożliwe dotąd
co zobaczyły właśnie
a usta zdumione zawołały jedynie
Rabbuni¹
rozum zaś nakazał spieszny powrót do uczniów
ze świadectwa powierzonym przesłaniem
widziałam Pana i to mi powiedział

¹Rabbuni – bardziej uroczyste od Rabbi: Nauczycielu.

HOSPICJUM

30-31.3.2024

Wielki Piątek

Mt 27,48 i Gal 3,13
Dla Jezusa krzyż był
fałszywym hospicjum
tym stały się dla niego te rzymskie
dwie belki marnie oheblowane
sprzężone na dwóch trzecich wysokości
w widoku patrzącego człowieka
stojącego na rozsądnym gruncie
ON zaś przybity do niego
miał solidną oprawców opiekę
ręce i nogi przybite
bretnalami do skrzyżowanych bali
by nie wypadł ze śmiertelnego łoża
a gdy pragnął trzciną podano gąbkę
nasączoną octem
nie by ugasić pragnienie
i nie by ból uśmierzyć
lecz wzmóc potrzebę cierpienia
bowiem wziął na siebie
wory naszych grzechów
i stał się przeklęty
powieszony na drzewie

WIECZERZA

28.3.2024

Wielki Czwartek
Wieczerza to kolacja
ostatni posiłek wieczorny
zjadany o roztropnej godzinie
przed lekkostrawnym snem
Ostatnia Wieczerza Jezusa
spożyta przed śmiercią z uczniami
stała się w rzeczy gruncie
śniadaniem co dzień spożywanym
od wieków dwudziestu jeden

PÓŁNOC

28.3.2024

J.Cz.
Ps 23,6 i J 14,1-6
Kiedy dochodzi północ
co dopina tarczę czasu
kończąc kolejny rozdział
człowieczego dziennika
który pisany życiem
będzie epilogiem w sercu
gdy zegar się zatrzyma
i nie drgnie wskazówka
wtedy sam czas umrze
wyzwalając wieczność

ŁAZARZ I ZMARTWYCHWSTANIE

25.3.2024

J 11,17; 25-26 i 36-44

Niektórzy mówili przy Łazarza grobie
a myśleli zapewne wszyscy
czy Ten co niewidomemu otworzył oczy
nie mógł powstrzymać tej śmierci
też siostry zmarłego Marta i Maria
każda swe myśli odkryła po prostu
Panie gdybyś tu był mój brat by nie umarł
On zaś bez żadnych emocji
powiedział tylko że JEST
jest zmartwychwstaniem i życiem
potem zapłakał nad grobem przyjaciela
każąc rozwiązać ożywionego
by wolny mógł chodzić
tak przekonał się Łazarz
że warto było wyjść na chwilę z grobu
by zobaczyć że ON zapłakał
nad losem człowieka zanim go wskrzesił
do kolejnej śmierci
gdyż czas jeszcze się nie wypełnił
a ON dotąd nie powstał z martwych

ZACHÓD

23.3.2024

Rdz 3,1-7

Złotą czerwienią
na zachodzie rozlał się dzień
wieczorową porą
omiatając wszystko jak miłość
zaglądająca do cichnących okien
za którymi sumuje się czas
kolejnych mijających godzin
co odchodzą w przeszłość
gdzie staną się echem wspomnień
dobrych i złych kładzionych na szali
wagi zawieszonej na drzewie
wiedzy o dobru i złu
rosnącym pośrodku pradawnego raju
kiedy człowiek sięgnął
po jego zakazany owoc

MUZYKA ZAŚWIATÓW

22.3.2024

Wciąż nie słyszę
i nie czuję jeszcze
muzyki zaświatów
tylko wyczuwam jej echo
gdzieś w głębi duszy
stale więc za nią tęsknię
by brzmiały jej dźwięki
milczały interwały
a w serce wlewał się pokój
tej niebieskiej harmonii
która od Boga pochodzi

AKSJOMATY

20.3.2024

Mt, 7,24-27

Nie da się budować wiedzy
całkiem bez aksjomatów
tych opartych na wierze
byłby to dom wznoszony na piasku
sypkim fundamencie z kart
które zmiecie ledwo podmuch
tu swą ważność meldują pewniki
twarde i wiarne aksjomaty wiedzy
które są jej podstawą skalną

A MNIE SIĘ MARZY

18.3.2024

A mnie się marzy
Wielkanoc skąpana w świetle
powracająca co roku
na przykład w dniu urodzin
ludzkiego śmiertelnika
którego wówczas
zrodzone życie
ciemność nakryła całunem
i myślę że jest to możliwe
choć wpierw ono musi
zostać wszczepione w przeszłość
by wyrosnąć z belek krzyża
uzdrawiającego drzewo
zasadzone w utraconym raju
gdzie ze śmiertelną zarazą
wszedł w nie robak rozkładu
tocząc miazgę od środka

BYĆ WIERNYM

16.3.2024

Co znaczą dziś słowa
też te o byciu wiernym
gdy wokół wierność opasa się
pajęczą nicią lepkiej zdrady
niewolącą bezwzględnie
a jednak wierność
napierana fałszem pozorów
próbujących wymusić zmianę
zakotwiczona w sumieniu
i intelekcie prawym
wolnymi od doraźnych
korzyści w motywacji
pozostaje wyłącznie zależna
od zasad moralnych
stojąc na uczciwym gruncie
twardych praw natury
wpisanych w stworzony byt

URZĘDNIK

13.3.2024

J 4,46-54 i 14,6

Ten urzędnik królewski
ciesząc się z otrzymanej władzy
i płynących z niej apanaży
stanął całkiem bezradny
gdy usłyszał pukanie śmierci
co przyszła po jego syna
w tym stanie ducha
zagubiony w bezsile
udał się do Galilejczyka
o którym dużo słyszał
choć dla uczonych i faryzeuszów
był postacią kontrowersyjną
on jednak mu zawierzył
zwyczajnie rzekłszy proszę
przyjdź zanim syn mój umrze
a Jezus jakby machnął ręką
i powiedział krótko idź twój syn żyje
poszedł więc ojciec wierząc
że spełniły się słowa
tego który mówił o sobie że jest
drogą prawdą i życiem

NIKODEM

11.3.2024

J 3,1-21 i 12,32

Przypadek Nikodema
nie jest odosobniony
kto nie zapytałby zdziwiony
czy powtórnie można się narodzić
wszedłszy ponownie do łona matki
pytanie jak to możliwe
stanęło u progu tej rozmowy
co w końcu otarła się o miłość
która nie jest mruganiem tylko oczu
gdy drżą uczucia wzniosłe
z mrówkami na plecach
i motylami w brzuchu
kiedy doraźne czujemy się dobrze
zafascynowani osobą drugą
to niewątpliwie miłość
choć jeszcze nie jest trudem bycia ze sobą
na co dzień w deszczu i pogodzie
w słońcu i gdy ciąży ołowiane niebo
miłość pomaga przetrwać to wszystko
gdy tylko w żyłach jej puls się czuje
jak tę która dała nam Syna
by wywyższony nad ziemię
pociągnął każdego do siebie
WZIĄĆ ZE SOBĄ SŁOWA

9.3.2024
Oz 14,2

Wziąć ze sobą słowa
obwieszczone wirtualnie
przed przeszłymi wiekami
kiedy jeszcze nie było
bezsznurowej komunikacji
w globalnym Internecie
i może przez to właśnie
dużo skuteczniejsze były
połączenia naturalne
oczy i uszy zostawały otwarte
a umysły niezatrute
słyszały więc bezdźwięczne słowa
o innej drgań amplitudzie
widziały znaki i dzieła
wyostrzonymi oczami duszy
które dziś przygłuche
z cyfrowymi aparatami
i przeciwświetlnymi okularami
roztaczającymi różowe wizje

A JEDNAK PŁATA

8.3.2024

A jednak figle płata
fantazja spuszczona z wodzy
rozumu który kiełzna
nierealne odloty
i próbuje osłaniać upadki
godząc oba azymutem rozsądku
choć poglądy bywają tu różne
niejednoznacznie wzdłużne
na wspólnej osi istnienia
głośne po stronie fantazji
skromne z logiką solidarne
a wniosek płynie stąd jasny
wyobraźnia ożywiając rozum
nakłada nań cele własne
które wiodąc ku przyszłości
wciąż płatają figle
WYOBRAŹNIA

5.3.2024
Mt 13,36-42

Wyobraźnia przeskakuje góry
by wznosząc się nad chmury
spojrzeć z wysoka
na życia zdarzeń galerię
i choć nie jest to jeszcze
ten sąd ostateczny
to głos ważny w dyskusji
z sobą samym o sobie
a jawią się tu widoki różne
kolorowe szare i burzne
te co sumienie oblały rumieńcem
kiedy przedtem zabrakło go na twarzy
nieczującej podłości wstydu
tutaj nadzieją napawają kolory
tych właściwych wyborów
co jak mozaika uczynków dobrych
nie zgrzytają zębami ognia i sądu

MARNOTRAWNY

3.3.2024

Łk 15,1-3. 11-32

Być marnotrawny
gdy z kranu leje się woda
całkiem na darmo
lub zmarnowano jej kroplę
na bezwodnej pustyni
kiedy pali się światło
w słońcem oświetlonej przestrzeni
albo gdy dobre słowo
zostaje bez odpowiedzi
jak każdy piękny czyn
bez szczerego dziękuję
wraz z adresowanym uśmiechem
odesłanym w pustej kopercie
z zagniewaną miną na znaczku
można też jednak
w każdym czasu momencie
być marnotrawnym synem

CZĘŚCIEJ

1.3.2024

Coraz częściej
myśli uciekają na halizny
rozdzielone bezpowrotną granicą
czasu co przeminął
a odłóg ten jak rzeka
której zabrakło wody
że stał się ugorem myśli
którym brakuje nowych obrazów
w dotąd bogatej wyobraźni
a ona jakby przysnęła zmęczona
i nie czuje co nastąpi
kiedy zbudzi się świt

ZMIANA RÓL

29.2.2024
Łk 16,19-31

Trudno jest
zamienić się rolami
z biedakiem spod bramy
gdy ma się wszystko
tamten zaś cierpi głód i rany
lizane przez bezpańskie psy
nadto tylko jedno ma pragnienie
odrobiny z resztek
spadłych z bogatego stołu
pewnie łatwiej
przejść na drugą stronę
zostawiwszy wszystko
co dotąd było tak szare
swą biedę i nabrzmiałe wrzody
kiedy nagle jest się wywyższonym
przez ostateczną sprawiedliwość
czekającą każdego
za rzeką śmierci i życia

JAK

27.2.2024
J 14,1-7

Jak rozjaśnić czerń
niespełnionych myśli
złotem słonecznych promieni
związanych w bukiet
jak sprawić by błękit
nieba i ziemskich przestworzy
nie blaknął w tym świetle
lecz dojrzewał we mnie
jak patrzeć perspektywą
wiecznych spełnień
prowadzącą do mieszkań
w domu Ojca gotowych

JONASZ

23.2.2024

Jon 1,1-2,11; Łk 11,29-32

Prorokiem być nie chciał

odrzucił przeto honor

bycia ustami Boga

i udał się z prądem

w przeciwnym kierunku

od Niniwy rozwiązłej

którą miał nawrócić

tak popłynął do Tarszisz

co jak dawne Baleary

ale po drodze znalazł się w morzu

burzą rozbuchanym

gdy los rzucony winowajcę odsłonił

tego co sprzeciwił się Bogu

lecz ten zesłał morskiego stwora

który litośnie połknął sprawcę chaosu

by we wnętrznościach

doświadczył ciemności

trzy dni i trzy noce siedząc uwięziony

zaś bez iskry światła

błagał swego Pana

wyjąc niczym z krainy umarłych

by ten wydobył go z grobu

Tak stał się znakiem Jonasza

ponadczasowych faryzeuszów

WCIĄŻ NIE WIEM

20.2.2024

Wciąż nie wiem

gdzie ciemność się kończy

i świt przekracza podziału granicę

między jasnością a nocy granitem

twardym lecz i zmiennym

w strefach przelewania się godzin

i w naturze pór roku

kiedy jesiennym zmierzchem

dzień wcześniej zasypia

a noc królowanie swe głosi

lub wiosną gdy świt szybciej się rodzi

pukając brzaskiem w sypialne okno

z uśmiechem na dzień dobry

tyle że w tym czasu przeciągu

jedno umyka jaźni

że też życie prędko przemyka

ELEGIA NIESFORNA

16.2.2024

Umarł niepokorny człowiek

co życiem tyranię zagłuszył

tę co nie zdołała zatruć myśli

ducha wolnego z nadania Stwórcy

dziś skrytobójczo trafiony

grotem kremlowskiej nienawiści

strzegącej władzy despoty

samowolnie rozpasanej

w poczuciu bezkarności

nadto karmionej tęsknotą

za imperialną zaszłością

kosztem ościennych narodów

ruskich rabów ciemiężonych

Tak umarł niepokorny człowiek

na grobie którego

historia kładzie dziś kamień

tu spoczywa Aleksiej Nawalny

duch naprawdę wolny

POPIELEC

14.2.2024

2 Sm 12,13-16; Hi 42,6; Jon 3,5-6.

Niby klucz do czasu

uwalniający ciszę

tak karnawał zamyka

ryt sypania popiołu

na schylone głowy

w geście pojmowania sytuacji

z natury egzystencjalnej

proch opada bowiem

na wszystko co było

wspaniałe ale i wulgarne

a ci co go przyjmują

niczym Dawid Hiob czy król Niniwy

żałujący za swe winy

są jak feniks

co odradza się z popiołu

DLA CIEBIE CHCIAŁEM

7.2.2024

Mt 25,40-45

Robię to dla ciebie

mówimy zwyczajnie

gdy nam się wydaje że dajemy dobro

lecz gdy wątpliwość parą opadnie

mgłą pokrywając oczy

które nie widzą czynów swych złej strony

pozostaje wtedy kilka słów prośby

Panie tak się starałem

chciałem być dobry a wyszło inaczej

przebacz więc słabość zamiaru

bym nie usłyszał w trakcie rozrachunku

u kresu mojego czasu

cokolwiek uczyniłeś drugiemu z ludzi

mnie uczyniłeś

pójdź więc na lewo gdzie płonie ogień

przygotowany zła palatynom

proszę przeto przepraszając w pokorze

o miłosierny wyrok

bym szedł na prawo do radości

bo wiem że wciąż tam czekasz na mnie

MOŻNA

4.2.2024

Mk 1,29-31 i Mt 25,35-40

I teściowej można podać rękę

by pomóc jej wyjść z gorączki

można też nie bać się trądu

i dotykać zarażonych bez lęku

podać kubek wody spragnionym

głodnym pajdę chleba z masłem

odwiedzać więźniów i chorych

gościnnie przyjmować przybyszów

a wszystko z życzliwości dla ludzi

gdy się ich po prostu kocha

PEJZAŻ ZIMOWY

1.2.2024

Tomasz Kahlauna

urodzony w Poczdamie

artysta malarz

rocznik tysiąc dziewięćset sześćdziesiąt jeden

sparaliżowany od piętnastego roku życia

Jego obraz malowany ustami

to pejzaż zimowy nieco rozedrgany

acz piękny na całej leśnej ścieżce

gęsto obsypanej śniegiem

z samotnym bohaterem

idącym w nieznane z psem przy nodze

pośród ironicznie tragicznych masek

ludzkich i zwierzęcych

to paroksyzm bólu tu wyobrażony

cierpienia mobilnej niemożności

sprawę w swe ręce wzięły więc usta

co marząc i mówiąc o lepszym jutrze

mistrzowsko poruszają pędzlem

wchodząc na drogę własnej doskonałości

TALITHA KUM

31.1.2024

Mk 5,35-43

Jak wiele znaczy

owo Talitha Kum

dla córki Jaira

jej ojca matki sióstr i braci

wreszcie i ludzi którzy za Nim poszli

a nie dowierzając czekali na cud

lamentując na dworze

płacząc i wrzeszcząc w niebogłosy

nad okrutnym losem

który dziecko nakrył śmierci całunem

małą dziewczynkę

to wtedy padły owe dwa słowa

Talitha Kum

co dosłownie znaczy

dziewczynko mówię ci wstań

powiedziane z boską mocą

tego który ma życie w sobie

i chce je dzielić z innymi

KIEDY CIEMNOŚĆ

30.1.2024

Kiedy ciemność

nałożywszy opaskę na oczy

nie pozwala patrzeć w niebo

by podziwiać gwiazdy

zwijam się w kłębek rozpaczy

kolana podciągam pod brodę

a myśli w głowie kołaczą

by beznadziejność zagłuszyć

ja supłam je i nizam jak różańce

gdyż wtedy właśnie

jeszcze w oddali pojawia się świt

światło którego nie widać a w nas jest

i rozjaśnia horyzont

zezwalając patrzeć hen

zaglądać we wieczność

która nienamacalna w ciemności

teraz czule dotyka ust

muskając policzki i czoło

delikatnie by nie naruszyć wolności

ażeby móc dokonać wyboru

między szeolem ciemności

i światłością nieba

TRUDNA MOWA

28.1.2024

J 6,48-59

Stali z rozdziawionymi gębami

ciężko przełykając słowa że

On Jest

chlebem

żywym

który zstąpił z nieba by go spożywali

i żyli gdyż dotąd umierali

jednak to ta mowa odbiła się im czkawką

jest irracjonalna – kręcili głowami tłumacząc

że obrócili się na pięcie plecami do Boga

bo na ich oczach objawił się chlebem

który można łamać

podawać sobie

i zwyczajnie zjadać jak ten powszedni

a gdzieś w tle jak echo

wybrzmiała prośba o bochen codzienny

nie tylko dla ciała ale i duszy

odeszli jednak

wciąż odchodzą

trudna jest ta mowa

któż jej słuchać zdoła – szydzili

PEŁNIA

26.1.2024

Kiedy księżyc w pełni

leżę rozciągnięty wzdłuż

baldachimowej zagrody

z materacem zamiast słomy

liczę barany co wyskakują

i unoszą się w przestrzeni

w niekończącym się szeregu

ku srebrnej magicznie kuli

jak w kolejnej dyskotece

gdzie wszystko wiruje

w hałaśliwym amoku

tylko mnie jest trudno

bo cicho czuwam przy ziemi

mogąc liczyć tylko tryki

i łapać uciekające myśli

WIECZOREM TEGO RANKA

24.1.2024

1P 5,8-11

Tego ranka

słońce zrzuciwszy piżamę

rozlało się świtem na niebie

rajsko czystym błękitnie

by zacząć dzienną wędrówkę

sługi człowieczych sumień

wciąż potrzebujących światła

oświetlającego ścieżki wyborów

by nie wiodły na manowce

bezdroża ludzkiej egzystencji

i to jest dany każdemu czas

kolejny dzień do przeżycia

w bezinteresownym dobru

niczym bilet do odzyskanego raju

tylko że wciąż nadciągają chmury

przesłaniając światło

a my błądzimy w szarości

nawet nie czując tego

tymczasem słońce zaszło

niebo nałożyło granatową kapę

z cekinami srebrnymi jak gwiazdy

pęczniejący zaś księżyc ziewa

rogalem dorastającym do pełni

bądźmy więc trzeźwi

PTAKI OSTATECZNE ODNOWIONE

31.12.2023

Jak ptaki krążące nad światem

gdy zwołują się na przejrzałym niebie

by odlecieć do wiecznych krajów

i dzikie gęsi co szukają się w locie

jęcząc żałośnie nad wędrownym losem

my fruniemy porwani pędem dziejów

na karuzeli wirujących siedzeń

napędzanych wichrem czasu

zamykając w locie kolejne dni bagażu

ważąc ciężar spełnionych kalendarzy

na ostatecznej szali i patrząc w zadumie

rozwartymi oczami na łuk tęczy

niby most nad światem wygięty

który jawi się przed nami

pozwalając ufać że po nim przejdziemy

na tę żywą stronę drugą

gdzie zawsze świeci słońce

i nigdy nie zachodzi

TA NOC

25.12.2023

Łk 2,25-32 i J 3,1-7

Ta noc narodzenia

tylko na zewnątrz była ciemna

gdzieś w zimnych obrzeżach egzystencji

człowieczego mikrokosmosu

którędy wiodą poplątane drogi

losów i ich sumień

krzyżujące się z traktem do nieba

zakotwiczonym w centrum świata

nadzieją uzdrowionego DNA bytu

zrodzonego w przygodnej stajni

byśmy wyszedłszy z łona matki

ponownie narodzili się w wodzie i Duchu

mocą słów tego Który Słowem będąc

w tę noc Światłości rozbłysku

ukazał się w przebóstwionym ciele

które wolnie przyjął

by nas oczyścić z trądu

HYMN

22.12.2023

Ty któryś poruszył wszystko

wprawiając w wir gwiazdozbiory

na roziskrzonym niebie

i dajesz siłę słońcu by ogrzało ziemię

Bądź uwielbiony

Panie co drzewom rosnąć kazałeś

wraz z każdą owocną rośliną

w ogrodzie uprawionym przez Ciebie

rodzącym syte pożywienie

Bądź uwielbiony

O Ty Przedwieczny niczym artysta

słowem rzeźbiłeś wszelkie zwierzę

nadając im kształty i role

by je wypełniając spełniały siebie

Bądź uwielbiony

O Nieogarniony Boski Stwórco

który z prochu uczyniłeś cud

człowieka któremu tchnąłeś ducha

na swoje podobieństwo

Bądź uwielbiony

DZIEŃ

21.12.2023

Kiedy rano jest ciemno

a noc zdaje się okopywać

swą władzę nad świtem

zapinając guziki

narzuconego nań płaszcza

by na budzący się świat

nie wydostało się światło

lecz jedno jest pewne

dzień nadejdzie

jak zawsze po walce

ciemności ze światłem

DEBATA

19.12.2023

Co robić gdy w debacie

słowa stają na głowie

znacząc dosłownie inaczej

niż ich sens normalny

tak że zaprzeczają sobie

grzebiąc rozsądek w nierozumieniu

rowach głuchych podziałów

prowokując agresję nienawiści

której patronem ojciec propagandy

Aryman od wszelkich demonów

i zła wszystkiego jak Belzebub

ich zaś znakiem mucha

pszczoła diabła pana much

GAUDETE

17.12.2023

Flp 4,4-5

Gaudete[1] trzeciej niedzieli

spełniającego się adwentu

jest zachętą do radości znaczoną łaciną

przez wieki kościelną

dziś wybrzmiało szczęśliwym różem

słów i szat liturgicznych

wieszczących radość

wbrew szarości smutnych dni

przeciętności czynów

każdej pospolitości leniwej

i na przekór męczącej codzienności

co odchodzi ze zmierzchem

z dokładnością szwajcarskiego zegara

gdyż zły czas się kończy

kiedy rozbrzmiewa Gaudete

[1] Gaudete – radujcie się.

DZIŚ

15.12.2023

Dziś już bez amoku

w przeszłość odchodzą

dwuznacznie miesięcznice

jak i smoleńskie pseudo komisje

trwoniące powagę narodowej tragedii

ze śmiercią symbolu – jego głowy

i znika szlam publiczny

dezinformacji manipulacji

rodem z rynsztoku

co korzeniami sięga szeolu

biblijnego Hadesu

beznadziejnej otchłani

umarłej krainy cieni

CHANUKA

13.12.2023

1Mch 4,52-58

Kiedy ciemność tkała szary dywan

bez cienia żywego koloru

by szczelnie zakryć błękit nieba

i nie przepuścić nawet promienia

wiecznie uśmiechniętego Słońca

gdy czczono Chanukę

ośmiodniowe – hanukāh – święcenie

ustanowione 165 lat przed naszą erą

by czcić Boga za oczyszczenie świątyni

rozpędzenie mroku który na nią opadł

w dniu zbezczeszczenia przybytku

znakiem ośmiu chanukowych świateł

zapalanych przez kolejne dni

świętych religijnych obrzędów

wczoraj ten dywan szary i ciężki

mgłą brunatnej¹ głupoty

opadł na ziemię

w wolnym parlamencie

MOJE PIEKŁO

12.12.2023

Piekło zaczyna się od płonności

owocu nierobienia nic

by poza sobą widzieć perspektywy

i słyszeć krytyczne echo wyborów

wysłane z sumienia radaru

gdy wszystko zdaje się dozwolone

tak rodzi się własne piekło

osoby wolnej co w serce wlewa gorycz

trującą esencję sączącą się powoli

z beztrosko uśpionego rozumu

patrzącego na świt z przepaską na oczach

która wierzyć każe że panuje ciemność

w człowieku naznaczonym przez Światło

AMOR MEUM

10.12.2023

1J 4,7-8

O amor meum

moja miłości

coś przysnęła na miękkiej sofie

wyłączając się z otoczenia

zbudź się i otwórz oczy

by w końcu zobaczyć

zgromadzonych wokół

w potrzebie milczących

a ty śpisz zapatrzona w siebie

i ruszyć ci się nie chce

boś umoszczona wygodnie

w ciepełku domowym

a nie bezdomna na ulicy

tylko że tak sama nie wiesz

że już nie jesteś miłością

NIEPOKALANA

8.12.2023

Ap 12,1-2 i 7,13-17

Tego dnia słońce świeciło jaśniej

zza chłodnych szarością ołowiu chmur

jak zawsze tego kolejnego roku

gdy świat może dostrzec na niebie znak

Niewiasty brzemiennej otoczonej słońcem

z księżycem na którym opiera stopy

a nad jej głową korona

z iskrzących gwiazd dwunastu

jest ubrana w suknię jaśniejszą od śniegu

wybieloną u zarania krwią Baranka

i okryta błękitnym płaszczem

złoconym świtem rodzącego się Słońca

MÓJ ANIOŁ

5.12.2023

1 Sm 16,1 i 4-7

I mój anioł trzepocze

aż szumi skrzydłami

a ja dygoczę napędzany lękiem

szczerą bojaźnią przed spotkaniem

twarzą w twarz z moim Panem

który patrzy w serce

jakim ono jest naprawdę

jestem przecież z krwi i kości

człowiekiem z pierworodną blizną

tak często kuszonym świata wdziękiem

któremu sprostać trudno

by pozostać niepokalanym

i móc przed Nim stanąć

PSALM ADWENTOWY

4.12.2023

Ześlij o Panie

na wyschniętą duszę

rosę z wysokiego nieba

niechaj ożywi wieczności czucie

użyźni ją nawożąc i orząc

Słowem przedwiecznym

i niech choćby jeden promień

z Twej jasności Panie

rozjaśni ciemność moją

przebijając obojętności skorupę

gdy spadnie na mnie z nieba

a to zupełnie wystarczy

bym w grzesznej duszy

zobaczył Ciebie jedynego Pana

który wszechświat stworzył

a gdy zło zawładnęło światem

odkupił go i zbawił

Ześlij proszę więc Panie

na mą oschłą duszę

Twoje zmiłowanie

PIERWSZA NIEDZIELA

3.12.2023

I znów adwent swe fiolety

kładzie na porannym niebie

na które nieśmiało

chce wdrapać się słońce

próbując przebić szare chmury

jak pierzyny wypełnione śniegiem

by wysypać się wczesną porą

na przemarzniętą ziemię

także anioły mocno zmarznięte

żywiej poruszają skrzydłami

rozgrzewając się by wypełnić posłanie

zwiastowania ludziom nowiny

że oto nadchodzi

że jest już blisko tuż przed nami

ANDRZEJ

30.11.2023

J 1,35-42; Mt 4,18-22 i 16,13-19

Andrzej i Piotr bracia rodzeni

jak Jakub i Jan Zebedeuszowi

zwyczajni rybacy z Kafarnaum

nad Jeziorem Galilejskim

wśród nich jest pierwszy co poznał Mistrza

ale nie był to Szymon później zwany Piotrem

lecz jak Jan zapisał Andrzej

to on będąc u Rabbiego postrzegł i doświadczył

że wskazany przez Chrzciciela nad Jordanem

jest Barankiem Bożym obiecanym światu

całopalnie ofiarnym na krzyża ołtarzu

a przekonawszy się o tym pobiegł po brata

z dobrą nowiną radośnie wołając

Szymonie znaleźliśmy Mesjasza

i poprowadził go do Chrystusa

ten zaś spojrzawszy na niego bosko

oświadczył tyś jest Szymonem synem Jana

odtąd zwać się będziesz Kefas

opoka – skała co znaczy na zawsze Piotr

DANIEL

29.11.2023

Dn 5,1-6.13-14.16-17 i 23-28

Mieć oczy otwarte

i czytające uszy

jak Daniel który słyszy

milczące symbole

i rozumnie je tłumaczy

Mene wszystko jest policzone

Tekel wszyscy zostaną zważeni

Peres wszystko ma swój kres

to wyrok na Baltazara

syna Nabuchodonozora[1]

który poważył się bezcześcić

przedmioty z domu Pana

[1] W Biblii, ostatni król Babilonii zw. Baltazarem. W rzeczywistości był on synem króla Nabonida (555–539 p.n.e.), w tłumaczeniu Septuaginty: Nabuchodonosora.

BOMBA W GÓRĘ

27-28.11.2023

Na końskich wyścigach

gonitwę zaczyna bomba w górę

tu kurtyna opadła na scenę

obnażając kulisy komedii

do której wciągnięto

stojące w kolejce pacynki

by ożywiły je dłonie

scenarzysty i reżysera szopki

z teatru tegoż właściciela

którego spektakl

właśnie się skończył

GDY MI PRZEBACZYSZ

27.11.2023

Ps 51,3-4 i 9-10

Panie zmiłuj się nad grzesznikiem

i zmyj ze mnie w miłosierdziu swoim

brud nieprawości moich

wszak ufam niezłomnie że hizop

którym zostanę pokropiony

wybieli mnie nad śnieg

a nadto nieugięcie wierzę

patrząc na puch co pada na ziemię

niemiłosiernie przymarzając do dróg

że i nad to co z niego staje się błotem

już bowiem wiem słysząc Słowo Twoje

które pewność wykuwa w kamieniu

kiedy ty przebaczysz Panie

będę czysty nad śnieg niebiański

KRÓL TĘCZY

26.11.2023

Mt 25,31-46; Hbr 4,12

Tak właśnie zasiada prawdziwy Król

na łuku tęczy w kręgu aniołów

– unoszących atrybuty męki –

z dyskretnie odsłoniętym torsem

by widać było przebity bok

stopy i dłonie przekłute śladami gwoździ

siedzi jako władca sprawujący sąd

w królewskim płaszczu czerwonym

rozdzielając tłumy na świętych i wyklętych

jak pasterz oddziela owce od kozłów

pierwsi po prawej drudzy po lewej jego stronie

wyrokuje nie poruszając ustami

z których wychodzą miecz i lilia

znaki i tytuł ostatecznej władzy

rozstrzygnięć zaś pilnuje Archanioł Michał

w złoconej rycerskiej zbroi

z wagą do ważenia czynów na szali

w zgodzie z ciężarem słów

byłem głodny i spragniony

nagim przybyszem więźniem i chorym

a przyjęliście pomogliście przyszliście

MARIONETKI

24.11.2023

W starym teatrze

w porzuconym pudle

smutne marionetki złożone

które za sznurki pociągał

jeden władczy człowiek

każąc tańczyć swawolnie

tudzież skakać na scenie

i kukiełkom z obcych teatrów

nieładne rzeczy robić

dziś gdy odwróciły się role

i kukiełki prym wiodą

śnią marionetki o jutrze na jawie

na czele z pierrotem

a kukiełkami w rzędzie

gdzie same dostaną nową rolę

w teatrze na życzenie

nie dostrzegły tylko

że pudło już zamknięte

MARCIN SPÓŹNIONY

22.11.2023

I tego roku

spóźniła się zima

nie nadeszła bowiem na świętego Marcina

który jak w przedszkolnej piosence

jedzie na białym koniu

wieszcząc że ona jest u progu

ze śnieżnym konfetti padającym z obłoku

listopadowo-szarociemnego nieba

zimnem smagającym twarze

tak że przestraszone termometry

zatrzymały się na minusie

a noce przeciągają się

pod coraz dłuższym

płaszczem granatowym

toteż o burym świcie

trudno wyjść spod kołdry

MUZYKA

18.11.2023

Muzyka jest jak balsam

nakładany na serce

raz allegro znowuż largo

w listopada szarej aurze

kiedy słońce coraz później wstaje

a światło gasząc wcześniej zachodzi

wtedy różnych harmonii tony

legato ożywiają wyciszoną duszę

unosząc ponad ziemskie normy

do przedsionka nieba gdzie czekają

twórcy muzyki która tu powraca

dzisiaj w rytm wiedeńskiego walca

jutro toccaty i fugi d-mol Bacha

a innym razem melodii z listy pop

brzmień lekkich i miłych dla ucha

co kojąc leczą smutnawego ducha

RÓŻE

17.11.2023

Czerwone róże z legendy

o cudzie świętej Elżbiety

na zamku w Wartburgu

były kamuflażem chleba

skrytego w hojnym fartuchu

miłosierdzia czynnego

wpierw jednak wyrosły z mchu

spod krzyża Jezusa

gdy spadła nań kropla krwi

z otwartej rany na głowie

po wyrwaniu z czoła kolca

korony cierniem bolesnej

przez miłosiernego szczygła

TAK NIEWIELE

15-16.11.2023

Ps 63,2

Tak niewiele trzeba

by z pochmurnego nieba

jasność spłynęła

z padającym deszczem

na spragnione serca

które jak ziemia bez wody

oschle spękane i szorstkie

szarością mijających dni

lecz gdy tylko spadnie na nie

choćby kropla uśmiechu

a słowa przemówią jak klucze

które rozbroją obwarowane zamki

spuściwszy zwodzone mosty

nad rowy nienawiści

tak aby zniknęły szarość

przykryta świeżą zielenią

i szorstkość co staje się życzliwa

z czernią rozpuszczaną światłem

BRZOZY

12-13.11.2023

Te plebanijne brzozy w ogrodzie

wcześnie wyczuwając wiosnę

jedne z pierwszych puszczają soki

i budzą czas zmartwychwstawania flory

rodząc zieleń dziewiczo czystą

wczesnych listków jak płatki owsiane

zawieszone na wiotkich gałązkach

wiatrem poruszanych niby włosy

co się na dyngusa spieszą chcąc zdążyć

na wielkanocny poniedziałek

o tej porze roku przefarbowały się na rudo

zdając się obsypane złotem o porannym słońcu

w każdym niepowtarzalnym liściu

tylko najdalsza brzoza korytarza wietrznego

który jak komin z doskonałym ciągiem

między plebanią i schodami na ulicę Morską

pewnie jest chora bo traci drzewne włosy

niebogata jak złotem obsypane siostry

gdyż przez jej koronę prześwieca pejzaż

KONSCJENS I KAINOWIE

9.11.2023

Rdz 4,6-11

Konscjens miał wreszcie

trudny orzech do zgryzienia

chcąc odpowiedzieć sobie

kim są Kainowie

pytanie zdało się proste

bo trzeba być nieczłowiekiem

lub nie przy zdrowych zmysłach

by innych zabijać

odbierać życie nie stawiwszy siebie

w egzystencjalnie identycznej sytuacji

– ty albo ja –

życie moje za twoje

to też wyrokowanie śmierci

jest jak zrywanie owocu z drzewa życia

sięganie po władzę zastrzeżoną Źródłu

co ostatecznie będzie rozstrzygać

o życiu i śmierci

myślał więc Konscjens

i nie potrafił powiedzieć

kim trzeba być by bezmyślnie uśmiercać

ludzi i naszych braci mniejszych

ILE

7.11.2023

J 8,32

Ile trzeba kłamać

by w końcu uwierzyć

że białe jest czarne

a czarne jest białe

Ile trzeba powtarzać

że świeci słońce

gdy deszcz gęsto pada

i jasny jest dzień

gdy noc już króluje

Ile wreszcie razy

trzeba rzucać slogany

by uwierzyli w nie ludzie

których instynkt prawdy

dał się już znieczulić

W ŚWIĄTYNI

6.11.2023

Mt 25,35-40

Incognito – prosto z ulicy

przyszedł Jezus do świątyni

rozejrzał się wokół

spojrzał błagalnie na ludzi

i usiadł w pierwszej ławie

nie przyklęknąwszy na środku

zasiadł tu jak przybył

w nieświeżych łachmanach

zamiast szaty pachnącej

jak na świętych obrazach

białej i lamowanej złotem

bez aureoli za to w lichej czapie

naciągniętej na uszy

jakby w cierniowej koronie

W świątyni przesiedział

nabożeństwo do końca

patrzał jak celebruje kapłan

i słuchał słów swoich

widząc co dzisiaj znaczą dla ludzi

którzy podejrzliwie na niego patrzą

niedwuznacznie pociągając nosami

czekając aż sobie pójdzie

OBRAZY NOCY

5.11.2023

Rdz 9,8 i 12-17

Zapadł już wieczór

i noc się zbudziła

ciemna jak caprichos Goyi

w snach niemożności

z podświadomą satyrą

przypadkowej rzeczywistości

z nogami w butach

wiążącego betonu

poszukiwaniem płonnym

zagubionego rodzinnego domu

czy jakąś odsłoną

prosto z horroru

czasem tylko pojawia się niebo

z ciężkimi chmurami

co pędzone wiatrem

uciekają w przeszłość

odkrywając błękit nieba

nad morzem zapomnienia

z wynurzającym się zeń słońcem

nad którym maluje się

boski łuk tęczy

NIEBO PŁACZE

3.11.2023

Niebo płacze jak w żałobie

po utraconym lecie

co wraz z Persefoną

zimę przeczekają w Hadesie

tęskniąc za Narcyzem

pachnącym przyjemnie

za kłosami zbóż

naręczem maków

krwistych jak owoce granatu

które czyszczą krew i łzy

padające ze słotnych chmur

CMENTARZE

1-2.11.2023

Cmentarze z lotu ptaka

są jak miasta na planach prostokątów

albo kwadratów figur doskonałych

złożonych z nietrynitarnych trójkątów

lub na planach nieokreślenie mieszanych

z uliczkami i wąskimi przejściami

pomiędzy fasadami zdobnych nagrobków

na kwaterach martwych grobów

w których nie ma zapisanych dysków

a teraz w świątecznym anturażu

gdy przenikają się ciemność i światło

czerń nagich drzew

z czerwienią palonych kaganków

nad mogiłami pochylają się ludzie

których pamięci zapisują się jeszcze

sejwowane na wieczność

ŻAL MI

1.11.2023

W życiu żal mi

zgubionych uśmiechów

i krzywych spojrzeń na ludzi

słów ostrych jak brzytwa

i cichych dni bez powiewu

żal mi też czynów ciemnych

co jak otchłań bezdenna

wpadają w beznadziejną czeluść

gdzie włada czerń żałobna

nad wypaloną świecą

tak kiedy zaglądam w siebie

przywołując dni które za mną

wtedy żal mi wszystkiego

co było w życiu nie takie

i smutno mi Boże

LOGOWANIE

30.10.2023

Łk 10,25-37

Logować się do życia

by było bezpiecznie dobre

w zgodzie z duchem biologii

który niełatwo poddaje się ciału

chyba że ono w nieumiarkowaniu

a dusza nieśmiała zdrętwiała bezwolnie

nie ma odwagi protestować

odwołując się do charakteru prawdy

tak jak normalnie by trzeba

żądając od siebie odpowiedzialności

za ludzi bliskich i obcych

wraz z tym w życiowej potrzebie

napadniętym na drodze z przypowieści

spostrzegł go dopiero Samarytanin

prawdziwy bohater tej metafory

co dostrzegłszy ofiarę przystanął

– inni przeszli obok –

spojrzał na poranione ciało

opatrzył i poniósł na stojącego osła

jego środek lokomocji

powiózł do gospody

opłacił opiekę i leczniczy pobyt

tak logując się do życia

KIEDY DUSZA

26.10.2023

J 19,28-30

Kiedy dusza trwa w adwencie

suszą spękana jak ziemia bez wody

która łaknie odrobiny rosy

ma wargi spierzchnięte pragnieniem

drżące z tęsknoty za deszczem

wtedy oczy wypatrują chmury

obrzmiałej jak nasycona gąbka

z której da się wyżąć obfity opad

co zrosi ducha i nie przesłoni

słońca żałobną kurtyną

bieżącej sceny ponurego dnia

ciemnego niczym przedsmak nocy

zimny i przejmująco obcy

WIECZÓR

24.10.2023

O tej porze roku

wieczory stają się ciemne i długie

zapowiadane dnia szarugą

która zagłusza muzykę sfer

stukaniem kropel o szybę

z wiatrem co dmie i wyje

burząc morze jesiennym sztormem

z falami które kradną plaże

udając przypływy

u nas niewidoczne

czasem jednak powraca cisza

ta wieczorna tuż przed nocą

z gwiazdami na niebie

księżycem co na przemian chudnie i tyje

przeżywając fazy swego życia

i z nadzieją że rano zbudzi się słońce

PROMIENIE

23.10.2023

Koh 1,2

Kiedy omiotły mnie

pierwsze promienie słońca

co wstawało budząc się

za dalekim widnokręgiem

susząc łzy przebudzenia

porannej świadomości

marności ludzkiej egzystencji

wtedy poczułem się lepiej

czując światło na ciała skórze

– które wnikało w głąb duszy –

i to że jestem człowiekiem

kochanym dzieckiem Światłości

mogąc czuć się na tym świecie

zwyczajnie szczęśliwym

WIATR

22.10.2023

Idę pod wiatr

który szarpie włosy

i pcha do tyłu

w minioną przeszłość

a ja mu przeciwny

wyciskam siły

z mięśni napiętych w amoku

dla jednego kroku

w przyszłość do przodu

bacząc jedynie

by nie poranił twarzy

i nie zatrzymał w drodze

a tam już tylko

pachnący łagodną bryzą

bezkresny ocean spokojny

z którego wynurza się słońce

SAMOTNOŚĆ

20.10.2023

1J1,5b,7

Samotność to nie erem

którego mieszkaniec

dokonał takiego wyboru

by otwarłszy się na światłość

kontemplować w milczeniu

samotność jest wtedy

gdy wśród ludzi nie ma nikogo

zdolnego do żywego dialogu

tylko panuje obojętna cisza

TEN WIECZÓR

15.10.2023

Godz. 20¹⁵ – 21⁰⁵

Czy ten wieczór

co tlił się od miesięcy

nadzieją odmiany

radością buchnie

na lepsze jutro

na zgodę i prawdę

przyjaźniejsze spojrzenie

na inne dzieci dobrego Boga

to jeszcze nie wzajemna miłość

narodu rozdartego zgorzkniałą nienawiścią

wsączaną w bezkrytyczne umysły

dziś nadzieja złapała oddech

z większą dawką tlenu

i rozpaliła się

może więc w ten wieczór

tak się stanie że buchnie

i buchnęła

Amen

OJCIEC STUART

14.10.2023

Być jak Ojciec Stu

ze snu amerykańskiego

z życiem zapisanym jak kadr filmu

bo własną śpieszył drogą

chociaż jeszcze jej nie znał

obijając się o ciemność

licznym poddawany próbom

tak sprzeczał się z Bogiem

którego nie widząc wciąż szukał

w skrzywdzonym dzieciństwie

z brata śmiercią

młodością burzliwą

walącą pięściami na ringu

z pamięcią resetowaną

w przypadkowych knajpach

drogę odnalazł w nagłej miłości

co spadła na niego z nieba

dotknąwszy ciało śmiertelną chorobą

ducha do ołtarza wiodąc

CHCĘ DOTKNĄĆ

12.10.2023

J 3,5-8

Chcę dotknąć wieczności

w czasie który ucieka

pędząc jak wiatr ku przeszłości

i nigdy go nie pochwycę

gdyż wieje gdzie sam chce

umykając przed schwytaniem

które nakłada kaganiec

ducha w marazmie

drętwym jak śmiertelna cisza

ODWAGA

9-10.10.2023

Odwagi bywają niejednorodne

pierwsza zamknięta w bezpiecznym kokonie

strzeżona żelaznym kordonem

z tłumem sekciarzy wewnątrz

wybranych przez skrupulatnych strażników

kontrolujących paszporty kodowane słowami

– niech żyje przywódca – bezpieczny kraj

pod parasolem jedynego wodza –

któremu pod osłoną złe krzyki nie grożą

ni niewygodne ankiety

dociekliwe i inteligentnie trudne

Na drugiej szali leży odwaga

ta nie spięta pancerną energią

tryskającą z dumnej klaty

odsłoniętej na cięcia słów ostrych jak nienawiść

płynących z ust szminkowanych pogardą

choć już strwożonych wymykaniem się władzy

nad rzędem bezmyślnych dusz

naprzeciw oblicza oczywistej odwagi

gotowej na wszystkie poświęceń ofiary

która w dysputach dowodzi prawdy

że w kokonie poczwarki chronią się larwy

WYBORY

7.10.2023

Rdz 3,1-7; J 14,1-6

Wybory bywają trudne

jak wolna wola

która musi oscylować

między dobrem a złem

by słusznie wybrać

i nie znaleźć się poza granicą

obiektywnie pozytywnej oceny

prawdziwie niezależnej

i w prawie sprawiedliwej

z boskiego dystansu

w świetle prawdy drogi i życia

sumy wiecznego osądu

zwanego ostatecznym

HROZA

5-6.10.2023

Zatańczyli dziś ze śmiercią

gdy zagrały surmy żałobne

w ukraińskiej Hrozie

na przynależnym cmentarzu

w czasie religijnego pochówku

zmarłego obywatela Hrozy

ubranego jak do ślubu

z wieczną przyszłością

położono więc na nim elegijny savan[1]

białe lniane płótno jak chrzcielna szata

i Chrystusa całunu metafora

a po zakończonym pogrzebie

na stypie w miejscowej kawiarni

w rytm szlochów lamentów i łez

nagle zagłuszonych metronomem salw

śmiertelnych pocisków

co spośród zgromadzonych

ze śmiercią do tańca zmusiły

kolejnych pięćdziesiąt jeden dusz

w tym sześcioletnie dziecko

[1] Savan, to lniane, białe płótno kładzione na zmarłym, ubranym jak do ślubu. Nawiązuje do szaty chrzcielnej, która symbolizuje istotę sakramentu: nowe narodzenie wynikające z wszczepienia człowieka w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa.

GĄSIENICA

4.10.2023

Gąsienica ze ściany kościoła

szara w półmroku

gdy wczesną jesienią

szuka schronienia na zimę

w zacienionej cyklinie

drapanego tynku

gdzie chce czuć się bezpiecznie

pod kołderką kokonu

z którego wiosną wyleci

jako piękny motyl

NA SPOTKANIE

3.10.2023

Rdz 2,8-9 i 3,1-7

Na nasze spotkanie

namaluję duszę

tytanową bielą co nie ciemnieje

i przyjdę ubrany w złoty ornat

z kadzielnicą w ręku

trzymając w garści

okruchy dobra zebrane mozolnie

na skoszonej wczoraj łące

gdzie teraz rosną świeże kwiaty

pachnące rajem

i miłe z wyglądu drzewa

rodzące słodkie owoce

a pośrodku pradawne drzewo życia

piękne i rozłożyście wielkie

już bez przewrotnego węża

który chciał definiować

istotę dobra i zła

MÓJ SMUTEK

Próba modlitwy

2.10.2023

Mój smutek zjawia się na twarzy

na której rozlał się brak uśmiechu

wypełniany grymasem bólu

wykrzywionych ust

i przymkniętych oczu

które straciły blask

gdy w polu widzenia zgasło światło

które żywiło nadzieję jednania

z której właśnie odziera mnie

mój bolesny smutek

Panie proszę przeto o światło

amen

MYŚLEĆ O POLSCE

30.9.2023

Myśleć o Polsce

bez zacietrzewienia

tak jak myśli się o matce

w najgorętszej miłości

i ojcu prasłowie ojczyzny

który wie co ciemne co jasne

co dobre i złe

Myśleć o Polsce

jak o najbliższej krewnej

w dobrosąsiedzkich stosunkach

otwartych przyjaznych granic

z wiatrem wolności jak w roku 1980

by znowu poczuć ten boski dar

wolnego rozumu i miłości

WYBUCH

25.9.2023

Rdz 1,1-3

Niech przemówią w końcu

słońce gwiazdy i księżyc

ustami gwiazdozbiorów

galaktyk i mlecznej drogi

niechże dadzą świadectwo

kto je poruszył w Wielkim Wybuchu

wszczynając nieustanny ruch

jako Poruszyciel Nieporuszony

wciąż rosnącego Wszechświata

z satelitami planet na orbitach gwiazd

i z chmurami elektronów

wokół jądra atomu

cząsteczki stworzonego świata

KONSCJENS I DZIELENIE

23-24.9.2023

Ps 22,19; Ez 23,17; J 17,11

Konscjens pamiętał lekcje matematyki

z pierwszą zasadą swobodnej formuły

nigdy cholero nie dziel przez zero

i zobaczył sprzeczność takiego działania

w świadomym dzieleniu

i podziałach drążonych

w szczutych na siebie ludziach

prawdziwych i farbowanych rodakach

z milionami nad zerowym mianownikiem

którego wynik przesądzony

bo inny być nie może

zero narodu

zero wspólnoty

i nic w przyszłości

CELNIK

21.9.2023

Mt 9,9-13; Łk 19,1-10

Bycie celnikiem nie było łatwe

jak niskie siedzenie w komorze celnej

albo i wyższe na gałęzi sykomory

dla lepszego widoku

i infiltracji owocniejszej

do tego doskwierał przylepiony tytuł

notorycznego grzesznika – zdziercy

którym nagminnie gardzono

ale przewrotnie

z powodu własnych występków

aż przyszedł ten który powiedział

dziś chcę być u ciebie

zatem zejdź z drzewa

wstań i chodź ze mną

WYROK

18.9.2023

Rdz 3,1-19

Teraz człowiek już wie

czym jest dobro

a co jest złe

i może powiedzieć

sam jestem bogiem

bo odtąd ja decyduję o sobie

usłyszał zatem wyrok

tego który stworzył wszystko

swoim Słowem z niczego

przeklęta będzie ziemia

z twego powodu

tak ludziom otworzyły się oczy

TA NIEDZIELA

17.9.2023

Ta niedziela 1939 roku

nie była radosna

choć miał to być piękny dzień

kiedy na sumach zabrzmią uroczyście organy

a chóry wyśpiewają mszalne partie

niczym muzykujące anioły

i chociaż ich głosy wzniosły się do nieba

wspomagane błaganiem suplikacji

Ciebie prosimy wysłuchaj nas Panie

w tamtym momencie historii nie przebiły się

przez potęgę zbrodniczych najeźdźców

krojących kindżałem zaboru królestwo Maryi

wzdłuż Pisy Narwi Wisły i Sanu

granicy z diabelskiego paktu

co przyniósł wywózki katorgę Katyń

Auschwitz Treblinkę holokaust

i śmierć milionów istot

ofiar co pokój znalazły w ziemi

WŁADZE

16.9.2023

Mt 7,1-2 i Łk 19,22

Historie władz

na przestrzeni dziejów

bywały różne

choć za każdym razem

mówią same o sobie

osądzając się według słów

jak w przypowieści

i tak przejdą do historii

KONSCJENS I JARMARK

14-15.9.2023

Mt 21,12-13; Mk 11,15-19; Łk 19,45-48

Konscjens pojawił się na szczególnym jarmarku

w nawie świątyni

tuż przy najczystszym ołtarzu

ze zgrają przekupniów skrytych za obrusem

którzy czyhają na święte łoże Słowa

by je kalać sloganami z chytrych wieców

łowiąc kolejne nieświadome dusze

słowami ostrymi jak noże

od nieewangelicznych podziałów

i mieszać w kotle rozpalonej siarki

na smutnym obrazie polskiego piekła

tuż obok stołów wystawnych

gdzie leżą podarki dla nieprzekonanych

z syklami srebra i złota

srebrników i denarów wartych

– nie dostrzegając jednakże bicza ze sznurów –

a cena jest stała wbrew dewaluacji

postaw i metod sprawdzonych przez wieki

trzydzieści brzęczących srebrników

których melodię skomponował demon

u progu dziejów w raju nieutraconym

KONSCJENS I WIZJE

12-13.9.2023

Wątkiem na czasie

który Konscjens podniósł z ziemi

niby kwiatek do kożucha

są wizje rozrzucane publicznie

jak konfetti z helikoptera

przyszłości fantazyjnie fantastycznej

państwa kraju społeczeństwa

co ma się odnaleźć w wybranym widoku

obrzmiałym od obietnic słusznego rozwoju

w nim zaś są i ci co nie dyskutują

nie odróżniając konkretnych marzeń

od tych co się nigdy nie spełnią

milczy jednak o tym tembr agitacji

gospodarczo-ekonomicznej

ustrojowo-politycznej

medialnego świata zwanego publicznym

Tak jednak bywa w świeżej demokracji

– widać lat trzydzieści cztery było za mało –

że rację ma ten kto wykrzyczy promesy

gumując w eterze telewizji

gorące tematy widziane inaczej

UŚMIECHY

9.9.2023

Mt 26,47-50 i Łk 22,47-48

Uśmiechy mawiają rozmaicie

wyrastając prosto z duszy

malują nastroje czuć serca

przeto bywają różne

najczęstsze są te spontaniczne

szerokogębnie otwarte i szczere

jednakże tuż obok są te zamknięte

z zawzięcie zaciśniętymi wargami

których kąciki uniesione grymasem

szyderczego uśmiechu

są też wysoce wyrafinowane

zmyślnie chytre i podstępnie przebiegłe

te co spełniają się w kreciej robocie

bywa że z przyszytym pocałunkiem

który przeszedł na zimno do historii

jako muśnięcie ustami Judasza

MOJE WIECZORY

7.9.2023

1Sam 16,6-7 i Ps 97,2[1]

W moje wieczory kiedy siedzę

z granatową woalką narzuconą na oczy

w kończącym dzień obrachunku

ważę czas który upłynął

a wiedząc że nigdy nie powróci

pytam z nostalgią patrząc wstecz

jaka jest waga tego co przeszło

której nikt uchwycić nie zdoła

na szalach wymyślnych mierników

prócz jedynego Wiecznego Sędziego

którego tronem prawo i sprawiedliwość

a patrząc w serce człowieka rozstrzyga

wiedząc kim się staje i co zaniedbał

mogąc być większym i lepszym

[1] Porównaj odnośniki biblijne do wiersza Solidarność 2023.

DZIŚ SŁOŃCE

5.9.2023

J 1,4-5

Dziś słońce się śmieje

tak wyraźnie i ciepło

może ostatni raz w tym roku

pełnym obliczem na błękitnym niebie

jakby już tęskniąc za kończącym się latem

z coraz krótszym dniem

gdy może oświetlać nasze twarze

dzieci kochających światłość

ustępując pola rozpychającej się nocy

co kładzie ciasny cień

na naszych snach o jedynej Światłości

którą w szeptanej modlitwie

darzymy mianem wiekuistej

NA LUZIE

3.9.2023

Teraz już na luzie

po dniu co został z tyłu

łapię swobodny oddech

głęboko zdrowego snu

który otworzy sezam

marzeń co spełnią się w nim

tej właśnie nocy

i podczas tych rojeń

swobodnie wolnych

od dziennych ograniczeń

ROCZNICA

1.9.2023

To osiemdziesiąta czwarta

rocznica września 1939 roku

gdy o świcie zbudzono upiorne zabawki

junkersy sztukasy kule armatnie i karabinowe

wszystkie śmiercionośne w swej masie

w paktowej wojnie na dwa fronty

na ziemiach dumnego kraju

który dopiero co powstał z kolan niewoli

a już nałożono nań nowe kajdany

zabijając tych co wolnie myśląc

jaśniejszą widzieli przyszłość narodu

dziś jest bardzo podobnie

na wojnie za bliską granicą

gdzie nałogowy najeźdźca wiąże sąsiada

w miastach wioskach okopach na froncie

a pola stalą orze z krwią je mieszając

krojąc tę ziemię jak tort zdobyczny

kawałek po kawałku by po selekcji

rodem z Konzentrationslager Auschwitz

ludzi wolnych z premedytacją zniweczyć

uległych zaś kupić obcym paszportem

z promesą wizy ptaszków w klatce[1]

[1] Por. bp. Ignacy Krasicki, Ptaszki w klatce.

TRUDNE DNI

30.8.2023

Trudne są dni kończącego się lata

które nieubłaganie umyka

na deszczowych chmurach

pędzonych wiatrem po niebie

jakby chciały dogonić bociany

co odleciały do zamorskich krajów

cieplejszych od bliskiej już pory roku

a tu i wieczory zapadają szybciej

świty coraz bardziej się późnią

stąd noce trwają dłużej

choć ni sen ni spanie nie są z gumy

i nie rozciągają się w czasie

w aurze zaś już po kanikule

nawałnice gradobić ulew i wichrów

które u ludzi budzą nostalgię

za latem co właśnie odchodzi

POŻEGNANIE

29.8.2023

Pożegnanie z rodzinnym domem

obyło się bez zbytecznych słów

o szczęśliwym miejscu ujrzenia światła

dorastania i oswajania doświadczeń

w sercu rodzi więc ból

wraz z serum zapomnienia

co sprawia powolną śmierć uczuć

wspomnień bliskich duszy

z wpisanymi w pamięć obrazami

odległych rodzinnych zwyczajów

z czasu gdy razem wzrastaliśmy

w tym najpiękniejszym domu

miejscu ponad stuletniej tradycji

GLEBA

27.8.2023

Rdz 3,17-19

Cała gama tonów ochry to gleba

z miąższu której żyźnie wyrasta

życie miliardów stworzeń

karmionych owocami zbóż

warzyw krzewów i drzew

nektarem niezliczonych kwiatów

co płynie jak ambrozja bogów

miodem z pszczelich fabrycznych uli

ta rola którą trzeba pieścić

żmudną pracą by skiby przewrócić

uczesać użyźnić wylanym potem

by móc jej powierzyć ziarno ozime

i uśpić niby w grobie by przetrwało zimę

bezpiecznie mimo anomalii

suszy powodzi gradobić i wichrów

bezwzględnie niszczących rosnące plony

z ziemi naszej karmicielki

POCHÓWEK

25-26.8.2023

J 11, 25-26

Pochówek bywa

świętowaniem śmierci

lecz może być czczeniem

nowej formy życia

cudem przemienionej

co zależy od siły wiary

która nie wyrasta z potoku łez

świadka dennej rozpaczy

lecz z obmytej łzami

zbawiennej nadziei

wyzwolonej z grzechu

MILCZENIE

25.8.2023

Milczenie jest etapem ciszy

wolnej od śpiewu ptaków

głosów wiatru i szumu fal

a w ostatecznej perspektywie

kosmicznej muzyki sfer

bo jest to milczenie absolutne

duszy której obumarły zmysły

oczy czucie powonienie uszy

zostało tylko otwarte serce

na jedyne światło i jeden głos

tego który JEST Panem Ciszy

RUSKIJ MIR

23-24.8.2023

Wrzaskliwy jest ten ruskij mir

od wieków innym narzucany siłą

najpierw według reguł Złotej Ordy

zaś od 1547 roku carskim ukazem srogim

Iwanów z groźnie brzmiącą ksywą

by w XX już wieku z młotem i sierpem w garści

móc tłuc mózgi i na gardłach zniewolonych

niczym na psich szyjach obroże założyć

z ukrytym dynamitem z detonatorem

wymuszając służenie i merdanie ogonem

aktualnie z kolei w nostalgii krwawej

za upadłym imperium wciąż atomowym

nastał raszyzm putinowy

ten co w Czeczeni Abchazji i Gruzji

teraz w Ukrainie oranej stalą i ogniem

pięścią żelazną bijącą na oślep

gdy więc dzisiaj łajdak zabija łajdaka

czemu i Cyryl nie zaprzeczy

sam Pan Bóg ruskij mir niesławą okrył

KIEDY SIEDZĘ

22.8.2023

René Descartes[1] przyjął zasadę

cogito ergo sum – myślę więc jestem

myślenie bowiem czuje egzystencję

dowolne istnienie albo jego brak

gdy myślę jestem więc świadomy

a jeśli nie to przez tę wiedzy lukę

w duszę się wlewa mierność z tępotą

które naiwne konsumują bezkrytycznie

smakowite kremy sprytnej agitacji

z zatrutymi wisienkami kolejnych obietnic

rzekomych darów tych co łupiąc podatników

zbierają tantiemy prostodusznego

acz co rusz bałwochwalczego niemyślenia

stąd do kartezjańskiej tezy warto dodać

antropologicznej sentencji stwierdzenie

kiedy siedzę myśląc jestem w duchu wolny[2]

gdyż nie dumam obietnic świstkami obżarty

łudząc się ich rychłym spełnieniem

i nie dam wmówić sobie że nie jest odwrotnie

iż czarne to białe zaś białe czarne

a świat w gadającym publicznym czworokącie

jest najlepszym z możliwych

bo już sam wiem dobrze że go oglądam

przez różowe okulary

[1] Kartezjusz.

[2] Siedzenie symbolizuje tu uwolnienie się od pogodni za materialnymi dobrami i uległości wobec prób kupowania przychylności.

DYPTYK

CIEMNOŚĆ

18-19.8.2023

Pamięci Stanisława S.

Jak gęsta jest ciemność

gdy nie ma w niej nawet płomyka

choćby cienia nadziei nikłej

która pozwoliłaby żyć

jest tylko czarna bezsilność

jak bezksiężycowa bezgwiezdna noc

i nieodparty nakaz destrukcyjny

by rozwalić graniczną ścianę

wyważyć z futryny zamknięte drzwi

i móc zwyczajnie pójść dalej

a jeśli się nie da po prostu odejść

JASNOŚĆ

20-21.8.2023

I ciemność rozrzedza się po nocy

gdy pod widnokręgiem kiełkuje brzask

by wnet świtem rozlać się po niebie

z całą paletą cynobrowych barw

na chmury co pierzchając zrzucają z siebie

czarne stroje nocnego dansingu

z pasemkami złota pomiędzy nimi

kładzionymi przez słonecznego pozłotnika

na jaśniejącym bolusie sklepienia

które budzi się z drętwego snu

czerpiąc garściami z dojrzewającego tygla

czystego kruszcu topionego ogniem

by przezwyciężywszy noc i mglistość duszy

ukazać przemienioną twarz

BYŁ

16.8.2023

J 11, 25-26

Powiedzieć o człowieku

bez emocji po prostu

był

wiemy przecież znając koleje losu

że był po drodze rozkosznym dzieckiem

czasem uciążliwym

przystojniakiem pociągającym

szczupłym i zadbanym

z dobrym wykształceniem

zawodem atrakcyjnym

i suto płatną pracą jako dobrą partią

był

a dzisiaj już nie jest

wszak odszedł naturalnie

bez rozgłosu i cienia skargi

przeto nie uściśnie wyciągniętej ręki

nie zapyta jak się czujesz

i nie powie proszę przepraszam dziękuję

gdyż uparcie milczy

bo normalnie

był

MATKA BOSKA ZIELNA

14-15.8.2023

Kiedy skoszone dojrzałe zboża

trafiają do sprytnych spichlerzy

tych co owoce ziemi i pracy ludzkiej

rozdzielać będą do kolejnej wiosny

odpędzając wszystkie głody

w czasie gdy ptaki odlatują

w cieplejsze świata strony

zioła i kwiaty zbierają się

spiesznie rodząc swoje nasiona

a drzewa i krzewy wydają owoce

szykując naręcze jesieni u progu

wszystkie dotyka przygarnia i święci

na półmetku sierpnia Matka Boska Zielna

jako bogate bukiety owoców przyjaznych

ziemi zwierzętom i ludziom

by w dniu swego wniebowzięcia

zanieść je wszystkie prosto do nieba

POLITYKA DZIŚ

13.8.2023

Taka polityka

co człowieka tyka

brukając mu twarz

to diabeł łgarz

ORCHIDEA

11.8.2023

Iz 6,1-3

Ta orchidea śnieżnobiała

storczyk strzelisty co do nieba wzrasta

mogłaby być serafinem

z okwiatem podobnym skrzydłom anioła

osłaniającym przed najwyższym obliczem

ciało eteryczne z sercem nogi i twarz

a ta woła w chórze że po trzykroć święty

Pan Zastępów nad ziemią pełną jego chwały

tak właśnie swą krasą co zachwyt budzi

śnieżysta orchidea sławi Stwórcę

który starannie wszystko uplanował

cykle wszechświata rejestrując w kodach

powtarzalnych prostych reguł

niczym dekalog z tablic kamiennych

z szyfrem życia znanym teraz

jako kwas deoksyrybonukleinowy

DOMINIK I EDYTA

8-9.8.2023

On Dominik Guzman ona Edyta Stein

święci z różnych epok

a idą razem w przełamanym czasie

on dominikanin niejako pies pański[1]

ona Starsza Siostra z Wrocławia rodem

pani psycholog zaś filozof ze szkoły Husserla

fenomenolog podług Schelera interpretacji

głoszącego że człowiek jest szczęśliwy

kiedy kocha i coś daje innym

tak się znalazła na drodze nowego życia

bycia czerwoną różą karmelu bosego

która w Auschwitz wyrosła pod krzyżem

z mchu na który opadły krople świętej krwi

on z Hiszpanii przedeptał Europę

przez lata na piechotę od osad do wiosek

z kolonii do grodów i miast

wszędzie ze słowem za pan brat

by spocząć w Bolonii we własnym klasztorze

uwolniony od trosk przemijania

ona za krewność z wybranym narodem

zmielona w rasistowskim młynie śmierci

gdyż to ludzie ludziom taki zgotowali los

[1] Gra słów: domini canus dosłownie pies Pana.

SŁÓW IGRASZKI

7.8.2023

Naiwne słów igraszki

są jak na drutach ptaszki

wspomagane elektrycznie

przez fazowe stópki

gdy stroszą się piórka

i te wieczne z inkaustem

oraz włosy na głowie

które uciekają jak myśli

PRZEMIENIENIE

6.8.2023

Wj 3, 1-12; 1Krl 19,3-13; Mt 17,5-8

Ten cud nie musiał się zdarzyć

ale góry należą do bogów

którzy biorąc je w posiadanie

czekają na własnych proroków

to Jahwe na Horebie oświecił Mojżesza

z ognistego krzewu co się nie spopielał

a do Eliasza przemówił w łagodnym powiewie

by świadczył całym sobą nie tylko imieniem

które krzyczy że JEST jego jedynym Bogiem

dziś znowuż na górze gdy Jezus się modlił

twarz jego eksplodowała słońca blaskiem

a szata stała się biała jak światło w zenicie

byli też tam trzej jego uczniowie Piotr Jan i Jakub

kiedy zjawili się Mojżesz i Eliasz dwaj przodkowie

gdyż doczekali się spełnienia zapowiedzi

i w Jezusie pieczętowali je niebieskim tuszem

jako objawienia sedno że jest to Syn Umiłowany

w którym JEST ma upodobanie

MŁODOŚĆ W LIZBONIE

3-4.8.2023

Młodość spotkała się w Lizbonie

niczym młodzieńczość antycznych bogów

w tłumnych posągach helleńskiego świata

ze słonecznym Apollem i Artemidą od łowów

pełną boskiego wdzięku

z panteonem mitycznych herosów

efebów wzorcowej proporcji

hoplity Doryforosa dłuta Polikleta

włócznika w kontrapoście z bronią w ręku

klasycznie muskularnego

krzepkiego jak kariatydy

południowego ganku Erechtejonu

dźwigające ozdobne belkowanie świątyni

lub jak stropowe atlanty nieboskłonu

tutaj w Lizbonie są nimi starzec i młodzi

papa Franciszek i dzisiejsza młodzież

z nadzieją że teraz ona na swe bary weźmie

dźwigary tego dziwnego kosmosu

JESIEŃ NIEPROSZONA

2.8.2023

Przyszła wcześniej

zupełnie nieproszona

w samym środku lata

jeszcze w zieleń przybrana

z rdzawymi pasemkami we włosach

mokrych jak spod prysznica

którym raczy wokół

ze słońcem wypychając się na przemian

z wolnego skrawka nieba

w tych dniach okrytego

chmurzysk szarą opończą

z kapturem wietrzno-deszczowym

przyszła niby przypadkiem

by zlustrować pola

czy zbożem sypnęły niezgorzej

i czuć owoców dojrzały zapach

przy drogach w sadach ogrodach

chcąc już świętować czas zbiorów

i cieszyć się obfitością Amaltei rogu

KRECIK

31.7.2023

Krecik miły poczciwiec

z rysunkowej dobranocki

nader się narobił

niczym górnik w kopalni

gdy fedruje węgiel

on znacznie płyciej bo na działce

wśród cebul korzeni

marchwi pietruszek kłączy i bylin

drąży korytarze swojego labiryntu

a ziemię wydobytą kładzie

na powierzchni w kształcie kopczyków

również na świeżo skoszonym trawniku

ku uciesze ogrodników

którzy kochają tę krecią robotę

KSIĘŻYCOWI BRACIA

30.7.2023

Dni z nowego kalendarza[1]

są jak przyrodni bracia księżycowych faz

z dwudziestu dziewięciu i pół dnia

w stałym cyklu nowiu kwadry i pełni

nie okamgnieniem rozciągniętych

przez dwa etapy po sześć miesięcy

licząc od przesilenia w grudniu

do wiosennej równonocy

i dalej przez noc czerwcową Kupały

po wrześniowe zrównanie pór dnia i nocy

gdy wczoraj odleciały bociany

skowronki jeżyki droździki rudziki i kosy

a wyłysiałe areały są głęboko zaorane

leżąc fakturą skib przenicowanej ziemi

z której zebrano dojrzałe owoce

iż pozostały tylko najcięższe wykopki

a trzeba zdążyć przed przymrozkami

kaprysami jesieni i nocy grudniowej

władającej najkrótszym dniem roku

[1] Chodzi o kalendarz słoneczny, wprowadzony przez papieża Grzegorza XII w 1582 r.

PEJZAŻ W MOIM OKNIE

29.7.2023

U Gerda Scheiermanna w Kempen

W moim oknie maluje się pejzaż

z odległym horyzontem

gdzie niebo styka się ze spłaszczoną ziemią

jak u van Gogha impastem szpachlowaną

żółcieniem rozległych ściernisk

zielenią łąk i krzewów z daleką linią drzew

nieregularną iż na równinie udaje góry

których w neder landzie[1] nie ma

za to niebo jest tu bliskie

prawie że na wyciągnięcie ręki

by móc jak się zdaje dotykać chmur

płynących błękitnym szlakiem

ze wszystkimi odcieniami szarości i bieli

w kierunku zaczarowanej szyby

tuż za którą grają kosy w grę mi nieznaną

podfruwając przysiadając i kręcąc łebkami

jakby jednocześnie przytakując i przecząc

moim wrażeniom świata w oknie

[1] Neder – niski, land - kraj

MISTRZ Z KEMPEN

28.7.2023

Ten mistrz urodził się jak tytuł wskazuje

w Kempen 1380 roku jako Thomas Hemerken

z francuska zwany Tomasz à Kempis

zakonnik teolog asceta i mistyk

skryba skryty przez lata w zakonnej celi

gdzie pośród innych napisał niezwykłą książkę

jak efektywnie naśladować Chrystusa

co zaś najważniejsze służąc radą innym tak żył

a oto mistrza porady:

idąc przez życie z prostą niezachwianą wiarą

mając sakramenty za drogowskazy

traktowane przez cię z najwyższym szacunkiem

i w sokratycznej pokorze

w duchu wiem że nic nie wiem

bo skoro zdarza się że pojąć czegoś nie możesz

zdaj się na Boga który nikogo nie oszuka

jak ten kto za bardzo sobie ufa

Stwórca bowiem chadza prostymi drogami

i tak objawia się pokornym i małym

a dając duszom czystym rozum sens im ukazuje

gdyż ludzki umysł jest ułomny

zaś wiara prawdziwa mylić się nie może

oto droga człowiecze gdy chcesz dojść do celu[1]

[1] Por. Tomasz à Kempis, O naśladowaniu Chrystusa, k. I.III.2-3 i k IV. XVIII.4.

POŻEGNANIE Z LEMBECK

27.7.2023

Ile trzeba mieć serc

by móc zostawić choć jedno

w każdym z ukochanych miejsc

na mapie odbytych podróży

opłakanych pożegnań

i rozstań na wieczne nigdy

a ile w pamięci zapisanych obrazów

dalekich i bliskich z całą symfonią

dźwięków barw zapachów i uczuć

gdy odmalowują pejzaże wspomnień

raz jeszcze jak we śnie przeżyte

w jednym wielkim sercu

tym pozostałym przy życiu

PODRÓŻE ANIOŁÓW

26.7.2023

Stare powiedzenie mówi

że kiedy z któregoś chóru

– a ponoć jest ich dziewięć –

aniołowie udają się w podróż

to niebo śmieje się pełną gębą

pewnie dlatego że wolne anioły

z subtelną postacią nie fizyczną

a duchowo-eteryczną

bez przyciężkiej materialnej masy

i z wiedzą przez Stwórcę wlaną

niejako im przynależną

iż niemal wszystko wiedzą

stąd ich wolna wola nie ma wątpliwości

jak postąpić i co wybrać z wielu możności

oraz dokąd podróżować by niebo się śmiało

co innego my ludzie

tu można znaczenie to odwrócić

gdyż nasze niebo rzadziej się śmieje

zaś spochmurniałe częściej płacze

PENDOLINO

23.7.2023

Kubie

Gdyby mieć bezszynowe pendolino

do swych najlepszych podroży

translokacji po myślach szybkobieżnych

najlepiej telepatycznej teleportacji

można by wtedy swobodnie wojażować

łącząc Urle z Markami i Gdynią

co byłoby nawet wówczas możliwe

bez ułatwień strefy Schengen

raz być w Paryżu raz w Londynie

w niedzielnik zaś w Tivoli lub Rzymie[1]

a nawet na Księżycu gdzie sięgają marzenia

można by zwiedzać wszystkie muzea

zabytki świata bez kolejki ograniczeń

nade wszystko jednak spotykać ludzi

tych fascynujących gdyż szybko odchodzą

i ich następców co nowe ołtarze wznoszą

nie burząc starych szacunkiem okrytych

przede wszystkim jednakże kochających

dla których serca wciąż biją żywiej

[1] Niedzielnik – weekend = łikend.

DORMITORIUM AETERNUM[1]

Lembeck, 21.7.2023

J 11,17 i 38-44

To dormitorium jest otwarte na wieczność

jak grób Łazarza kiedy przyszedł Jezus

z rozwartymi ramionami strzyżonych żywopłotów

równo po liniach krawędzi dwóch prostokątów

połowami złożonymi w kształt litery el

tu wszystko jest geometryczne kwatery grobów

regularnie czworokątne z kamienną bordiurą

trakty i przejścia wymierzone w czystej formie

do tego centralnie niczym w rajskim ogrodzie

i uporządkowane stosownie do logiki ostatecznej

także klomby drzew i krzaków ukształtowane

jak przystało na przedsmak krainy wieczności

do wejścia w którą zaprasza serce milcząco bijące

w boku przebitym włócznią jako pieczęcią śmierci

serce co odmierzyło rytm wyznaczonego czasu

Człowiekowi z krzyża pośrodku dziejów

tu zaś na prostopadłym ganku do przelotowej arterii

od dnia narodzin do świtu pierwszej niedzieli

gdy jako pierworodny zmartwychwstał z grobu

i pozostał czekając na każdego z ludzi

by rozwiązać całuny i pozwolić im chodzić

[1] Dormitorium Aeternum, łac. – Wieczna sypialnia, miejsce spoczynku.

WODZIREJ

20-21.7.2023

Duisburg, Christophoruswerk[1]

Od dzieciństwa gramy w berka

ganianego kucanego a bywa mrożonego

w szerokim jak przęsło rozkroku

biegamy goniąc życie beztrosko

ławą z nieskończonym udziałem osób

aż dotknięciem kogoś schwytamy

zasilając nieuchronną kolejkę

tych co odtąd z wodzirejem będą tańczyć

a on sam rozstrzyga o figurach i rytmie

zawiadując tym chocholim tańcem

gdyż danserzy już nie kreują choreografii

ich rolą li tylko zapamiętanie w tańcu

i takie wirowanie by nie stracić z widoku

wodzireja który pląsom tym przewodzi

bezwolnym aż do zamknięcia oczu

gdy jako Tanatos dłoń na nich położy

[1] Dom Seniora – Dzieło św. Krzysztofa.

WSPOMNIENIA W LEMBECK

19.7.2023

Ten wieczór był mocno łaskawy

nawet dla odległych wspomnień

które wiatr życzliwie wiewał

w świadomość uchylonych okien

z pól pachnących ściętym zbożem

ziarnami obrzmiałymi mączyście

dojrzałymi do powszedniego chleba

mlekiem pasających się krów

jeszcze ciepłym w czarce na łące

stajnią z oborą żywicieli domem

tak chłonąłem zapachy wiosek

te swojskie nieprzerobione i świeże

a one zapisywały się w pamięci

niczym w pamiętniku uczniowskim

by gdy nadejdzie chwila nostalgii

ustawszy raz z wiatrem powrócić

ZANIM

18.7.2023

Zanim wzejdzie słońce

i zgasi księżyc odwieszając

płaszcz nocy z gwiazdami

bądź uwielbiony Boże

Zanim umysł okrzepnie

po snu głębokiej marze

a myśli rozprostują kości

bądź uwielbiony Boże

Zanim wstanę by stać się

dobrym w Twojej mierze

proszę sił mi przyspórz

i bądź uwielbiony Boże

KONSCJENS I DIAMENTY

15-16.7.2023

Rdz 2,18 i 21-24

Konscjens nie szlifował diamentów

i nie kumulował ich z rozsądkiem w zgodzie

nie chciał nawet na własnym rachunku

mieć owych adamantos jak nazywali je Grecy

czy diamentum w łacińskim równoważniku

wskazującym na zwartość odpornego kryształu

tak został kamień uznany za twardy

niezniszczalny i niepokonany w każdej walce

jakkolwiek pozwala się szlifować powolnie

jeśli w gładzenia procesie piękniejszym się staje

uwalniając w sobie przeźroczyste barwy

niby subtelne laserunki starych obrazów

różu zieleni żółci błękitu zdarza się i czerni

w każdym karacie dwóch dziesiątych grama

brylantowego blasku faset stereometrycznych

tak te konstatacje widział Konscjens

stąd odniósł je do diamentowych godów

bowiem w takowym długotrwałym pożyciu

tylko bogaci się paleta życia brylantowych kolorów

wpierw od róż pochodzący różowy co barwą miłości

wspartą nadziei zielenią i błękitem nieba

ze słonecznym złotem żółci jasnej co świeci

dojrzałością otwartą na wieczną przyszłość

wreszcie i czerni co znakiem wszelkich trudności

które przezwyciężane wieszczą pełnię życia

z racji na Absolut do którego należy i ta barwa nocy

MANTRA W RHADE

14.7.2023

Stąd po sąsiedzku do Rhade jest blisko

z centrum Lembeck ledwie trzy kilometry

w tym paręset metrów od rozdroża arterii

autostrady trzydzieści jeden z Botrop do Emden

jak po sznurku wzdłuż niderlandzkiej granicy

droga do Rhade od ronda na wjeździe wiedzie

prosto przez wioskę w ciągu pełnym usług

sklepów domów i świętego Urbana świątyni

lecz z jednym proboszczem i kodem pocztowym

czterdzieści sześć dwieście osiemdziesiąt sześć

nie tylko ekumenicznym symbolem jedności wiosek

jest w Rhade także dom seniora z szyldem na fasadzie

i napisem Mantra formułą hindusko-buddyjską

magiczno-ezoterycznego instrumentu myśli

jakby recytowana modlitwa wtajemniczonych

na wzór refrenu oczekiwania przemiany ducha

uwolnienia umysłu od ciała które się zużywa

i oczyszczenia myślenia z toksyn codzienności

jednakże w tej Mantrze mieszkający seniorzy

nie ćwiczyli jogi i wyzwalających wstrząsów

a stan ich ducha samoistnie niejako spełniony

bezwładnie zawieszony między niebem a ziemią

trafnie określony Hadesem zapomnienia

z cieniami własnej jaźni wspomnień

KONSCJENS I JEŚLI CHCESZ

12.7.2023

Mt 19,16-22

Kronika młodzieńca co odszedł smutny

choć był tak blisko ludzkiej perfekcji

zachowując wszystko co Natura radzi

odziawszy swe rady w wyzwania zwarte

a bodaj wiele z hartu ducha zdobył

zabrakło tylko jednego skoro chcesz być

bardziej niż mieć sprzedaj wszystko